Από την Ολλανδία με αγάπη

Η ιστορία ξεκινάει τρία χρόνια πριν, όταν βρέθηκα για δουλειά στο Παρίσι, για δύο εβδομάδες... Σίγουρα δύο από τις καλύτερες εβδομάδες της επαγγελματικής μου ζωής... Στο διάστημα που ήμουν εκεί συγκατοικούσα με μια γραφίστρια, που δουλεύει στην αντίστοιχη με εμένα έκδοση της Ολλανδίας, πιο μικρή από μένα, σαφώς πιο μαζεμένη από μένα (όντας βορειοευρωπαία), με απίστευτη όρεξη να εξερευνήσει όλο το Παρίσι στις 3 ώρες που είχαμε ελέυθερες κάθε μέρα... Μου έβγαλε το λάδι...

Από τότε, κρατήσαμε επαφή μέσω mail και blog, όπου η μία παινεύει την άλλη για τα κατορθώματά της. Η Eefje που λες, είναι ένας εξαιρετικά καλλιτεχνικός άνθρωπος. Δεν έχει αφήσει craft για craft τα τελευταία δύο χρόνια. Ξεκίνησε με σχέδιο και πέρασε χωρίς φόβο και πάθος στην ραπτική και το βελονάκι (εγώ ακόμα το προσπαθώ το τελευταίο).

 

To An abundance of Katherines του John Green στην αγγλική και ολλανδική εκδοσή του και ο σελιδοδείκτης που δημιούργησε η Eefje... 

Το τελευταίο της εγχείρημα το βρήκα εξαιρετικό! Ονομάζεται "I found a bookmark" και ιδέα είναι απλή. Είσαι μέλος μιας δανειστικής βιβλιοθήκης (προφανώς το εξωτερικό που ιδέα είναι απίστευτα διαδεδομένη), παίρνεις ένα βιβλίο σπίτι σου να διαβάσεις. Όταν το τελειώσεις, παίρνεις μια λευκή κάρτα ή ένα κομμάτι λευκό χαρτόνι σε διαστάσεις σελιδοδείκτη, και σκετσάρεις, ζωγραφίζεις κλπ κάτι, κάτι που σου ενέπνευσε το βιβλίο που διάβασες. Πριν παραδόσεις το βιβλίο πίσω στην βιβλιοθήκη, παραχώνεις τον σελιδοδείκτη σου στις σελίδες του βιβλίου, αφού το φωτογραφίσεις ή σκανάρεις και το ανεβάζεις στο site I found a bookmark. 

Άραγε οι βιβιλιοθηκάριοι θα αφήσουν μέσα τους σελιδοδείκτες για να τους δει ο επόμενος που θα δανειστεί το βιβλίο; Οι άνθρωποι που θα τον βρουν θα θέλουν να τον κρατήσουν, θα τον πετάξουν ή θα τον αφήσουν μέσα για τον επόμενο αναγνώστη; Θα τους εξάψει την περιέργια να μπουν στο site και να δουν τι ακριβώς γίνεται ή το project θα ξεχαστεί πριν ακόμα ξεκινήσει; Θα καταφέρει το I found a bookmark να γίνει ένα παγκόσμιο project ή θα πατώσει;

Μπορεί στην Ελλάδα οι δανειστικές βιβλιοθήκες να μην είναι διαδεδομένες, αν και σε πολλές από αυτές γίνεται καταπλητική δουλειά από ορισμένους από τους ανθρώπους που δουλεύουν εκεί, όμως είναι ευκαιρία, τώρα και με την κρίση, αν δεν μπορούμε να αγοράσουμε ένα βιβλίο να το δανειστούμε από την βιβλιοθήκη του δήμου μας... Ίσως η ιδέα της Eefje, να καταφέρει να αναβιώσει την έννοια και τη σημασία του δανεισμού ενός βιβλίου...

 

ετοιμάζω βαλίτσα από τώρα (part 1. the book sessions)

Αν περίμενα να ηρεμήσω και να ξεκουραστώ, θα έγραφα πάλι εδώ τον Αύγουστο, που κανείς δεν θα ήταν εδώ να το διαβάσει...
Ναι οκ, να λες πάλι καλά που έχεις δουλειά κλπ κλπ κλπ, αλλά περισσότερο τώρα από ποτέ ονειρεύομαι στον ξύπνιο μου παραλίες, θάλασσα, ζέστη, frozen margaritas, μπύρες, Καρτελά, Sunset και μυρωδιά αντιηλιακού. Νομίζω είναι από τις λίγες φορές που τις χρειάζομαι τις ριμαδιασμένες τις διακοπές πιο πολύ από ποτέ.

Αυτό, το να φαντάζομαι και να ονειρεύομαι τις διακοπές το έκανα πολύ μικρή, όταν ήμουν ακόμα στο δημοτικό (αιώνες πίσω, ναι). Θυμάμαι πως ξεκινούσα να φτιάχνω την βαλιτσούλα με τα παιχνίδια μου και τις "Χαρούμενες Διακοπές" τον Απρίλιο για ένα ταξίδι που ξεκινούσε συνήθως τέλος Ιουνίου... Και την άφηνα σε μια ντουλάπα μέσα, και μέχρι να φτάσει η ώρα να φορτώσουμε το αυτοκινήτο για να φύγουμε για Ακράτα είχα βγάλει κι είχα ξαναβάλει τα βιβλία μου και τα παιχνίδια μου καμιά εκατοστή φορά.

Αυτή τη φορά δεν θα φτιάξω βαλίτσα, αλλά μια λίστα θα την κάνω. Για να μπω σε mood διακοπών, κι ας ξέρω ότι έχω μπροστά μου ακόμα 74 μέρες (give or take), οπότε στάνταρ στη λίστα θα διαγραφούν και θα γραφτούν πολλά καινούργια....

Βιβλία
(όσα και να πάρεις ποτέ δεν είναι αρκετά)...
-Never Let me go - Kazuo Ishiguro (όχι γιατί βγήκε σε ταινία, αλλά επειδή μια ψυχή μου είπε πως το λάτρεψε και το πρότεινε ασυζητητί). Toυλάχιστον αν δεν μου αρέσει - χλωμό- αυτήν θα πλακώσω στα χαστούκια. Not.
- Βοοκ of Clouds - Cloe Aridjis. Ακόμα το παλεύω, αλλά μιλάει για το Βερολίνο που αγαπώ, τι να το κάνω το ριμάδι; Να το παρατήσω; Ποτέ.
-Neil Gaiman - Graveyard Book. Αγαπώ Neil Gaiman οπότε και την υπέρτατη παπάρα να έχει γράψει θα το διαβάσω και θα πω κι ένα τραγούδι.
- Πέθανε ο σκύλος, κατα τ' άλλα όλα καλά - Ray Bradbury. Δώρο κολλητής & Σία, που αν ξεπεράσεις τον τίτλο (και το γεγονός ότι έχω σκύλο), ήρθε highly recommended.
- Σχέδιο διαφυγής - Αδόλφο Μπιόυ Κασάρες. Δώρο κολλητού κι αυτό που αγοράστηκε επειδή στο εξώφυλλο γράφει "Το αριστούργημα του Κασάρες" και παραδόθηκε με την ατάκα "Σου πήρα ένα αριστούργημα". "Α, το έχεις διαβάσει;" "Όχι, αλλά είναι αριστούργημα..." You get the point...
-Τζόναθαν Κόου - Το σπίτι του ύπνου. Δώρο ετερης κολλητής, ξανά μανά. Από τις αγαπημένες μου εκδόσεις "Πόλις". Αγαπώ Άντζι.
- Κυριακή - Αλέξης Σταμάτης. Μετά το "Μπαρ Φλωμπέρ" και την "Βίλα Κορμπέ" που διαβάστηκαν απνευστί κάποιο καλοκαίρι λίγα χρόνια πριν στην Άνδρο, πήρα την Κυριακή. Δυσκολεύομαι, αλλά που θα πάει. Θα μου κάτσει κι αυτό.
- Κινηματογραφική Λέσχη - David Gilmour. Μπαμπάς βάζει γιο που παρατάει το σχολείο να βλέπει τρεις φορές την εβδομάδα ταινίες που εκείνος διαλέγει. Αυτός που το διαβάζει τώρα το ξεκίνησε πριν λίγες ημέρες και το τελειώνει... Nough said. Στην βαλίτσα κι αυτό.
-Τζόνι και Λούλου - Βάσια Τζανακάρη. Αυτήν την ξέρω. Και ξέρω πάνω-κάτω και τι τράβηξε για να το γράψει. Για την ακρίβεια όσο το έγραφε μιλούσαμε και γκρινιάζαμε η μία στην άλλη. Μετά γκρίνιαζε εκείνη και την άκουγα εγώ. Είναι από αυτές τις γνωριμίες, που αν και τον ξέρεις τον άλλο χρόνια, αλλά έλεγες μόνο ένα "γειά" στις συναυλίες που τον πετύχαινες, τώρα βγάζεις τα σώψυχά σου online. Άλλο level επικοινωνίας. Βγήκε προχθές. Ετοιμάζομαι να το αποκτήσω.

Μέχρι τον Αύγουστο να ξέρεις ότι θα σου πω και για άλλα βιβλία. Αν και με τους ρυθμούς που διαβάζω τώρα (δυο σελίδες την ώρα που θα πέσω για ύπνο και μετά - γκντουπ- το βιβλίο στη μούρη και... ροχαλητό) με βλέπω τα παραπάνω να μου φτάνουν μέχρι και τα Χριστούγεννα...

Μέχρι τελευταίας τελείας...

 Όταν ήμουν μικρή, ήμουν από αυτά τα σπαστικά παιδάκια που όταν η μαμά μου με ρωτούσε τα Χριστούγεννα τι δώρο θέλω, εγώ απαντούσα βιβλία. Η χαρά της μαμάς μου ήταν αυτή, αλλά και η δική μου γιατί με πήγαινε στον Ελευθερουδάκη στο κέντρο (όταν το κατάστημα ήταν ακόμα στη Βουλής, ναι τόσο παλιά) και με άφηνε να λυσσομανάω με τις ώρες μέσα στο βιβλιοπωλείο, μέχρι να γυρίσω στο ταμείο με ένα σκασμό βιβλία. Ίσως η μανία μου αυτή να άρχισε να εκδηλώνεται από τη στιγμή που κάηκε ο Κατράτζος και εγώ ούτε να ακούσω για παιχνιδάδικα και μεγάλα καταστήματα. Άσε που στο Μινιόν είχα χαθεί μια φορά και δεν ήθελα να ξαναμπώ εκεί μέσα. Βάλε ότι φοβόμουν και τον Αγιο Βασίλη... Παιδικά τραύματα. Τέλως πάντων, πίσω στα δικά μας τώρα.

Η πόρωση μετα βιβλία συνεχίζεται ακάθεκτη. Η καλύτερη μου είναι να με παρατάς σε ένα βιβλιοπωλείο (κατά προτίμηση την Πρωτοπορία και την Πολιτεία, αλλά βολεύομαι και με τον Παπασωτηρίου ή κανένα συνοικιακό) αρκεί να έχει χώρο να κάτσω στο πάτωμα να ξεφυλλίσω τα βιβλία που έχω διαλέξει πριν τα πάρω. A, και να μην με ενοχλούν οι πωλητές. Καταλαβαίνω τη θέση σας, υπήρξα κι εγώ πωλήτρια, αλλά σε βιβλιπωλείο δουλεύετε, όχι σε μπουτίκ...

Περνάω φάσεις που ή στο κομοδίνο μου θα έχω καβάτζα 5-6 να διαβάσω ή που δεν θα έχω κανένα... Τώρα περνάω την φάση με τις καβάτζες ή οποίες τελειώνουν οπότε μια βόλτα από την Πολιτεία κρίνεται άκρως απαραίτητη.

Αν έπρεπε να σου προτείνω κάνα-δυο θα σου έλεγα δυό λέξεις: Maurice Attia. Μάνι - μάνι τρία βιβλία. "Μαύρο Αλγέρι", "Κόκκινη Μασσαλία", "Παρίσι Μπλουζ", όλα από τις εκδόσεις Πόλις. Ως ανάποδος άνθρωπος διάβασα πρώτα την "Κόκκινη Μασσαλία" και τώρα το "Μαύρι Αλγέρι", ενώ το "Παρίσι Μπλουζ" περιμένει στο κομοδίνο... Και για να μπαίνουμε στο ψητό. Ο Maurice Attia είναι ένας Γαλλο-αλγερινός συγγραφέας, αλλά και ψυχίατρος και ψυχαναλυτής που ζει και εργάζεται στο Παρίσι. Και στα τρία του βιβλία (είναι τριλογία) καταπιάνεται με τον πόλεμο στην Αλγερία και συνεχίζει με τον Μάη του 68 και τις κοινωνικο-πολιτικές προεκτάσεις τους. Noir μυθιστορήματα που δεν σε αφήνουν να τα αφήσεις. Πόλεμος, σεξ, πολιτική, αστυνομία και τρομοκρατία όλα μπλέκονται και κάνουν τον αναγνώστη να ζητάει επίμονα κι άλλο... Για να καταλάβεις τι αισθάνεσαι όταν τελειώνεις τα βιβλία του Maurice Attia, είναι σαν να έχεις ξεμείνει από τσιγάρα και να θες ΤΩΡΑ κι άλλο πακέτο. Βλέπεις μπροστά σου τον Πάκο Μαρτίνεθ και κυκλοφορείς σαν υπνωτισμένος. Κι εδώ κάπου πρέπει να παραδεχτώ πως αν και δεν διαβάζω συνήθως μεταφρασμένα έργα γιατί οι μεταφράσεις είναι δύσκολο πράγμα και πολλές φορές δεν αποδίδουν το πρωτότυπο έργο όπως ο συγγραφέας θα ήθελε, η Μαρία Μηλολιδάκη και η Ρίτα Κολαΐτη που έχουν κάνει τις μεταφράσεις στο "Μαύρο Αλγέρι" και την "Κόκκινη Μασσαλία" αντίστοιχα έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά.

Στο κομοδίνο περιμένουν ακόμα να διαβαστούν τα Pride and Prejudice and Zombies του Seth Graham Smith (μια παραλλαγή στο βιβλίο της Jane Austen), το Τhe Cathcher in the Rye του Sallinger (το μισό, το άλλο μισό το έχω ήδη διαβάσει, αλλά το κρατάω για όταν οι καβάτζες τελειώνουν), το You don't love me yet του Jonathan Lethem, το Stories we could tell του Tony Parsons (κι αυτό μισό) και Τα φαντάσματα του Μπέλφαστ του Στιούαρτ Νέβιλ.

Α, και σε περιπτωση που ψάχνεις κάτι ανάλαφρο να διαβάσεις, ψάξε να βρεις το "Φάδερ ημών" του Μάνου Βουράκη. H Δευτέρα Παρουσία όπως δεν την είχες φανταστεί. Χιουμοράκι με τον Ιησού Χριστουγεννιάτικα; Που να το διάβαζες και Πάσχα! Κάνει μια μικρή κοιλιά προς τη μέση, αλλά θα το ξεπετάξεις πριν προλάβεις να πεις κιχ... Και το Without Feathers αν είσαι WoodyAllenικός. Τρελό γέλιο σε μικρές δόσεις. Πρέπει το καλοκαίρι που μας πέρασε να με άκουσε (και να ήθελε να με χαστουκίσει) όλη η παραλία στους Άγιους Σαράντα στο Πήλιο...


υ.γ. αν η ερώτηση μετά από αυτό που διάβασες είναι "πότε προλαβαίνεις" να σου πω ότι διαβάζω παντού, από το λεωφορείο και το μετρό, μέχρι το γραφείο στα διαλείμματα για τσιγάρο και το βράδυ πριν κοιμηθώ. Αν το βιβλίο μου αρέσει μπορώ να διαβάσω ακόμα και την ώρα που περπατάω στο δρόμο για να πάρω το λεωφορείο.

Män som hatar kvinnor

• Ή αλλιώς "The girl with the dragon tattoo" ή τέλος πάντων "Το κορίτσι με το τατουάζ". Ο Στιγκ Λάρσον, αν ζούσε σήμερα, θα ήταν ένας πολυεκατομμυριούχος. Με τρία μόνο βιβλία (την τριλογία Millennium στην οποία ανήκει και το Män som hatar kvinnor) θα μπορούσε να είχε εξασφαλίσει ακόμα και τα απαραίτητα για τα δισέγγονά του... Μην σου πω και τα τρισέγγονα... του αδερφού του*! Πέθανε όμως από καρδιακή προσβολή στα 50 του, λίγες ημέρες αφού παρέδωσε στον εκδοτικό του και τα τρία βιβλία... 
• Πριν λίγες ώρες τελείωσα να το διαβάζω. 660 σελίδες. Το πρώτο βιβλίο που βρήκα μετά από πολύ καιρό να το διαβάσω σχεδόν μονορούφι. Ανατροπές από σελίδα σε σελίδα, αναφορές στη σουηδική οικονομία, Σουηδούς επιχειρηματίες και επιχειρήσεις στις οποίες κατά σύμπτωση δουλεύω (σε μία από αυτές εννοείται, σε ένα παρακλάδι μιας από αυτές, αλλά είναι τόσο περίεργο να το βλέπεις γραμμένο σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα), βία, σεξ, κυνηγητό, ανώμαλοι, θάνατοι, σεξ είπα (;) και ανατροπές, πολλές πάρα μα πάρα μα πάρα πολλές ανατροπές (κι αυτό το είπα ε;). Χαρακτήρες σχεδόν πραγματικοί. Οk. Η Λίζμπετ Σαλάντερ δεν είναι και το κορίτσι της διπλανής πόρτας, ποιός άλλωστε μένει δίπλα σε μια χάκερ; Έλα μου ντε! Αλλά ο Μίκαελ Μπλούκμβιστ είναι. Όχι το κορίτσι της διπλανής πόρτας, αλλά ένας δραστήριος δημοσιογράφος, του εξωτερικού, που θυσιάζει την ελευθερία του για το ρεπορτάζ (έννοια άγνωστη εδώ). Μέχρι να φτάσεις στο τέλος σου έχει βγει η πίστη (με την καλή έννοια). Διαβάζεις το βιβλίο παντού: σε καφέ, στάσεις λεωφορείου, μετρό, στα διαλείμματα της δουλειάς για φαγητό, στα διαλείμματα για τσιγάρο, στην τουαλέτα, λίγο πριν κοιμηθείς και προσπαθείς με πολύ κόπο να κρατήσεις τα βλέφαρά σου ανοιχτά από τη νύστα, αλλά θες να μάθεις τι γίνεται μετά. Ζzzzzz...... Και στο τέλος ανταμοίβεσαι και με το παραπάνω. Το μόνο αρνητικό στην υπόθεση η μέτρια μετάφρασή του. Θα μου πεις "Ξέρεις σουηδικά; Όχι αλλά μπορώ να καταλάβω από τα συμφραζόμενα τί ήθελε να πει ο Λάρσον και δεν κολλάει απόλυτα η μετάφραση".
  
• Άργησα να το πιάσω στα χέρια μου. Ίσως γιατί δεν τα πάω καλά με τις εμπορικές επιτυχίες. Η πρώτη κυκλοφορία έγινε στην Ελλάδα τον Μάρτιο του 2009. Τον Μάιο του ίδιου χρόνου είχε φτάσει την τρίτη ανατύπωση. Τώρα δεν ξέρω πόσα αντίτυπα μπορεί να έχει πουλήσει. Μου το έδωσε ένας πάρα πολύ καλός φίλος λέγοντάς μου "πάρτο τώρα που θα κάθεσαι για Χριστούγεννα να το διαβάσεις". Το είχα δίπλα στο κρεββάτι μου πολλές μέρες μέχρι να αποφασίσω να το πιάσω. Και τελικά έκανα μεγάλη μαλακία που καθυστέρησα τόσο. Έχω εθιστεί. Αναζητώ τον δεύτερο τόμο (Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά) να τον πάρω μαζί μου την άλλη εβδομάδα που θα φύγω ταξίδι. Αν και η παρέα μου δεν θα χαρεί ιδιαίτερα να ξέρει ότι εγώ θα είμαι χωμένη σε ένα βιβλίο όσο εκείνη (μάταια) θα προσπαθεί να με πείσει να πάμε στην Πύλη του Βραδεμβούργου... Ο τρίτος τόμος (Το κορίτσι στη φωλιά της Σφήγγας) ακόμα δεν έχει βγει στα ελληνικά, ετοιμάζεται όμως!
• Αφού το τελείωσα, είδα και την ταινία. Τα συν: δεν το έχει αγγίξει το Χόλιγουντ, οπότε δεν βλέπεις ας πούμε τον Τομ Χανκς ως Μίκαελ Μπλούκμβιστ. Ο Michael Nyqvist είναι αυτός που φανταζόσουν ότι θα μπορούσε να παίζει τον Μπλούκμβιστ. Γενικά όλοι οι ηθοποιοί που επιλέχτηκαν ταιριάζουν απόλυτα σε αυτό που έχεις φανταστεί εσύ διαβάζοντας το βιβλίο. Τα πλην: Αν δεν έχεις διαβάσει το βιβλίο δεν μπορείς να καταλάβεις απόλυτα τι γίνεται. Το χάνεις λίγο. Αναγκαστικά το έχουν πετσοκόψει, αλλιώς η ταινία θα ήταν τριλογία από μόνη της. Η Έρικαν Μπέργκερ (αρχισυντάκτρια του Μίκαελ και περιστασιακή γκόμενά του), ενώ στο βιβλίο κατέχει σημαντική θέση στην ταινία ίσα που φαίνεται. Γενικά κάποιοι χαρακτήρες θάβονται. Δεν πειράζει όμως γιατί τελικά η καλύτερη μεταφορά βιβλίου στο σινεμά είναι αυτή που παίζεται στο κεφάλι σου όσο το διαβάζεις! 
• Kαι το κερασάκι στην τούρτα! Quiz: Με ποια ελληνίδα δημοσιογράφο - αρθρογράφο των σουηδικών ΜΜΕ και κάποτε σχολιάστρια - θέλω να πάρω τη θέση της Μπόκοτα ανοίγει η ταινία; Μα με ποιά άλλη από τη δική μας Αλεξάνδρα Πασχαλίδου ως ανταποκρίτρια! Ω, ναι!
  

* In May 2008 it was announced that Larsson's 1977 will, found soon after his death, declared his wish to leave his assets to the Umeå branch of the Communist Workers League (now the Socialist Party). As the will was unwitnessed, it was not valid under Swedish law, with the result that all of Larsson's estate, including future royalties from book sales, went to his father and brother. His long term partner Eva Gabrielsson, who found his will, has no legal right to the inheritance, sparking controversy and exposing what many media considered a flaw in Swedish inheritance legislation. They never married because Swedish Law required married couples to make their addresses publicly available; marrying would have been a security risk. Vanity Fair's recent article exposes the bad treatment of Eva by the author's father and brother (with whom he had little contact in his life). She is quoted as wanting the rights to control his work, so it could be presented in the way he would have wanted. She claims, as his life partner, to know better than his father whom he "disliked" and rarely saw.