Catastroika (το δελτίο τύπου)

Στις 26 Απριλίου 2012 στις 20:00 (ξανα)κλείνουμε την τηλεόραση, για μια εναλλακτική ματιά στην ενημέρωση. Οι δημιουργοί του Debtocracy, του ντοκιμαντέρ που είδαν εκατομμύρια θεατές στο Ίντερνετ και μεταδόθηκε σε τηλεοπτικά δίκτυα από την Ιαπωνία μέχρι τη Λατινική Αμερική, παρουσιάζουν τη νέα τους παραγωγή, με τίτλο CATASTROIKA, στην ιστοσελίδα www.catastroika.com

Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες της επικείμενης εκποίησης του ελληνικού δημόσιου πλούτου. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης από την Καλιφόρνια, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, τη Μόσχα και τη Ρώμη, επιχειρούν να προβλέψουν τι θα συμβεί από την εφαρμογή αυτού του μοντέλου σε μια χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης.

Ο Σλαβόι Ζίζεκ, η Ναόμι Κλάιν, ο Λούις Σεπούλβεδα, ο Κεν Λόουτς και ο Γκρεγκ Πάλαστ μιλούν για την πολιτική του μνημονίου, την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και την επίθεση εναντίον της Δημοκρατίας στην Ευρώπη μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης. Ακαδημαϊκοί όπως ο Ντάνι Ρόντρικ, ο Άλεξ Καλίνικος, ο Μπεν Φάιν, ο Κώστας Δουζίνας, ο Ντιν Μπέικερ, ο Γιώργος Κατρούγκαλος και ο Σπύρος Μαρκέτος περιγράφουν άγνωστες πτυχές των ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. 

Όπως και στο Debtocracy, βασικός παραγωγός της CATASTROIKA είναι οι θεατές που συνεισφέρουν οικονομικά αλλά και με ιδέες στη δημιουργία της. Το ντοκιμαντέρ θα είναι διαθέσιμο δωρεάν, χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης. Αρχεία υψηλής ανάλυσης θα διατίθενται για δωρεάν προβολές σε τηλεοπτικούς σταθμούς, κινηματογράφους αλλά και εκδηλώσεις.

Το σενάριο και τη σκηνοθεσία της CATASTROIKA υπογράφουν οι δημοσιογράφοι Άρης Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη, ενώ την επιστημονική επιμέλεια έχει ο Λεωνίδας Βατικιώτης. Τη μουσική επένδυση του ντοκιμαντέρ προσφέρει το συγκρότημα Active Member και ο Ερμής Γεωργιάδης, ενώ το μοντάζ υπογράφει ο Άρης Τριανταφύλλου. Την παραγωγή ανέλαβε η εταιρεία Infowar Productions και ο Θάνος Τσάντας.
  
Διάβασε τη συνέντευξη του Αρη Χατζηστεφάνου για το Debtocracy εδώ

Το πιο περίεργο πράγμα είναι που...

... οι μέρες περνούν σαν νερό. Ούτε που κατάλαβα πότε έφυγε και το Πάσχα, πάει και η άδεια και η αργία του Αγίου Πνεύματος μοιάζει τόσο κοντά... Είναι ίδιον της ηλικίας; Να βάλω τις φωνές και να φρικάρω; Μπα...

Πάντως να ξέρεις πως μέσα στην περασμένη εβδομάδα ήθελα πολλά να γράψω. Αλλά αποφάσισα να βγω έξω από το σπίτι, κάτι που δεν το συνηθίζω, ειδικά μέσα στον χειμώνα. Ελα όμως που άνοιξε ο καιρός και ξεπόρτισα κι εγώ... Τώρα με τη δουλειά μπλόκαρε το μυαλό και δεν θυμάμαι καν τι ήθελα να γράψω.

Μόνο για την Pina Bausch να σου πω, να πας να την δεις. Κι ας είναι 3D που εμένα με κουράζει. Αξίζει.

Wasted Youth

όλες οι φωτογραφίες εδώ είναι κλεμμένες από τη σελίδα της ταινίας στο facebook.

Ή πως να περάσεις το πρωινό της Παρασκευής πριν πας γραφείο. Στο Ιντεάλ στην Πανεπιστημίου ήταν μαζεμένοι από νωρίς κριτικοί κινηματογράφου για τις (καθιερωμένες) πρωινές δημοσιογραφικές προβολές. Δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου και για να πάω σινεμά πρέπει να με σύρεις και να μου υποσχεθείς και τον ουρανό με τ' άστρα. Δεν ξέρω γιατί. Πάντως βρέθηκα σε "σκοτεινή αίθουσα" μετά από πολύ καιρό κι αυτό για δουλειά. Μια συνέντευξη με τον έναν εκ των δύο σκηνοθετών του "Wasted Youth", της ελληνικής ταινίας των Jan Vogel και Αργύρη Παπαδημητρόπουλου που άνοιξε το φετινό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ρότερνταμ.

Απορία Νο.1: γιατί κανείς δεν το πήρε χαμπάρι στην Ελλάδα (και με το κανείς εννοώ το ευρύ κοινό) πιο νωρίς και
Απορία Νο.2: γιατί κανείς (οκ, βαρύ, έστω λίγοι) δεν ανέφερε - έγραψε κάτι για την ταινία πριν αυτή βρεθεί στο Ρότερνταμ ή έστω μετά;

Κι εγώ το πήρα χαμπάρι εντελώς κατά τύχη λίγες ημέρες πριν παίξει εκεί (στο Ρότερνταμ) και έγραψα το κατιτίς μου κυρίως γιατί θεώρησα πως και μάπα να είναι η ταινία, της αξίζει μια αναφορά. Τόσα χιλιόμετρα έκανε αν μη τι άλλο.

Και πήγα και την είδα. Και έχω από το μεσημέρι έναν κόμπο στο στομάχι που δεν περιγράφεται. Κι αν κάπου στη μέση βαρέθηκα (θεωρώ ότι το τραβάνε λίγο και κάνει "κοιλιά"), το τέλος με ισοπέδωσε.

Ενας γνωστός μου (κριτικός κινηματογράφου και μπαμπάς - έχει σημασία αυτό) στο τέλος της ταινίας βγήκε από το σινεμά βρίζοντας. Στην ερώτηση "Πως σου φάνηκε" μου απάντησε "Αρχίδια μου φάνηκε. Είναι τόσο διδακτική, σου κουνάει το δάκτυλο και σου λέει Μείνε σπίτι σου αν δεν θες να πάθεις τίποτα".

Δεν έχει άδικο μεταξύ μας... θα σου πω στη συνέχεια γιατί.

 

Η υπόθεση: πιστιρικάς σκεϊτάς, ετών 16, με φίλους σκεϊτάδες αλωνίζουν την πόλη, ένα καλοκαίρι με καύσωνα.  Στην ίδια πόλη, την Αθήνα που ζεματάει, πατέρας-μπάτσος προσπαθεί να τα φέρει βόλτα για αυτόν και την οικογένειά του. Κάπου προς το τέλος αυτές οι δύο ιστορίες που καθόλη τη διάρκεια της ταινίας ούτε καν που "συναντιούνται", ενώνονται βίαια. Γροθιά στο στομάχι. Σφίξιμο. Και μετά εμετός. Η ιστορία είναι - σύμφωνα με τους τίτλους τέλους - εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα, αλλά παραμένει μια ταινία μυθοπλασίας. Το δικό σου το μυαλό πάει κατευθείαν σε κάποια γεγονότα που έζησες πριν δύο χρόνια, έναν Δεκέμβρη.

Την ερχόμενη Πέμπτη βγαίνει στα σινεμά. Λίγο πριν βγει, θα έχω τη συνέντευξη του Jan Vogel, ενός εκ των δύο σκηνοθετών και σεναριογράφων και θα στην ποστάρω εδώ. Μέχρι τότε, θα προσπαθώ να αναλύσω γιατί αυτή η ταινία με "ενόχλησε" τόσο πολύ, γιατί μέσα σε δύο ώρες αποφάσισα πως δεν θέλω να κάνω παιδιά και πως αν κάνω θα τα κλείσω σε γυάλα και γιατί ο γνωστός μου - πατέρας/κριτικός κινηματογράφου τα πήρε τόσο πολύ στο κρανίο.

Μέχρι τότε, πάρε το trailer. Και να προσέχεις παιδί μου...

Πάμε πάλι από την αρχή

Για έναν περίεργο λόγο κάθε αρχή του νέου έτους με πιάνει κατάθλιψη αντί για να χαίρομαι με την νέα αρχή. Δεν ξέρω γιατί το παθαίνω αυτό και δεν είναι μόνο φέτος που έτυχε, πάντα νιώθω κάπως με το που τελειώνουν οι γιορτές. Κι όχι δεν είναι γιατί είχα άδεια και γυρνάω στο γραφείο (δεν είχα), ούτε γιατί ξεστολίζουμε το δέντρο (είναι ακόμα στολισμένο), ούτε γιατί έφαγα πολύ και τώρα πρέπει να βρω τρόπο να βάλω φελλό στο στόμα μου για να σταματήσω... Είναι μια απροσδιόριστη κατάθλιψη, που εμφανίζεται άνευ λόγου και αιτίας και περνάει μετά από μια - δυο μέρες, σαν το κρυολόγημα, ένα πράγμα.

Και πέρασε.

Και πάμε πάλι από την αρχή. Τώρα πρέπει να βρω τρόπο να μαζέψω τα μυαλά μου, να συγκεντρωθώ και να βάλω ένα πρόγραμμα, που θα χαλάσω την ίδια μέρα που θα το φτιάξω.

Μέχρι να βγάλω αυτό το περιβοήτο πρόγραμμα κάθομαι και βλέπω ταινίες. Δύο για ποδαρικό είχαμε φέτος. Το αδιανόητα βαρετό και άνευ σημασίας Somewhere της Sophia Coppola, που απορώ κιόλας γιατί πήρε τον Χρυσό Λέοντα στις Κάννες (μετά θυμήθηκα ότι ο πρώην γκόμενός της ήταν πρόεδρος της κριτικής επιτροπής) και το εξαιρετικό A Single Man, του Tom Ford (μόδιστρος) με τον Colin Firth, σε ένα ρόλο που του πάει γάντι. Κι έρχομαι τώρα κι αναρωτιέμαι: τι καλύτερο είχε το Somewhere από το A single man και το δεύτερο έμεινε παραπονεμένο στα περσινά Όσκαρ; Υπάρχει βέβαια μια άποψη που μάλλον μόνο εγώ πρεσβεύω, σύμφωνα με την οποία ταινία που βραβεύεται κι ειδικά στα Όσκαρ είναι για τα σκουπίδια.

Ο μόνος λόγος που κάθισα μέχρι το τέλος και είδα το Somewhere ήταν για τον Stephen Dorff που μου θύμισε τα νιάτα μου όταν καθόμουν και παρακολουθήσα με ευλάβια και προσήλωση τις τρασίλες στις οποίες πρωταγωνιστούσε.

Αντε με τις υγείες μας, καλή χρονιά να έχουμε.

What to do on a lazy Sunday night...

 ... watch "Frequently Asked Questions About Time Travel"... 

Hell YEAH!!!!!!!!!!!

Σκέφτεσαι τίποτα καλύτερο; Εκατό χιλιάδες εκατομμύρια φορές καλύτερο από το Hitchhiker's Guide to the Galaxy (ναι είμαι βλάσφημη, το ξέρω και το διασκεδάζω απίστευτα).
Bonus: ο Chris O'Dowd, o πρωταγωνιστής, είναι ο Roy του IT Crowd aka "Are you from the past?"
Καλύτερη ατάκα στην ταινία: "Little bit weird, but ummm... turns out everybody in the future, is American".

365 μέρες

106 posts μετά.
Τι άλλαξε μέσα σε έναν χρόνο;
Πολλά. Ο, τι δεν μπορούσα να γράψω στην εφημερίδα βρήκαν στέγη εδώ.
Και έτσι θα συνεχίσει να είναι.
Να τα χιλιάσουμε τα posts βρε!

Κι αν και συνηθίζεται στα γενέθλια να σου κάνουν δώρα, εγώ θα κάνω.
Μια ταινία.
Μια πολύ παλιά ταινιά.
Του 1945 που έτυχε να δω χθες.
Παίζει να είναι και η πιο ρομαντική ταινία που έχω δει ποτέ. Εκεί που τα λόγια περιττεύουν και η πιο απλή κίνηση, ένα άγγιγμα στον ώμο μπορεί να σημάνει το τέλος μιας σχέσης.

Α Βrief Encounter (1945) του David Lean με την Celia Johnson και τον Trevor Howard.
Παίζεται μέχρι σήμερα στην Αθηναία στο Κολωνάκι. Αν προλάβεις πήγαινε. Άλλο πράγμα να τη βλέπεις στο πανί κι άλλο στο σπίτι.

Fantastic Mr. Wes

Fantastic Mr. Fox! Να το δεις! Οπωσδήποτε! Βασισμένο στο ομώνυμο παραμύθι του Roald Dahl, του Βρετανού συγγραφέα που έχει γράψει και το Charlie and the chocolate factory, σκηνοθετημένο απο τον Wes Anderson και με τις φωνές των George Clooney, Meryl Stripe, Owen Wilson, Jason Schwartzman, Bill Murray και Willem Dafoe! Ειναι τέλειο και με τέλειο soundtrack με τον Jarvis Cocker να δίνει ρέστα ως Petey και την καλύτερη ατάκα
-What's that you're singing Petey?
-Well I was just making it up as I we... went along really.
-That's just weak song writing! You wrote a bad song Petey!


Δες το trailer εδώ

to the moon and back

"I hope life on Earth is everything you remember it to be".

 

• Προφανώς θα την ξέρεις ήδη, όμως εγώ χθες κατάφερα να την δω. Είναι από αυτές τις ταινίες που σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό. Toν Sam Rockwell τον θυμάμαι από το Confessions of a dangerous mind, το Hitchhiker's Guide to The Galaxy και το Nixon/Frost. Σε όλες τον λάτρεψα! Στο Μoon εξεπλάγην! 
• Ο Kevin Spacey δανείζει τη φωνή του στο ρομπότ Gerty, o Clint Mansell γράφει τη μουσική (απορίας άξιο βέβαια γιατί το soundtrack στην Amazon έχει 32 ευρώ!!!), ενώ ο Duncan Jones (aka Zowie Bowie), γιος του David Bowie, κατάφερε μέσα σε 33 μέρες να γυρίσει μια καταπληκτική ταινία. Πήρε το πρώτο βραβείο στις Νύχτες Πρεμιέρας, βραβείο για Πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη στα BAFTA, το Douglas Hickox Award στα Βραβεία Ανεξάρτητου Βρετανικού κινηματογράφου και πέντε - έξι ακόμα σε ισάριθμα φεστιβάλ! 
• Αν δεν το έχεις ήδη δει, δες το! 

Προλαβαίνεις

• Ακούσατε, ακούσατε! Κυκλοφορεί σήμερις σε dvd.
• Έλα να παίρνουν φωτιά οι πιστωτικές!!! 

Once in a lifetime ή μήπως...

... never in your whole life?

• Δεν έχω ξαναδεί ποιο ανούσιο ντοκιμαντέρ που να πραγματεύεται τη μουσική. Δεν έχω ξανααισθανθεί πιο μαλάκας μέσα σε κινηματογραφική αίθουσα. Δεν έχω νιώσει ποτέ πως θέλω να φύγω τώρα από προβολή (κι αν το έχω νιώσει το έχω κάνει), αλλά κάτι με σταμάτησε και κάθισα και είδα όλο το ντοκιμαντέρ της Νικόλ Αλεξανδροπούλου. Μάλλον η περιέργειά μου ή η επαγγελματική μου διαστροφή να δω αν κάτι θα αλλάξει στο τέλος. Αν θα γίνει πιο ενδιαφέρον. Δεν έγινε ποτέ.
• Φλύαρο, χωρίς καμία ουσία, χωρίς να σου δίνει πληροφορίες, με άσχετους (πέρα ελαχίστων εξαιρέσεων) συνεντευξιάζοντες (sic). Μια ταινιά που αξίζει να δεις μόνο αν πάσχεις από insomnia και θες σώνει και ντε να κοιμηθείς μπας και ηρεμήσεις.
• Ο Έλληνας John Peel (δουλευόμαστε;) κάποτε είχε πολλά να δώσει στους ακροατές του. Όταν τα ξένα περιοδικά δεν έφταναν εδώ, όταν το Ιντερνετ ήταν ταινία επιστημονικής φαντασίας, όταν όμως το ραδιόφωνο μεσουρανούσε. Μεταξύ μας, δεν υπήρξα ποτέ φανατική του ακροάτρια. Ίσως γιατί πάντα πίστευα, όντας παιδί που μεγάλωσα με το Ίντερνετ, ότι ό,τι μου αρέσει μπορώ να το ψάξω και να το βρω εκεί έξω για να το ακούσω και μετά να το αγοράσω. Ή να πάω στο περίπτερο της γειτονιάς μου και να πάρω το Mojo και το Uncut και το NME και το Ποπ και Ροκ. Δεν κρίνω όμως τον Πετρίδη εδώ. Κρίνω αυτό που είδα χθες το βράδυ.
• Προσπάθησα να κρατήσω τα βλέφαρά μου ανοιχτά για 76 ολόκληρα λεπτά. Σε κάποια δεν τα κατάφερα. Στη "συνέντευξη" του Πέτρου Κωστόπουλου ήθελα απλώς να ξεράσω τη σοκολάτα που είχα φάει. Αll star παπούτσι πρώτη μούρη στο πλάνο, λόγια και δηλώσεις περί jazz και ραδιοφώνου και στα καπάκια πούρο και playlists. Πέτρος Ευθυμίου: ο ροκ βουλευτής. Μαρία Μαρκουλή και Μάρκος Φράγκος οι μόνοι που έστεκαν. Από την άλλη, τι δουλειά είχε να μιλήσει ο art director της Lifo και η κάτι διευθύντρια του Soul; Ως τί ακριβώς είπαν ό,τι είπαν - που δεν έβγαζε και κανένα νόημα γιατί ήταν αερολογίες;
• Και η απορία μου είναι η εξής: γιατί να κάνεις μία ταινία για έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζεις καν; Κι άντε πες ότι την κάνεις. Μια πιο εις βάθος έρευνα ίσως να απέφερε περισσότερα, να κατόρθωνε να βάλει τον θεατή να σκεφτεί ότι ο άνθρωπος που έχει μπροστά του, που έχει φάει τα χρόνια του πίσω από μικρόφωνα, μέσα σε δισκοπωλεία, πίσω από γραφεία δισκογραφικών έχει να σου πει δύο - τρία πράγματα. Ουσιώδη πράγματα. Κι όχι αν ο Πετρίδης είναι rock.
• Κι αυτή η εμμονή με τα πλάνα από τα επεισόδια του Δεκεμβρίου τι ήταν; Και να σου μπάτσοι, και δώστου μπάτσοι, και μπάτσοι στο Σύνταγμα να βαράνε διαδηλωτές και ξαναμανά μπάτσοι στο κέντρο της Αθήνας... Ποια η σχέση τους με τον Γιάννη Πετρίδη;
• Θα μου πεις, "δεν ήξερες, δεν ρώταγες;" Ήξερα κι είχα ρωτήσει για το τι πήγαινα να δω. Αλλά ζώντας και δουλεύοντας μέσα σε όλο αυτό το πράγμα που λέγεται μουσική "βιομηχανία" στην Ελλάδα, ήθελα να μπορώ να έχω τα στοιχεία για να σχηματίσω τη δική μου γνώμη, κι όχι να αναμασήσω τα λόγια και τις απόψεις άλλων.
• Το μόνο που έχω να πω είναι ένα: κρίμα.

ps Σε ορισμένες σκηνές πραγματικά γελάς με την ψυχή σου. Μάλλον για να μην βάλεις τα κλάμματα. ps1 Το μοναδικό κομμάτι που άξιζε στην ταινία ήταν το "οδοιπορικό" στην Αμερική.