Κυριακή

Μέχρι πριν λίγο καιρό σιχαινόμουν τις Κυριακές. Κι αυτό γιατί το δικο μου Σαββατοκύριακο άρχιζε την Παρασκευή και τελειώνε το Σάββατο. Κάποτε δούλευα τις Κυριακές και με το που άνοιγα τα μάτια μου το πρωί βλαστημούσα την ώρα και τη στιγμή που έφτανε. Κάποτε θεωρούσα πως η Κυριακή είναι η πιο άχρηστη μέρα, γιατί μετά ξεκινούσε η εβδομάδα κι άντε πάλι από την αρχή. Άχρηστη μέρα. Τελευταία έχω αλλάξει γνώμη. Κι αυτό γιατί πλέον δεν δουλεύω τις Κυριακές. Κι όσο ανοίγει ο καιρός μαθαίνω να την αγαπώ. Γιατί μπορώ να κάνω πράγματα που δεν μπορώ να κάνω μέσα στην εβδομάδα. Να βγω έξω ας πούμε να πιω έναν καφέ στον ήλιο. Να πάρω κι εφημερίδες μαζί να διαβάσω, να χαζέψω λίγο χωρίς να σκέφτομαι ότι την επόμενη είναι Δευτέρα και ξεκινάει πάλι η μιζέρια. Προσπαθώ γενικώς να εκμεταλλευτώ όλες τις ελεύθερες ώρες μου. Ακόμα και τις καθημερινές μεταξύ δουλειάς και επιστροφής στο σπίτι. Δέκα χρόνια μετά την πρώτη ημέρα που προσελήφθησα, προσπαθώ να μην σκέφτομαι τη δουλειά, την αντιμετωπίζω σαν κάτι που πρέπει να κάνω και δεν με αφορά. Με το που τελειώσω, θέλω απλώς να γυρίσω σπίτι, να κάτσω να φάω και να μιλήσω με τον άνθρωπο που με ανέχεται καιρό τώρα. Που εκείνος έχει γυρίσει ώρα πριν στο σπίτι. Έστω κι αυτή η μία ώρα πριν κοιμηθούμε είναι πολύ πιο πολύτιμη από τις 8 ώρες στο γραφείο. Κι όταν φτάνει η Παρασκευή είναι όλα διαφορετικά. Κι όσο σου λέω ανοίγει ο καιρός, θα είναι ακόμα καλύτερα τα πράγματα. Γιατί μια βόλτα στα Πετράλωνα την Κυριακή το μεσημέρι και ένα απρογραμμάτιστο φαγητό έξω με φίλους σου γεμίζει τις μπαταρίες για να μπορέσεις να περάσεις την γαμημένη εβδομάδα σου. Και δεν είναι γκρίνια όλο αυτό. Είναι διαπίστωση. Αργά το κατάλαβα, αλλά το κατάλαβα. Περνούν οι ώρες και τσουπ σε ένα μήνα μπαίνω στα 34 (ήθελα τόσο να γράψω 24, σε αυτό το πλήκτρο πήγε το χέρι ασυναίσθητα, άλλωστε) και διαπιστώνω ότι το πιο σημαντικό πράγμα δεν είναι ούτε η δουλειά, ούτε η επαγγελματική ανέλιξη, ούτε τίποτα. Το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή είναι να εκμεταλλεύεσαι μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο τις ελεύθερες ώρες σου κι ας έχεις γίνει ένας weekender που κάποτε σιχαινόσουν.

Δεν πειράζει.
Το πιο σημαντικό είναι οι μικρές λεπτομέριες.
Ένας καφές.
Μια βόλτα.
Μια αγκαλιά.
Ένα φιλί.
Το ξεβιδωμένο κούνημα της ουράς του σκύλου σου.
Το γέλιο.
Σχέδια για ταξίδια και διακοπές, που είναι κι ανέξοδα.
Κι άλλες βόλτες.
Ποδήλατα.
Ποτά με φίλους το Σάββατο το βράδυ.
Κι άλλα σχέδια.
Κι άλλες διακοπές.

Και δεν πειράζει που ήρθε η Δευτέρα, θα φύγει κι αυτή και θα έρθει πάλι η Παρασκευή και θα έχεις όλο το χρόνο να κάνεις πάλι σχέδια.

Καλή εβδομάδα ;)

Μετρώντας μέρες

Τέλειωσε η άδεια, πέρασαν οι μέρες κι από εκεί που περίμενα το ταξίδι για Βερολίνο πως και πως εδώ και τρεις μήνες, τέλειωσε κι αυτό χωρίς να το καταλάβω και γυρίσα στην Αθήνα με διάθεση "άντε να έρθει η άνοιξη τώρα και το καλοκαίρι και κάνα φεστιβάλ".

Είναι που είχε και σκατόκαιρο εκεί και οι θερμοκρασίες της Αθήνας μου θυμίζουν άνοιξη. Δεν φταίω εγώ. Θέλω να αποθηκεύσω τα χειμωνιάτικα και τα πουλόβερ σε μεγάλες σακούλες, να βάλω μέσα λεβάντα, να τα κρύψω καλά - καλά στο πίσω μέρος της ντουλάπας, να φέρω μπροστά τα καλοκαιρινά και να κυκλοφορώ με ανοιξιάτικα ρούχα κάτω από το παλτό. Τα έχουμε ξαναπεί αυτά, έτσι κάνω κάθε φορά.

Στο Βερολίνο ψώνισα καλοκαιρινά ρούχα, χωνόμουν στα μαγαζιά κι έψαχνα να βρω τι να πάρω. Τι κι αν τα χειμωνιάτικα είχαν έκπτωση σχεδόν 100%, εγώ στις καινούργιες συλλογές πήγαινα. Κι ας φορούσα κάτω από το παλτό πουλόβερ-μακριμάνικο-τιραντάκι και από πάνω κασκόλ-σκουφί-γάντια. Και με το που πάτησα το πόδι στο Ελλάντα, έβγαλα από την τσάντα τα γυαλιά ηλίου, το παλτό και την μάλλινη ζακέτα και κάθισα για μερικά δευτερόλεπτα να ρουφήξω ήλιο και να στεγνώσω από την υγρασία του Βερολίνου. Μετά κρύωσα κι έβαλα πάλι τη ζακέτα...

Πέρασαν οι μέρες και ούτε που κατάλαβα πως έφυγε κι ο Γενάρης. Τώρα κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή προσπαθώντας να κατεβάσει η κούτρα μου κάνα θέμα που πρέπει να παραδώσω την Πέμπτη. Και δεν μου έρχεται τίποτα. Κενό. Σκατά. Και να είχα διάθεση να το γράψω καλά θα ήταν. Έλα όμως που δεν έχω. Έχω διάθεση να πάρω το ποδήλατο και να κατέβω την Κηφισίας, να βρεθώ στο κέντρο για κανένα καφέ, να αράξω στον ήλιο, να ρουφήξω θερμότητα και να γυρίσω μετά σπίτι. Οχι για να γράψω πάντως. Κι αύριο πάλι το ίδιο. Ίσως να πάω παραλία που μου έχει λείψει. Ίσως να κατέβω στους γονείς μου που επίσης μου έχουν λείψει. Ίσως να πάρω το ποδήλατο και να κάνω καμιά βόλτα εκεί. Να φτιάξω λίγο και το σπίτι μου που το έχω παρατήσει από τον Αύγουστο και πάω μόνο για να πάρω πράγματα. Να ανοίξω λίγο τα παράθυρα να μπει καθαρός αέρας. Κλειρούρα μυρίζει εκεί μέσα... Να βγω να καθαρίσω την βεράντα, να ποτίσω τα φυτά και να κάτσω στον ήλιο με τη Νίλα αγκαλιά και να πιω έναν καφέ...Μου έχει λείψει το σκατόσπιτο...

Και μέσα σε όλα να στριφογυρίζει στο κεφάλι μου η ιδέα: αν παρατήσω αυτό που κάνω τώρα, μπορεί το άλλο που έχω ξεκινήσει να με ζήσει; Ρίσκο. Η φωνή της λογικής (που είναι καλά κρυμμένη) λέει "δεν είναι καιρός για ρίσκα". Οι άλλες φωνές (γιατί είναι και αρκετές) λένε "κάντο". Κοντός ψαλμός αλληλούια...



M83-We own the sky

Mumbling

Το πιο περίεργο και spooky πράγμα στον πλανήτη είναι να παραμιλάς στον ύπνο σου. Από όσο μπορώ να γνωρίζω δεν το έκανα ποτέ. Γενικά με τον ύπνο έχω σχέση έρωτα. Μπορώ να κοιμηθώ παντού κι όλες τις ώρες, δεν έχω θέματα. Κι επίσης κοιμάμαι σαν βόδι, δεν με ξυπνάει τίποτα, ούτε κανόνια να βαράνε δίπλα στο κεφάλι μου. Όσο για τα όνειρα, μέχρι πριν λίγο καιρό τα θυμόμουν όλα. Όσο για το αν παραμιλούσα ή όχι, κάτι έχει ακουστεί ότι έβγαζα ήχους, κάτι του τύπου μουγκριτό, αλλά με μια δόση "προσπαθώ να μιλήσω και μου βγαίνει ένα mumbling αντί για λέξεις".

Αυτήν την εβδομάδα περάσαμε στο επόμενο στάδιο, όπου μιλάω -λέει- κανονικά, κι αν μου απαντήσεις κιόλας τα παίρνω στο κρανίο. Στον ύπνο μου πάντα. Οι δύο μνημειώδεις ατάκες που ξεστόμισα ενώ κοιμόμουν ήταν οι ακόλουθες "Τι είναι αυτό που μου έδωσες να μυρίσω;" (σκατά; δεν θυμάμαι τι έβλεπα στον ύπνο μου) και "κρεμμύδια με σοκολάτα"...

Σύμφωνα με τον μοναδικό αυτήκοο μάρτυρα, ο οποίος μπήκε κιόλας στη διαδιακασία να μου απαντήσει (είμαι εγώ, αλλά είσαι κι εσύ...) νευρίασα λέει με την απάντηση (που δεν θυμάμαι καν πια είναι), ενώ βεβαίως - βεβαίως το πρωί δεν θυμόμουν απολύτως τίποτα.

Το πιο κουλό -λέει- στην όλη υπόθεση είναι ότι ο τόνος της φωνής μου και η καθαρότητα της ομιλίας μου είναι τρομακτικά. Το φαντάζομαι. Χρόνια τώρα κορόιδευα την κολλητή μου που στον ύπνο της έχει πετάξει επικές ατάκες, πόσο μάλλον που χεζόμουν πάνω μου κάθε φορά που την άκουγα να μιλάει όσο κοιμόταν. Τώρα θα κοροιδεύουν κι εμένα.

Κατά μία έννοια, νομίζω ότι έχω φτάσει στα όρια της ψυχασθένειας. Το σίγουρο είναι ότι διακατέχομαι από το σύνδρομο της άρνησης. Δεν θέλω. Δεν θέλω ρε παιδί μου. Το φαινόμενο περιορίζεται στο γεγονός ότι δεν θέλω να πάω στη δουλειά, όπως πριν αιώνες δεν ήθελα να πάω στο σχολείο. Kάτι είναι κι αυτό. Γιατί αν εξαπλωθεί και σε άλλες κατηγορίες της καθημέρινότητάς μου (π.χ. δεν θέλω να κάνω μπάνιο, δεν θέλω να φάω, δεν θέλω να μιλάω κλπ κλπ κλπ) θα έχουμε σοβαρότατο πρόβλημα, που φαντάζομαι πως θα λύνεται μόνο με εγκλεισμό.

ο Μάρκος, το νέο μέλος της οικογένειας...

Σε υπόλοιπα νέα της εβδομάδας, το μόνο καλό είναι ότι η οικογένεια απέκτησε νέο μέλος, τετράποδο και πάλι (παράπονο της μάνας μου γιατί δεν κάνουμε παιδιά η αδερφή μου κι εγώ και παίρνουμε σκυλιά και οι δύο. Η απάντηση "κάνουμε προπόνηση πριν κάνουμε παιδιά" μάλλον την έπεισε). Απόλυτος αλήτης, μικρού μεγέθους, εννιά μηνών μούργος κι αδέσποτος μέχρι προχθές, βρήκε σπίτι και γιός και μάνα χαίρονται την νέα τους ζωή. Νομίζω ο γιός περισσότερο...

Τώρα που σκέφτομαι τι άλλο καλό νέο είχε αυτή η εβδομάδα (και δεν είχε τίποτε άλλο) είναι ότι είναι Παρασκευή ρε φίλε! ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ.

Ακόμα μία συνηθισμένη εβδομάδα

Ξημερώνει Δευτέρα, έχεις αργήσει να γυρίσεις σπίτι την Κυριακή το βράδυ από το γραφείο, ένεκα των εκλογών, έχεις κι ένα παραπάνω "εξιτέ" λόγω νίκης Καμίνη/Μπουτάρη, λες δεν μπορεί, καλά θα πάει η εβδομάδα μου.

Ξεπερνάς κάθε νύστα/δυσκολία-να-σηκωθείς-από-το-κρεββάτι, σέρνεσαι μέχρι το μπάνιο μπας και το κρύο νερό σε ξυπνήσει για τα καλά, μετά σέρνεσαι μέχρι το γραφείο να κάνεις δουλειά γρήγορα μήπως και καταφέρεις να φύγεις και νωρίς (τζίφος) και γυρνάς σπίτι ένα με το χώμα, κι αναρωτιέσαι πως σκατά κατάφερες στα 33 σου, χωρίς πολλές-πολλές υποχρεώσεις να αισθάνεσαι γύρω στα 63, χωρίς διάθεση για τίποτε άλλο από το να αποχαυνωθείς μπροστά στην τηλεόραση. Σε χρόνο dt έχει γίνει έναν με τον καναπέ, τον οποίο μοιράζεσαι με τον φίλο σου (που είναι σε ανάλογη κατάσταση χώματος) και το σκυλί, που επειδή έχει και μερικές ώρες να σε δει, σου κάνει χαρές και σου γλύφει τη μούρη και θέλει παιχνίδια. Πλάκα μου κάνεις έτσι;

Το ξεπερνάς.

Τρίτη.
Βάρδια στο γραφείο. Λες, δεν μπορεί, δεν έχει και Champions League ούτε κανένα άλλο βάρβαρο για τα ευαίσθητα νεύρα σου ποδοσφαρικό ή εν γένει αθλητικό γεγονός, θα γυρίσεις νωρίς σπίτι (πριν τις 12 εννοώ). ΟΧΙ. Εχει Βουλή και συζήτηση για Βατοπέδι και ψηφοφορία. Ένα θα σου πω: η τελευταία φορά που θυμάμαι να έχω γυρίσει σπίτι από τη δουλειά στις 5 το πρωί είναι όταν έπεσαν οι Δίδυμοι Πύργοι. Δηλαδή χμμ... ΤΟ 2001. Η εικόνα της εξαθλιωμένης από τη νύστα και την κούραση γυναίκας (ναι, στα 33 δεν μπορώ να πω ότι είναι και κοριτσάκι πια) που κουβαλάει σακούλες σούπερ - μάρκετ (γιατί δεν έχει άλλη ώρα να πάει να ψωνίσει τα άκρως απαραίτητα και το κάνει σε ένα διάλειμμα από τη δουλειά) είναι γελοία και για κλάματα μαζί. Πέφτεις χώμα στο κρεββάτι και από την υπερένταση δεν μπορείς (ΦΥΣΙΚΑ) να κοιμηθείς και στο μυαλό σου στριφογυρνάει η ιδέα ότι σε τρεις ώρες πρέπει να ξυπνήσεις. Σκατά.

Τετάρτη.
Ένα με το χώμα, still. Λες και έχει πιεί όλα τα αποθέματα Κυρ-Γιάννη. Πας στη δουλειά γιατί κανείς δεν σου είπε να μην πας επειδή την προηγούμενη έμεινες μέχρι το άγριο χάραμα στο γραφείο, προσπαθείς με πάρα πολύ κόπο να αρθρώσεις έστω και μία λέξη και δεν τα καταφέρνεις. Στο καπάκι σου σκάει συζήτηση με τον από πίσω σου (όχι τον κώλο σου, αλλά κοντά είσαι, αν τον γνωρίσεις τον τύπο θα καταλάβεις τι εννοώ) για τους Μουσουλμάνους που έκαναν την προσευχή τους οι άνθρωποι στην πλ. Αττικής και τους Ελληναράδες που είχαν βάλει στη διαπασών μουσική και τους πετούσαν αυγά. Η συζήτηση για να μην μακρηγορούμε κατέληξε στο να σκέφτομαι ότι ο τύπος είναι ο επόμενος Μιχαλολιάκος, αλλά είναι πολύ μικρός σε ηλικία για να το καταλάβει. Η επόμενη ιδέα που πέρασε από το κουρασμένο μου μυαλό ήταν να του φορέσω την καρέκλα καπέλο. Μετά ακολούθησε σεκάνς ματωμένων πλάνων, φουλ σπλάτερ, κι εγώ νομίζω πως κρατούσα σιδεροπρίονο...

Πέμπτη.
Ωραία μέρα η Πέμπτη. Την αγαπάω την Πέμπτη. Είναι πριν την Παρασκευή αλλά δεν είναι Παρασκευή και αυτό σημαίνει ότι το Σαββατοκύριακο δεν έχει έρθει ακόμη, αλλά είναι κοντά και επίσης ότι δεν έχει τελειώσει πριν το πάρω καν χαμπάρι... Αχ, ωραία η Πέμπτη... Στη δουλειά είμαι βέβαια, με διάφορα μικροπροβλήματα του τύπου "έχω να κλείσω 7 σελίδες ύλη και έχω χρησιμοποιήσει ότι υλικό έχω μαζέψει μέχρι και το επόμενο ΠΑΣΧΑ", αλλά δεν πειράζει, είναι Πέμπτη και τι κι αν το σκατομηχάνημα κολλάει και το Roxen τα έχει παίξει και γενικώς ένα μπάχαλο είμαστε εκεί μέσα, work-wise. Είναι Πέμπτη, το είπα;

Παρασκευή.
Χαρμόσυνα νέα στους απανταχού εναπομείναντες εργαζόμενους αυτής της χώρας. Σε λίγες ώρες θα κάθεσαι στο σπιτάκι σου, θα κοιμάσαι όσο θες και δεν θα σκέφτεσαι ούτε δουλειές, ούτε μειωμένους μισθούς, ούτε τίποτα. ΒLANK. Εγώ δε, θα το γιορτάσω παραπάνω, γιατί πρώτη φορά μετα από ΔΕΚΑ χρόνια δεν θα δουλέψω Κυριακή. Ποτέ ξανά. Ναι, οκ, λιγότερα λεφτά, αλλά σκέψου, θα έχω κανονικά Σαββατοκύριακα από εδώ και πέρα. Θα μπορώ να βγω για έναν νορμάλ καφέ την Κυριακή και δεν θα έχω το άγχος να πάω στο γραφείο το μεσημέρι. Χιπ-χιπ-χουρέι! Όσο για τα λεφτά που θα χάσω, θα βρω τρόπο να τα αναπληρώσω. Εδώ που φτάσαμε οι μισοί μου φίλοι να μην έχουν δουλειά ή να δουλεύουν σαν τα σκυλιά και να βλέπουν κάθε μήνα τον μισθό τους να πέφτει δραματικά, θα νοιαστώ αν ο μισθός μου έφτασε στα ίδια επίπεδα που ήταν όταν ήμουν 25 χρονών; Ίσα - ίσα που θα πρέπει να τους ευχαριστώ που με έκαναν να ξανανιώσω νιούδι. (ειρωνία, helloooooo???).



Σε άλλα νεά τώρα. 

• Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου πήγε στην Inner Ear.
• To Φεβρουάριο κλείσαμε πάλι για Βερολίνο. Όπως λέει και η Ο. "το έχεις βάλει στοίχημα να μην δεις ποτέ το Βερολίνο χωρίς χιόνιας, ε;". Ελπίζω μόνο αυτή τη φορά να μην με ξαναπάρει ο ύπνος και χάσουμε πάλι την Transmediale.
• Βγήκαν και τα πρώτα επιβεβαιωμένα ονόματα για Primavera. Pulp, National, Belle and Sebastian, Flaming Lips. Έκλεισε κι αυτό (ε, Τάκη;) 
• Χθες κάθισα μέχρι τις δύο το βράδυ και παρακολούθησα στην ΕΤ1 μια από τις πιο ωραίες ταινίες που έχω δεί έβερ. Λέγεται "Lemon Tree" και είναι του Iσραηλινού σκηνοθέτη Εραν Ρικλίς. Η δε Hiam Abbass, η πρωταγωνίστρια, είναι ίδια η Λέχου στα 50 της!!! Κατά τα άλλα την προτείνω ανεπιφύλακτα.

Μ' αυτά και μ' αυτά, έφτασε πάλι η ώρα να πας γραφείο... 
Αυτά από μένα. Εσείς, κάνα νέο;

Αθηναίοι εν δράσει

Εκτός από συνεντεύξεις δεν έχω ποστάρει ποτέ κάτι άλλο που να έχω γράψει στη Metro, αλλά αυτό ήθελα να το δείτε... Ναι, καμαρώνω, ρε γαμώτο, γιατί γαμήθηκα στη δουλειά και ήθελα να βγει κάτι καλό...
Τα σχόλια δικά σας!!!

http://www.readmetro.com/show/en/Athens/20101022/2/28/

Θα είναι μεγάλη η νύχτα...

Δουλεύεις μέχρι αργά;
Έχεις πήξει στους καφέδες και αποτέλεσμα δεν βλέπεις;
Μία είναι η λύση: σοκολάτα, φίλε μου...
Φάε σοκολάτα και θα δεις...

Πάει, πέρασε κι αυτό...

Τέλος Ιουλίου
Τρεις προορισμοί κι ένας σφήνα (δίπλα ήταν, να μην πάμε;;;)
Ένα χωριό που θέλω να μείνω όταν γεράσω (με την προοπτική ότι θα είναι το ίδιο με τώρα, call me Ζαγορά)
Mια κωμόπολη που πρέπει να γκρεμιστεί και να ξαναχτιστεί άμεσα (Ουρανούπολη Χαλκιδικής)
Ένα νησάκι με παραλίες χειρότερες κι από της Λούτσας (Αμμουλιανή)
Ενα μέρος που δεν πρέπει να αλλάξει ποτέ (Κυπαρισσία)
Μια παραλία που σου κάνει το χατίρι να έχει τέλεια νερά μόνο τη μέρα που φεύγεις για Αθήνα (Καρτελάς, Κυπαρισσία)
Μια παραλία που πρέπει επειγόντως να εκκενωθεί από όλα τα τροχόσπιτα και τις σκηνές (Αρμενιστής)
Ένας κρυμμένος παράδεισος (Πυργαδίκια Σιθωνίας)
Τριστινίκα
Πολλά χιλιόμετρα
Πολλά διόδια
Μια στάση Θεσσαλονίκη που έπρεπε να έχει γίνει εδώ και καιρό
Λιγη βενζίνη κι αυτή νοθευμένη
Πρόβλημα στη μηχανή του αυτοκινήτου
Τσίπουρα στον Θεολόγο (Μακρινίτσα)
Πολύ φαί
Πολύ ούζο
Κανά δύο τσακωμοί για να ανάψουν τα αίματα
Πολλές μπύρες
Ξανά-μανά πολύ φαί
Γαλακτομπούρεκο στον Κρίνο στην Πύλο
Μουσακάς, σουτζουκάκια και κρεμμυδοκεφτέδες στην Κληματαριά στην Μεθώνη
Γουρνοπούλα (αλήθεια λέω, έτσι την λένε) στην Κυπαρισσία
Μπύρες στο Κάστρο
Scrabble στην παραλία
Κανά δυό κιλά παραπάνω για να έχεις να ασχολείσαι με δίαιτες μέσα στον χειμώνα
Μια ωτίτιδα έτσι για σπάσιμο
Δέκατα και λαιμός
Κουνάβια που βολτάρουν
Σκυλιά που παίζουν στην παραλία
Γατιά που γουργουρίζουν
Μια χελώνα που ακούει στο όνομα Hello-na
Τέσσερα βιβλία μέσα σε ένα μήνα (Κόκκινη Μασσαλία του Μaurice Attia, Juliet, Naked - Nick Hornby, Without Feathers - Woody Allen και Stories we could tell - Tony Parsons)
Τέλος Αυγούστου
Επιστροφή στο γραφείο
Ξενέρωμα...

Έλα να φεύγουμε σιγά-σιγά...

Το συναυλιακό καλοκαίρι άρχισε με το Primavera και τελείωσε με τον Rufus και το Synch. Αυτό. Υπολογίζω πως πρέπει το φετινό να είναι το πιο φτωχό μουσικά καλοκαίρι. Για μένα πάντα. Γιατί γενικά πράγματα γίνονται, αλλά όχι φίλε μου, εγώ ούτε στους Αέροσμιθ πήγα, ούτε στον Μπίλι, ούτε τη Μαλακάσα επισκέφτηκα. Καμία όρεξη δεν είχα. Μόνο να δω τους Faith No More ήθελα, που πέρυσι τους είχα χάσει (διακοπές στη Σαμοθράκη - συναυλία στην Αθήνα σημειώσατε 1), αλλά δεν μου αλλάζουν τη ριμάδα την βάρδια, οπότε θα μείνω με τη γλύκα. Να μου πείτε τι έγινε, ε; Κι εγώ θα σας απαντήσω κατά Σεπτέμβρη μεριά, γιατί το κλείνω το μαγαζάκι για κάνα μήνα. No money, no honey, no concerts, no posts. Απλά πράγματα. Άντε λοιπόν, να περάσετε καλά και να μαυρίσετε, να κάνετε πολλά πολλά μπάνια, να φάτε τον κώλο σας (μεταφορικά), να πιείτε τα άντερά σας (επίσης) και τα λέμε με τις δροσές του φθινοπώρου.

xx

Food for thought...

Ώρες ώρες με πιάνει οίστρος και έχω τόσα μέσα στο κεφάλι μου και λέω συνέχεια να κάτσω να γράψω τίποτα και μετά με πιάνει υπνηλία και κοιμάμαι και τα ξεχνάω όλα. Μετά βέβαια τα ξαναθυμάμαι, αλλά όλο κάτι έχει προκύψει και που καιρός να ανοίξω υπολογιστή και να κάτσω να γράψω.

Μέσα σε ένα full weekend το μόνο που μου έμεινε είναι η συμπεριφορά ενός γκαρσονιού σε ταβέρνα στη Γλυφάδα, και συγκεκριμένα στην Μπιφτεκούπολη. Έχω την για πολλούς κακή συνήθεια να θέλω να παίρνω το σκυλί μου όπου πάω. Προσέχω βέβαια πολύ να μην ενοχλεί τους γύρω μου, αλλά γουστάρω να την παίρνω μαζί να κάνει κι αυτή τη βόλτα της. Έτσι και το Σάββατο το μεσημέρι κατέβηκα για έναν καφέ, που κατέληξε σε φαγητό. Που να πάμε, που να πάμε που ήμασταν και στην περιοχή, δεν πάμε Μπιφτεκούπολη, που λόγω καλοκαιριού είναι κι ανοιχτά και θα μπορώ να έχω το "τεράστιο" σκυλί μαζί μου; Όχι. Ακόμα και σε ανοιχτό χώρο τα σκυλιά στο συγκεκριμένο μαγαζί απαγορεύονται. Εκνευρίστηκα είναι η αλήθεια, γιατί ο δικός μου κόσμος γυρνάει γύρω από αφεντικά και σκυλιά και ανθρώπους που δεν θέλουν τα σκυλιά τους να μένουν συνέχεια μέσα στο διαμέρισμα. Το θέμα δεν ήταν τόσο η απαγόρευση, παρά το γεγονός ότι στο Βερολίνο ας πούμε τα σκυλιά επιτρέπονται παντού ακόμα και σε εστιατόρια που λειτουργούν σε κλειστούς χώρους, αλλά ο τρόπος με τον οποίο με κοίταξε και μου μίλησε το γκαρσόνι. Λες και το σκυλί είναι εστία μικροβίων. Αφενώς είναι πιο καθαρό από σένα φίλε μου που ζέχνεις από τον ιδρώτα και με σερβίρεις βουτώντας τα βρωμερά δάκτυλά σου στο φαί μου, αφετέρου, πραγματικά τρόπους δεν σας έχει μάθει κανείς; Όχι από ό,τι φάνηκε.

Για καλό μας κι εννοείται αφού είχαν ξενερώσει όλοι, κι εγώ αισθανόμουν δύο φορές πιο χάλια γιατί εγώ και το σκυλί μου τους στερήσαμε την ευχαρίστηση μιας τεράστιας μερίδας μπιφτεκίων (sic), βρεθήκαμε στο πιο ωραίο ουζάδικο που έχω πάει. Κι ας μην τρώω θαλασσινά λόγω αλλεργιών. Κι ας έφαγα μόνο πατάτες τηγανιτές και σαλάτα και κολοκυθοανθούς γεμιστούς με τυρί και μυρωδικά. Αν κρίνω από τα μμμμμμ.....  των υπολοίπων που λόγω γεμάτου στόματος δεν μπορούσαν να αρθρώσουν λέξη, τότε το φαγητό όντως είναι καλό! Και το ούζο. Για να μην μιλήσω για τις τιμές... Όσο για το σκυλί; Ρωτήσαμε πριν μπούμε (από φόβο μην φάμε κι άλλη πόρτα) και τα παιδιά όχι μόνο δεν είχαν πρόβλημα, αλλά μας φρόντισαν με τον καλύτερο τρόπο και εμάς και τη Νίλα που από τη ζέστη είχε κρεμάσει τη γλώσσα απ' έξω... (Το 25αράκι: Μάρκου Μπότσαρη 8, Γλυφάδα, 210-8944112).

Το καταλαβαίνω αλήθεια ότι το θέμα συμβίωσης με ένα σκυλί στην Ελλάδα είναι ακόμα ταμπού. Το σκυλί μένει στον κήπο, ποτέ στο διαμέρισμα, είναι βρώμικο, θα σε δαγκώσει, θα σε κατουρίσε, θα σε χέσει. ΝΟΤ!
Τώρα το ζω, τώρα το καταλαβαίνω. Οκ, να μην θες να τρως με τον σκύλο του άλλου στην μούρη σου. Να μην θες ένα σκυλί στην παραλία* την ώρα που εσύ κάνεις μπάνιο. Στη Γερμανία άραγε γιατί να το επιτρέπουν; Στην Ιταλία γιατί να μπορείς να πηγαίνεις με το σκύλο σου ακόμα και για ψώνια; Στη Γαλλία το ίδιο.  Στην Ελλάδα γιατί να μην μπορείς να πάρεις τον σκύλο σου να πας για ένα φαγητό ή για έναν καφέ και να πρέπει κάθε μα κάθε φορά να κάνεις τεμενάδες για να σε αφήσουν να μπεις μέσα;

* Σύμφωνα με νόμο τα σκυλιά απαγορεύεται να κάνουν μπάνιο στη θάλασσα, ούτε καν να βρίσκονται μαζί σου στην παραλία κάτω από την ομπρέλα. Οκ, κυρ λιμενικέ μου έλα να με μαζέψεις γιατί πέρυσι το καλοκαίρι (και φέτος όσες φορές έχω πάει) αλωνίσαμε με το σκυλί όλες τις παραλίες της Βορείου Ελλάδος και την Πελοποννήσου. Τον μπίχλα που ζέχνει από ένα χιλιόμετρο μακριά, τον μαλάκα που πετάει τις γόπες του στην άμμο μαζί με το πλαστικό του ποτήρι για την φραπεδιά του, που φτύνει τη ροχάλα του και κατουράει εκεί που παίζει το παιδί σου και την ανεγκέφαλη που αφήνει τα παιδιά της να τσιρίζουν μέσα στο αυτί σου και να πετάνε άμμο και χαλίκια προς πάσα κατεύθυνση ποιος θα τους μαζέψει; Το σκυλί σας μάρανε!

Summer is

• κεράσια αγορασμένα από παραγωγό στον δρόμο
• βουκαμβίλιες
• χυμός πορτοκάλι από την πορτοκαλιά στον κήπο
• η μυρωδιά από το βρεγμένο χώμα
• ηλιοβασίλεμα
• ξάπλες
• πλαστικές σαγιονάρες
• χωριάτικη σαλάτα
• ψάθινα καπέλα
• ήλιος στα μούτρα σου
• μικρές εξορμήσεις σε "εξωτικά" μέρη (ωχ, ο Πύργος του Άιφελ...)

Έπεράσαμε όμορφα, όμορφα, όμορφα...

• έπεράσαμε όμορφα και τούτη τη βραδιά.... (παιδικό τραγουδάκι αγνώστου προελεύσεως που θυμάμαι να τραγουδάμε στο μπαλέτο πριν κάτι αιώνες, στο τέλος του μαθήματος.)
• Τέλειωσε η πρώτη μέρα του Synch με απώλειες. Λιγότερος κόσμος σε σχέση με άλλες χρονιές, φτωχότερο πρόγραμμα, και όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και η Άκου αυτό, όλοι όσοι βρέθηκαν χθες το βράδυ στην Τεχνόπολη ήταν είτε άντρες με μούσια/μουστάκια/κοκκάλινα γυαλιά είτε τύπισσες που φόρεσαν ό,τι vintage wear βρήκαν στην ντουλάπα της γιαγιάς τους (το vintage wear είναι ένα άλλο θέμα που θα σχολιάσουμε στο άλλο blog, μια άλλη φορά, που δεν θα αισθάνομαι τόσο κομμάτια).
• Να ξεκινήσουμε λοιπόν από το γεγονός, ότι είμαι μια γριά 33άρα που μάλλον το έχει χάσει από τις πολλές συναυλίες που έχει δει στην ζωή της (από τα 15 στο κουρμπέτι) και πλέον δεν μου κάνει τίποτα αίσθηση. Ο Gropper (aka Get Well Soon) ήταν το μοναδικό live που ήθελα να δώ, και ήταν απλώς ok. Καλό, αλλά ok... Μήπως ένας κλειστός χώρος μέσα στο καταχείμωνο θα τους ταίριαζε καλύτερα; Μήπως; Αλλά όπως είπε κι ένας φίλος χθες "θα γίνουν greece's sweethearts και στάνταρ θα πάρουν σύνταξη εδώ". Όπερ μεθερμηνευόμενον, τρέμε Μolko, ο Gropper ετοιμάζεται να σου φάει τον θρόνο! 
• Η Peaches ήταν καλή. Μουρλή, τρελή, που έφερε τα πάνω κάτω και μεταξύ μας ήταν και η πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό που είδα τον κόσμο να χορεύει και να διασκεδάζει πραγματικά το live. Οπότε τη δουλειά της την έκανε μια χαρά η κοπελιά που ήρθε, πάτησε πάνω στο κοινό της (κυριολεκτικά), πέταξε αμίμητες ατάκες του τύπου "Cause if Jesus walks on water, Peaches walks on you" και "Don't drop me Athens! Cause if you do, it will be the first time ever, and you will feel ashamed not only for your city, but for your country! C'mon! Greece has enough to be ashamed of already!", άλλαζε κορμάκια σε χρόνο τύπου Flash και μας φώτιζε με το λάμπάκι που είχε στο βρακί της!
• Στον Μatt Elliott να πω τη μαύρη μου αλήθεια εγώ κοιμήθηκα. Καταλάβαινα πότε άλλαζε κομμάτι επειδή με ξυπνούσαν τα μανιασμένα χειροκτροτήματα. Μάλλον πρέπει να ήταν καλός γιατί εγώ έχασα επαφή με το αντικείμενο δύο κομμάτια αφού είχε ξεκινήσει όταν τυπάς θεούλης σηκώθηκε την ώρα που ο Εlliott έπαιζε και φώναξε "Matt Elliott, excuse me Matt Elliott, the spotlight there (ο προβολέας που έπεφτε όντως πάνω στα μάτια μας, αλλά κανέναν άλλο δεν ενόχλησε, ούτε εμένα που κοιμόμουν), must close down, we can not hear or see". Και μετά το auditorium γαμήθηκε στα γέλια, ο Matt Elliott είπε κάτι που δεν κατάλαβα - γιατί μέσα σ'όλα είμαι και κουφή - και το live εεεε ο ύπνος μου εννοώ συνεχίστηκε κανονικά.
• Ο Lolek ήταν αρκετά καλός. Ήταν ας πούμε διαφορετικός από άλλες φορές που τον έχω δει και τον έχω δει αρκετές, believe me! :) 
• Και γύρω στις 2.30 τρεις παρά εγώ ένοιωσα να παραδίδω πνέυμα (το power nap μου στον Elliott δεν είχε καταφέρει και πολλά τελικά), πεινούσα και σαν τρελή και βρεθήκαμε να τρώμε σουβλάκια στο Κολωνάκι...
• Ένας άλλος κόσμος πραγματικά... Είχα καιρό να πάω προς τα εκεί. Εμείς στο τραπέζι μας συζητούσαμε για τη Γάζα και τα σκηνικά με τα πλοία, τους θανάτους και τη Χαμάς, την "απεργία" στον Skai και την πιθανότητα να μην έχουμε δουλειά σε λίγο καιρό και τέσσερις τύπισσες απέναντι ακριβώς, με τα λευκά σορτσάκια τους, τα λούρεξ (και very in right now - my ass) φορεματάκια τους, τα Hilfiger wedges τους και το μαλλί κομμωτηρίου ασορτί χρώμα με το χρυσαφί μπλουζάκι τους και το χρυσό τεράστιο ρολόι τους χαχάνιζαν (και δικαίωμά τους) με ό,τι έβλεπαν. Ακόμα και με το πρεζόνι που ήρθε και μας ζήτησει (με περισσή ευγένεια μπορώ να πω) χρήματα, το οποίο κοίταξαν με ύφος "τί θέλει αυτός εδώ και μας χαλάει την εικόνα"... Άλλος κόσμος σου λέω. Μπορεί και να κάνω λάθος, αλλά η εντύπωση που μου έμεινε ήταν αυτή και μάλλον δύσκολα θα άλλαξει...
• Τέλος πάντων, πάει κι αυτή η μέρα... Σήμερα προβλέπεται ή Synch πάλι ή Rufus ή τίποτα γιατί βλέπεις πως είναι έξω ο καιρός. Και μεταξύ μας, προτιμώ το τελευταίο, γιατί όπως είπαμε είμαι μια γριά 33άρα, που δεν το αντέχει πλέον το ξενύχτι, δεν αντέχει να βλέπει παντού τις ίδιες φάτσες, δεν αντέχει τις άνευ λόγου εξόδους και προτιμά (so 60 year's old of you) να μένει μέσα με καλή παρέα, φαγητό και meaningful λιώσιμο ακούγοντας τα 78άρια του Αττίκ. Και μέσα σε όλα αυτά θέλω να αναφέρω (για να καταλάβεις πόσο γριά αισθάνομαι) ότι εγώ κουράζομαι και είμαι ακόμα τριαντακάτι και η γιαγιά μου που είναι 95 απλώνει ακόμα μόνη της φύλλο για πίτες! Enough said...

Είδα την κόρη σου χθες στην πορεία...

"Ποιά κόρη μου; Αυτή που σπούδαζα τόσα χρόνια και πλήρωνα τόσα που αν τα μάζευα όλα μαζί θα έπαιρνα ακριβό αυτοκίνητο; Αυτή που τόσα χρόνια δεν κουνιόταν από τον καναπέ της; Ναι, αυτή. Που σε λιγοστές πορείες είχε κατέβει πριν;" Ναι, αυτή. Για να σου δώσω να καταλάβεις τι κόσμος είχε κατέβει χθες στην πορεία. Όλοι. ΟΛΟΙ! Φοιτητές, μαθητές, εργαζόμενοι των 700 (πλέον 500) ευρώ ή και των 1.500 ευρώ, πιο μεγάλοι, δημόσιοι υπάλληλοι, ιδιωτικοί υπάλληλοι, μεγάλοι άνθρωποι. Και ξέρεις τι μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση; Μια ηλικιωμένη κυρία, γύρω στα 70, που κατέβηκε στην Ομόνοια μαζί με τον σύζυτό της, που γύρισε και μας έπιασε και μας είπε "Εμάς τους γέρους μας ωθούν να πεθάνουμε στην ψάθα. Εσείς πρέπει να δείτε τι θα κάνετε και να παλέψετε για να ζήσετε αξιοπρεπώς". ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ!!! Τα χημικά, τα δακρυγόνα και οι τέσσερις θάνατοι προσωπικά δεν θα με φοβήσουν για να μην ξανακατέβω σε άλλες πορείες. Ελπίζω να μην φοβήσουν και άλλους. Η αλήθεια είναι ότι όταν βλέπεις τον τύπο με το καλλυμένο πρόσωπο, τα γάντια και το καδρόνι στο χέρι να περνά από δίπλα σου και να σπάει με όλο του το μίσος βιτρίνες καταστημάτων, φοβάσαι για τη ζωή σου. Φοβάσαι για τη ζωή σου κι όταν δεν μπορείς από τα χημικά να πάρεις ανάσα και τα μάτια σου τσούζουν και δεν μπορείς να δεις μπροστά σου. Φοβάσαι όμως περισσότερο όταν δεν ξέρεις τι θα έχεις να αντιμετωπίσεις μέσα στους επόμενους μήνες: ανεργία, να σε παίρνουν οι τράπεζες και να σου ζητάνε τα χρωστούμενα, να φοβάσαι μην σου πάρουν σπίτι ή αυτοκίνητο, να μην μπορείς όχι να ζήσεις αξιοπρεπώς, να ζήσεις απλώς; Δεν θα μπω καν στη διαδικασία συζήτησης περί προβοκάτσιας, πολιτικών παρατάξεων, αναρχικών, κουκουλοφόρων και μπάτσων. Ο καθένας έχει την άποψή του και την υποστηρίζει. Το μόνο που ελπίζω είναι να μην φοβηθούμε να παλέψουμε για μια αξιοπρεπή ζωή.

Σκέψου το...

• Πόσες φορές έχεις περάσει μπροστά από τη βιτρίνα ενός pet shop και κοιτάς τα κουτάβια; Δεν είναι γλύκες, ε; 
• Πόσες φορές έχεις λυπηθεί για το αδέσποτο που είδες να το χτυπάει αυτοκίνητο; 
• Την ημέρα που θα αποφασίσεις να πάρεις σκύλο (ή γάτα) πήγαινε σε ένα καταφύγειο ζώων. Όχι σε pet shop. 
• Αφού έχεις σκεφτεί καλά και σοβαρά τις ευθύνες και τις περιπέτειες που σε περιμένουν στη γωνία με την απόκτηση ενός χνουδωτού μπελά (και μιλάω εκ πείρας), πήγαινε σε ένα καταφύγειο και πάρε στο σπίτι το διαλεγμένο σου. Θα σου χρωστάει αιώνια ευγνωμοσύνη. Θα σε κοιτάει στα μάτια μέχρι να τα κλείσει για πάντα.

xx

Something's wrong or maybe not!

• Είναι ιδέα μου ή κάτι πάει στραβά αυτές τις μέρες; Εκτός του ότι ο συνδυασμός σκόνης από την Αφρική - ηφαιστειακή τέφρα από την Ισλανδία έχουν καλύψει το σύμπαν (οκ, την Ευρώπη τουλάχιστον), συμπεριφέρονται όλοι κάπως; Πάρε το ανθρώπινο είδος: είμαι σίγουρη πως έχουν βάλει στοιχήματα μεταξύ τους ποιος μπορεί να σκοτώσει περισσότερους με το αυτοκίνητό του και να αυτοκτονήσει. Τυχαίο παράδειγμα 1: τύπος στην άνοδο της Κατεχάκη προς Καρέα (με μερσεντέ παρακαλώ) αποφασίζει μέσα στο χάσιμό του ότι είναι ΠΑΡΑ πολύ καλή ιδέα από την αριστερή λωρίδα να περάσει (από πάνω μου) στη μεσαία, μετά στην δεξιά και καλά για να φύγει προς Αττική Οδό και στα καπάκια να το μετανιώνει (χωρίς να κοιτάει αν έρχεται κανένας), να περνάει πάλι στη μεσαία και βουρ για νότια προάστια από την αριστερή. Τυχαίο παράδειγμα 2: τύπος με μηχανή αραγμένος στο πεζοδρόμιο (σ.σ. είχε κατέβει να πάρει τσιγάρα το παιδί από το περίπτερο), βάζει μπρος το μηχάνημα κι όποιον πάρει ο Χάρος, αφού ούτε κοιτάει ποιος έρχεται. Έλα όμως που ερχόταν και δίπλα από αυτόν που ερχόταν ήταν κι άλλη μηχανή; Οπότε τι κάνεις; Πατάς τον μαλάκα και πας μέσα για ζωοκτονία ή κάνεις ελαχίστως αριστερά και παίρνεις σβάρνα και τον έτερο μηχανοβιο; Καταριέσαι την μέρα που αποφάσισες να δώσεις για δίπλωμα (προ εκατονταετίας, τότε που δεν κυκοφορούσαν αυτοκίνητα), αναπολείς το παλιό σου αυτοκινητάκι, που όσες γρατζουνιές κι αν είχε εσύ το αγαπούσες και βρίζεις τώρα τον εαυτό σου που είχε προ διετίας τη φαεινή ιδέα να σκάσεις τα ωραία σου λεφτουδάκια να πάρεις καινούργιο, το οποίο σημειωτέον ακόμα να ξεχρεώσεις και μέσα σ'όλα με όλους τους μαλάκες που κυκλοφορούν το έχεις φεσώσει και με κάνα δυό χιλιάρικα ακόμα για να του φτιάξεις όλες τις ζημιές;

• Πάμε παρακάτω! Ζωικό βασίλειο: Περιστέρια και μισητές δεκαοχτούρες είναι πλέον σίγουρο ότι έχουν τάσεις αυτοκτονίας. Σκάνε πάνω σε παράθυρα κι επιτίθενται σε ανυποψίαστους περιπατητές. Είμαι πεπεισμένη ότι μαζεύονται όλα σε κάποιο πεύκο και παρακολουθούν στο repeat τα Πουλιά του Χίτσκοκ, παίρνοντας μαθήματα επίθεσης. 

• Καλό θα ήταν να σε προειδοποιήσω αν δεν το έχει κάνει κάποιος άλλος ήδη να μην διαβάζεις εφημερίδες και να μην βλέπεις ειδήσεις, καθότι η κατάθλιψη είναι ένα βήμα μακριά. Εκτός από τα θέματα της "τρομοκρατίας" και φαλιμέντου δεν παίζει τίποτε άλλο. Sorry παίζει: η πρεμιέρα της Βανδή στο Thalassa.

• Στα δικά μας πάλι, κι ακόμα δεν έχω καταφέρει να δω το ντοκιμαντέρ για τους Blur, το οποίο παίζει να το έχω και κάνα δίμηνο, ενώ πήρε το αυτί μου το καινούργιο τους κομμάτι, που ταιριάζει γάντι στην περίσταση, λόγω τίτλου. Εδώ.  

• Κατά τα άλλα, μετράω μέρες για Βαρκελώνη ράβοντας ότι βρεθεί μπροστά μου, από παλιά ρούχα μέχρι καλύμματα για καναπέδες. Που θα πάει θα περάσουν οι μέρες και θα βρεθώ για τρίτη χρονιά στα στενά πίσω από την Las Ramblas να βολτάρω προς αναζήτηση αγοράς νέων και παλαιότερων CD.

•  Από την άλλη, τίποτα από τα παραπάνω μπορεί να μην έχει σημασία (εκτός από την Βαρκελώνη), καθότι στην κατάστασή μου (ερωτοβαρεμένη και σε δημιουργικό οργασμό) θα αδιαφορήσω για τον μαλάκα με τη μερσεντέ και το περιστέρι ελεύθερο-σκοπευτή και θα συνεχίσω να μετατρέπω με τα μανίας όλα τα παλιά τραπεζομάντηλα της μάνας μου σε μπλούζες, κάνοντας όνειρα για σανγκρίες στο Gottico και mojitos στο Betty Ford πριν και μετά τις συναυλίες στο Primavera. Εις υγείαν! 

Παλιμπαιδισμός

• Κάθε τόσο (πόσο; ε, όταν με πιάνει) και κυρίως εκεί όταν σκάει η άνοιξη, με πιάνει ο παλιμπαιδισμός μου. Τραγουδάω από το πρωί τη Μπόσα Νόβα του Ζαχαροπλαστείου, τον Χορό των Μπιζελιών, καπάκια τη Ροζαλία και το ρεπερτόριο συνεχίζεται με Ντενεκεδούπολη και Μορμόλη. 
• Θες που αύριο κλείνω τα 33, θες που έχει καλό καιρό και η γύρη έχει κάνει για τα καλά τη δουλειά της, θες που γενικά είμαι σε πολύ καλή διάθεση, η Λιλιπούπολη αποτελεί και επίσημα το soundtrack της κουλαμάρας μου. 
• Γιατί μπορεί να ακούμε Animal Collective, She and Him, Grizzly Bear και να περιμένουμε πως και πως το φετινό Primavera, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως ξεχνάμε από που ξεκίνησαν όλα! Τα βινύλια της Ντενεκεδούπολης και του Μορμόλη βρίσκονται στη δισκοθήκη μου, όπως και τα δύο άλμπουμ (ε?) της Πίπης της Φακιδομύτης και του Μιχάλη του Σφυρίχτρα. Μου λείπει νομίζω το βινύλιο από την παράσταση του Δισεβάχ του Θαλασσινού!!!
• Τρέχανε οι γονείς μου να μας πάνε με την αδερφή μου στα παιδικά θέατρα Αθηνών και περιχώρων. Σου αφήνουν κουσούρια όλα αυτά όπως και να το κάνεις και φαίνεται αυτό σε μεγαλύτερες ηλικίες! 
• Έτσι λοιπόν σήμερα, μετά τους Animal Collective, λέω να ακούσουμε όλο το soundtrack της Λιλιπούπολης, που μην ξεχνάς, κρύβεται κι ένας Χατζιδάκις από πίσω! Μόρφωση και κουλτούρα αγάπη μου! Όχι αστεία!

Φτερνίζονται ωρέ οι μπουρμπουλίθρες;

• Kαταλαβαίνεις ότι μπαίνει η άνοιξη όταν το πρώτο πράγμα που κάνεις το πρωί είναι να φτερνίζεσαι. Τα χαρτομάντηλα αποτελούν εδώ και μερικές ημέρες την καλύτερη παρέα μου. Η αλλεργία μου είναι εδώ. Η ωτίτιδα επιμένει, πλέον we go steady, είναι χρόνια η κατάστασή μου και σύμφωνα με την ιατρική διάγνωση, θα κάνουμε παρέα για πάντα. Gees! Για πάντα; Ναι, ναι, για πάντα! Τι ακουογράμματα έκανα, τι ακτινογραφίες ρινικής κοιλότητας, όλα δείχνουν ότι η ωτίτιδα κι εγώ παντρευτήκαμε κάπου μέσα στον Δεκέμβριο κι εγώ δεν το έχω πάρει ακόμα χαμπάρι. Κι είναι κι αυτό το μονότονο μουρμουριτό στα αυτιά μου, ένα σιγανό ζζζζζζ....., αυτό που ακούς όταν βγαίνεις από συναυλίες. Εγώ φαίνεται πως θα το έχω για πάντα! Οπότε καταλαβαίνεις τώρα, πως για όλες τις υπόλοιπες συναυλίες της ζωής μου εγώ θα πηγαίνω παρέα με τις ωτοασπίδες μου. Και λέω να πάω να ψάξω να βρω κανένα πολύ cool ζευγάρι. Θα είμαι που θα είμαι κουφή, να δείχνω τουλάχιστον cool! 
• Το άλλο το άκουσες; Α, ναι, βέβαια, η καλύτερη διαφήμιση του αιώνα. Άνοιξε λέει το κράτος λογαριασμό στην Τράπεζα της Ελλάδος για να πηγαίνουμε να βάζουμε χρήματα για να μειωθεί το δημόσιο χρέος. Για να καταλάβω δηλαδή: έκοψαν δώρα Πάσχα και επίδομα αδείας, αύξησαν την φορολογία, φορολογούν ακόμα και τις αποζημιώσεις σε περίπτωση που απολυθείς. Θέλουν να βάζουμε και λεφτά σε τραπεζικό λογαριασμό για να σώσουμε τη χώρα; Μωρέ πάνε καλά; Με τι λεφτά; Εδώ ο λογαριασμός της ΔΕΗ έρχεται και σε πιάνει σύγκρυο που δεν έχεις να τον πληρώσεις. Για να μην μιλήσω για νοίκια, νερά, τηλέφωνα, κλπ κλπ κλπ. Οι τύποι είναι για πολλά ξυνισμένα γιαούρτια, σάπιες ντομάτες και κλούβια αυγά. Αντί ρε πανεξυπνίδη να κόψεις τα μισθά των της ΕΡΤ και των βουλευτών και υπουργών, που μετά από 8 χρόνια διακυβέρνησης παίρνουν και σύνταξη, τα ζητάς από τον κοσμάκη που δεν έχει να φάει; Και ξέρεις ποιο είναι το πιο περίεργο από όλα; Ότι πάει κόσμος και βάζει λεφτά σε αυτόν τον λογαριασμό. Σκατά στα μούτρα μας!

Η πολυκατοικία και οι ροζ τσιχλόφουσκες

 Μεγάλες ροζ τσιχλόφουσκες, ζουμερές και γλυκιές, τόσο γλυκιές που το πιθανότερο είναι να σου πέσουν τα δόντια σε χρόνο dt. Αλλά είναι τόσο τέλειες, ρε γαμώτο! xixi

• Είμαι ακόμα στο γραφείο και στην τηλεόραση ακούω τον καιρό. Ανεβαίνει λίγο - λίγο η θερμοκρασία. Άντε, γιατί θέλω να αρχίσω να παίρνω το ποδήλατό μου στη δουλειά. Λεφτά για βενζίνη δεν έχω (έχω δηλαδή, αλλά σιγά μην τα σκάσω σε αυτούς) και έχω καταλάβει πια (και μετά από τόσα χρόνια οδήγησης), ότι περισσότερο σπάνε τα νεύρα μου όταν οδηγώ, παρά με εξυπηρετεί να παίρνω το αυτοκίνητο για να πάω στο γραφείο... 
• Και τώρα που είπα νεύρα, έχεις παρατηρήσει ότι όλοι έχουν νεύρα; Πολλά! Όλοι φωνάζουν, τσιρίζουν, γκρινιάζουν, κορνάρουν, βρίζουν, σιχτιρίζουν. Δεν τους φτάνουν τα χρήματα, τα έξοδα τρέχουν, οι τιμές ανεβαίνου, η βενζίνη δεν φτάνει, τα λεφτά δεν φτάνουν και μέσα σ'ολα δεν τολμάς να καθυστερήσεις μια μέρα την πληρωμή μιας δόσης και οι μαλάκες σε παίρνουν τηλέφωνο να σου τα πρήξουν! Σκατά... 
• Την ώρα που έφευγα σήμερα από το σπίτι για να πάω στη δουλειά άκουγα κραυγές απόγνωσης από όλη την πολυκατοικία. Πίσω από τις κλειστές πόρτες, μια γυναίκα ούρλιαζε, μια άλλη μιξοέκλαιγε στο τηλέφωνο ότι δεν της φτάνουν τα χρήματα. Μπροστά στο ασανσέρ κι όση ώρα περίμενα να φτάσει στον όροφό μου, κρυφάκουγα... Πάγωσε το αίμα μου... Τί κατάσταση είναι αυτή; Πως θα είναι τα πράγματα από εδώ και πέρα; Τι θα γίνει; Μέσα σε δευτερόλεπτα, μέχρι δηλαδή να ανέβει το ασανσέρ από τον πρώτο στον δεύτερο όροφο, είχα χάσει την όποια καλή διάθεση είχα. 
• Ελπίζω πως με την αλλαγή του καιρού να αλλάξει λίγο η διάθεσή μας. Κι ας χρωστάμε, κι ας μας χρωστάνε... Δεν έχει γούστο η μουντρουχίλα, η μουνταμάρα και το γκρίζο. Προσπαθώ να δω τα πράγματα λίγο πιο χαρούμενα, πιο φωτεινά, μέσα από την μεγάλη μου ροζ τσιχλόφουσκα... Άλλωστε, τι καταφέρνεις με το να βρίζεις και να χαλιέσαι; Τίποτα. Το ξέρω καλά αυτό. Το βιώνω στο πετσί μου κάθε μέρα. Και κάθε μέρα εκνευρίζομαι, και κάθε φορά φρενάρω τον εαυτό μου και σκέφτομαι "όλα θα πάνε καλά, όλα θα πάνε καλά, όλα θα πάνε καλά". 

άκου αυτό μασώντας τσιχλόφουσκα και κάνοντας επιδεικτικά τεράστιες φούσκες!!! :)





p.s. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑNGIE! <3

Slightly out of tune by ella... desafinado by gilberto

...γιατί κάποια τραγούδια μπορούν να σου φτιάξουν το κέφι... :) 

I'm (still) a working girl

• Γιατί το post; Γιατί δεν μπορώ να βρω τη δύναμη να κάνω το οτιδήποτε. Ούτε να σηκωθώ από την καρέκλα. Ούτε να γράψω κάτι της προκοπής. Γιατί εκνευρίζομαι με τις κριτικές του Pitchfork και του Vice, στο οποίο τελευταίο γράφουν ότι παπαριά τους κατέβει στο κεφάλι και το ονομάζουν κριτική δίσκου, με την κάλυψη ενός nickname. Έλεος! 
• Όχι γιατί διαφωνώ με το αν ένα άλμπουμ είναι καλό ή κακό, αλλά χαλαρώστε λίγο με τις κακίες. Δεν έχτισαν ποτέ καριέρες και δεν πρόκειται να το κάνουν τώρα! Δεν είναι κριτική δίσκου το "προτιμώ χίλιες φορές να δοκιμάσω όλες τις γκουρμέ αηδίες του πλανήτη ή να ακούσω δέκα φορές απανωτά τον δίσκο του Χατζηγιάννη, από το μαρτυρικό μισάωρο που πέρασα ακούγοντας τον τάδε δίσκο". Αν αυτό λέγεται κριτική να χέσω τα πτυχία μου και τα δέκα χρόνια που είμαι σε αυτή τη γαμωδουλειά. Ποζεριλίκια και δηθενιές έχουν πεθάνει προπολλού, ας το πάρουν κάποιοι χαμπάρι επιτέλους! 
• Ο τίτλος του post πάει σε αυτό το video των God Help The Girl από το live τους στην Lansdowne Church, το περασμένο καλοκαίρι στην Γλασκώβη. Δεν έχει άλλο λόγο ύπαρξης, αλλά έπρεπε να βάλω έναν τίτλο...

...

Γιατί είναι Κυριακή και γιατί βαριέμαι στο γραφείο...

 

Γιατί κανένας δεν χορεύει πια σε συναυλίες. Όχι αυτή του Richard Hawley. Αλλά στο dj set των Κode 9 και Jocker... 

via www.someecards.com