Ένα μήνα μετά...

και η ζωή συνεχίζεται... Μέσα σε αυτόν τον μήνα κατάφερα με τεράστια επιτυχία να κανονίσω τα της ανεργίας μου και το κυριότερο, να επανακτήσω την ηρεμία μου και να γίνω κανονικός άνθρωπος και πάλι. Ένας κανονικός άνθρωπος που σε λίγους μήνες δεν θα έχει λεφτά, αλλά δεν γαμιέται; Και να είχα, θα έπρεπε να τα δώσω...

Αν το σκεφτείς λίγο χιουμοριστικά το θέμα, γιατί πολύ μαυρίλα έχει πέσει, η ανεργία σε επαναφέρει σε μια κατάσταση που είχες από καιρό ξεχάσει πως είναι... Απολαμβάνεις περισσότερο το σπίτι σου, βρίσκεις πιο διασκεδαστικούς τρόπους να ξεφύγεις από την καθημερινότητά σου, πας στην λαϊκή γιατί μπορείς (!), χαζεύεις τις μουστάρδες στο σουπερμάρκετ με τις ώρες γιατί δεν έχεις και τίποτε άλλο να κάνεις και το κυριότερο, είσαι σε κατάσταση ζεν.

Στο μεταξύ, έχεις αποφασίσει πως θα κάνεις προσπαθήσεις να κάνεις το χόμπι σου επάγγελμα, που ξέρεις ότι δεν θα σου αποδώσει στην αρχή τουλάχιστον πολλά, αλλά άμα δεν το προσπαθήσεις δεν θα μάθεις ποτέ! Παράλληλα βρίσκεις τρόπους να φάς με τρόπο την αποζημίωση, πριν στην φάει η εφορία και κανονίζεις ταξίδια για του χρόνου, γιατί μπορείς ρε, και ούτε άδειες έχεις να ζητήσεις ούτε τίποτα από κανέναν!

Μου δίνω ένα δίμηνο ακόμα μέχρι να αρχίσω να φρικάρω που ο μισθός δεν μπαίνει κάθε μήνα πλέον και που τα έτοιμα έχουν αρχίσει να πιάνουν πάτο, αλλά στο μυαλό μου υπάρχει μόνο ένα πράγμα: η απόλυτη αίσθηση ελευθερίας μακριά από κάθε μαλάκα και κάθε γραφείο που με έκανε να αποκτήσω υπερμετροπία στα 25, ψυχοσωματικά στα 30 και ψυχολογικά στα 34. Ουστ!

απομακρύνσου

νεύρα.
μια παραγγελία που ήρθε λειψή.
αλλή μία που έρχεται λειψή (αυτή από δικό μου λάθος)
μια άδεια που αργεί ακόμα να έρθει.
ένα σαββατοκύριακο που τελείωσε με βροχή
μια εβδομάδα που αρχίζει με επίσκεψη στην εφορία
μερικές δεκάδες κείμενα να γραφτούν
μια συνέντευξη που περιμένει απομαγνητοφώνηση
μπόλικη γκρίνια
βαθιά ανάσα και αυτό... (βλ. κάτω)
καλή εβδομάδα...

Κυριακή

Μέχρι πριν λίγο καιρό σιχαινόμουν τις Κυριακές. Κι αυτό γιατί το δικο μου Σαββατοκύριακο άρχιζε την Παρασκευή και τελειώνε το Σάββατο. Κάποτε δούλευα τις Κυριακές και με το που άνοιγα τα μάτια μου το πρωί βλαστημούσα την ώρα και τη στιγμή που έφτανε. Κάποτε θεωρούσα πως η Κυριακή είναι η πιο άχρηστη μέρα, γιατί μετά ξεκινούσε η εβδομάδα κι άντε πάλι από την αρχή. Άχρηστη μέρα. Τελευταία έχω αλλάξει γνώμη. Κι αυτό γιατί πλέον δεν δουλεύω τις Κυριακές. Κι όσο ανοίγει ο καιρός μαθαίνω να την αγαπώ. Γιατί μπορώ να κάνω πράγματα που δεν μπορώ να κάνω μέσα στην εβδομάδα. Να βγω έξω ας πούμε να πιω έναν καφέ στον ήλιο. Να πάρω κι εφημερίδες μαζί να διαβάσω, να χαζέψω λίγο χωρίς να σκέφτομαι ότι την επόμενη είναι Δευτέρα και ξεκινάει πάλι η μιζέρια. Προσπαθώ γενικώς να εκμεταλλευτώ όλες τις ελεύθερες ώρες μου. Ακόμα και τις καθημερινές μεταξύ δουλειάς και επιστροφής στο σπίτι. Δέκα χρόνια μετά την πρώτη ημέρα που προσελήφθησα, προσπαθώ να μην σκέφτομαι τη δουλειά, την αντιμετωπίζω σαν κάτι που πρέπει να κάνω και δεν με αφορά. Με το που τελειώσω, θέλω απλώς να γυρίσω σπίτι, να κάτσω να φάω και να μιλήσω με τον άνθρωπο που με ανέχεται καιρό τώρα. Που εκείνος έχει γυρίσει ώρα πριν στο σπίτι. Έστω κι αυτή η μία ώρα πριν κοιμηθούμε είναι πολύ πιο πολύτιμη από τις 8 ώρες στο γραφείο. Κι όταν φτάνει η Παρασκευή είναι όλα διαφορετικά. Κι όσο σου λέω ανοίγει ο καιρός, θα είναι ακόμα καλύτερα τα πράγματα. Γιατί μια βόλτα στα Πετράλωνα την Κυριακή το μεσημέρι και ένα απρογραμμάτιστο φαγητό έξω με φίλους σου γεμίζει τις μπαταρίες για να μπορέσεις να περάσεις την γαμημένη εβδομάδα σου. Και δεν είναι γκρίνια όλο αυτό. Είναι διαπίστωση. Αργά το κατάλαβα, αλλά το κατάλαβα. Περνούν οι ώρες και τσουπ σε ένα μήνα μπαίνω στα 34 (ήθελα τόσο να γράψω 24, σε αυτό το πλήκτρο πήγε το χέρι ασυναίσθητα, άλλωστε) και διαπιστώνω ότι το πιο σημαντικό πράγμα δεν είναι ούτε η δουλειά, ούτε η επαγγελματική ανέλιξη, ούτε τίποτα. Το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή είναι να εκμεταλλεύεσαι μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο τις ελεύθερες ώρες σου κι ας έχεις γίνει ένας weekender που κάποτε σιχαινόσουν.

Δεν πειράζει.
Το πιο σημαντικό είναι οι μικρές λεπτομέριες.
Ένας καφές.
Μια βόλτα.
Μια αγκαλιά.
Ένα φιλί.
Το ξεβιδωμένο κούνημα της ουράς του σκύλου σου.
Το γέλιο.
Σχέδια για ταξίδια και διακοπές, που είναι κι ανέξοδα.
Κι άλλες βόλτες.
Ποδήλατα.
Ποτά με φίλους το Σάββατο το βράδυ.
Κι άλλα σχέδια.
Κι άλλες διακοπές.

Και δεν πειράζει που ήρθε η Δευτέρα, θα φύγει κι αυτή και θα έρθει πάλι η Παρασκευή και θα έχεις όλο το χρόνο να κάνεις πάλι σχέδια.

Καλή εβδομάδα ;)

(...)

 {via some e-cards}

το είχα βρει σε μια lifo πριν καιρό και το έχω κόψει και κολλήσει στον υπολογιστή μου γραφείο, μαζί με ένα άλλο που λέει "I get sexually excited by telling people my salary" - μετά τη μισθολογική μου μείωση. 

Πέντε ημέρες, τρία πακέτα χαρτομάντηλα, 10 λίτρα νερό, πολλά κιλά πορτοκάλια, 39 και κάτι- κατά μέσο όρο - θερμοκρασία σώματος τις τρεις πρώτες ημέρες, μια χούφτα παραισθήσεις, τρεις εφιάλτες με θέμα τη δουλειά, επτά μακώ μπλουζάκια ύπνου, αμέτρητα λίτρα ιδρώτα, μια γαμάτη κοτόσουπα (που κάποιος την λέει απλό ζωμό κότας, ενώ ήταν σούπα σου λέω), μια παρατεταμένη ζαλάδα, ένας πονοκέφαλος χωρίς τέλος, μία ντοματόσουπα, πολλά δέκατα, κουβάδες βήχα, πέντε ντεπόν κανονικά, δύο μάξιμουμ, ένα σωτήριο πονστάν (πόσα ευχαριστώ να πει κανείς;;;), μπόλικη αντιβίωση, πολλές ανάποδες αγκαλιές γιατί σέρνονται και μικρόβια, πολύ τρασίλα στην τηλόραση, ένα σκυλί που δεν έφυγε από δίπλα μου και μια λιγούρα για γαλακτομπούρεκο.

Ή

Πως περνάω τις μέρες μου άρρωστη και γριπωμένη. Καταρχήν να ξεκαθαρίσω πως τις προηγούμενες μέρες δεν είχα κουράγιο όχι να γράψω, ούτε καν να σκεφτώ. Η πιο συνηθισμένη διαδρομή ήταν και παραμένει το "κρεββάτι-καναπές-κρεββάτι" και θα μείνει έτσι από ό,τι φαίνεται για κάποιες ημέρες ακόμα.

Ακόμα δεν έχω καταλάβει αν είχα ΤΗΝ γρίπη ή γρίπη. Σε μερικούς που είπα ότι είμαι άρρωστη μέρες με ρώτησαν αν έχω H1N1 και αν με έχουν βάλει σε καραντίνα. Είμαι σίγουρη πως με φαντάζονται κλεισμένη σε τέντα κάπου στην έρημο της Νεβάδα, όπου η ΝΑΣΑ με εξετάζει μπας κι ανακαλύψει στο αίμα μου εξωγήινους.

Επίσης πρέπει να αναφέρω ότι δεν τα πάω καλά με τους γιατρούς, κάτι που νομίζω πως έχω ξαναναφέρει, αλλά τόσες μέρες πυρετό είχα, σχώρα με κι εσύ, είναι λες κι ο εγκέφαλος έχει κάνει ολικο φορμάτ. Ντιλίτ. Τι καλά που θα ήταν όμως, ε; Ναι, γιατρός. Μμμ... δεν με πάνε, δεν τους πάω, τέλος. Επίσης, κάντε μου την χάρη σας παρακαλώ πολύ και μην μου τσαμπουνάτε ως καταπληκτικά-σούπερ-ντούπερ-γουάου τα φάρμακα που σας σπρώχνουν οι φαρμακοβιομηχανίες. Εγώ αυτό το σιρόπι ξηρών φύλλων κίσσου, που βρωμοκοπάει πέντε μίλια μακριά δεν το πίνω μάνα μου. Χάρη σου κάνω που καταπίνω δυο - δυο τα χαπάκια της αντιβίωσης. Μέχρι εκεί. Μετά θα κάνω τα δικά μου τα γιατροσόφια (βλ. τζακ κόλα)

(η γκρίνια δεν σταμάει)

Τη μοναδική ημέρα που τόλμησα να βγω από το σπίτι για να πάω στον γιατρό, πέτυχα στο ταμείο που υπάγομαι τρελό παππού, σε έξαλη κατάσταση, να φωνάζει πως δεν μπορεί να περιμένει στην ΟΥΡΑ (! ! !) να του γράψει ο γιατρός τα φάρμακα και ότι εκείνος δεν θα πάρει τη σειρά ΚΑΝΕΝΟΣ στην ουρά (του μιλούσε τόσο γλυκά η προϊσταμένη να πάει στον αρχίατρο, τίίίίίποτα αυτός), και τσουυυυυπ ο σκατόγερος, μου τρώει τη σειρά... Στο έχω φυλαγμένο μπάρμπα, γιατί καλή-καλή, αλλά μην μου πατήσεις τον κάλο μόνο. Kαι για τα πρακτικά, η ουρά ήταν ΤΡΙΑ (! ! !) άτομα.

(η γκρίνια συνεχίζεται...)

Με ένα τηλεφώνημα από το γραφείο, άρρωστος άνθρωπος γίνεσαι τούρμπο και μετά πέφτεις σε λήθαργο για να ξεχάσεις αυτό που άκουσες. Ούτε ένα μολυσμένο και γριπωμένο σαλάκι μου δεν αξίζει. Ουρτ!

Μ' αυτά και μ' αυτά έχω να καπνίσω από την περασμένη Τετάρτη, έχω χάσει δύο κιλά, κι έχω δεί τόση τρασίλα στην τηλεόραση που δεν το πιστεύω...

Αυτά που λες!

Σε φιλώ από μακριά
άντε και περαστικά μας

Παράλογο

Μέρες τώρα προσπαθώ να κατεβάσω ιδέες για να γράψω ένα άρθρο, για το οποίο φυσικά δεν θα πληρωθώ (παράλογο). Σκέφτομαι από εδώ, σκέφτομαι από εκεί, διαβάζω διάφορα αριστερά και δεξιά, βλέπω τι παίζει, πίνω καφέ, κάνω τσιγάρο, ξανάκανω τσιγάρο, ξύνω το κεφάλι μου μπας και με ευλογίσει το Άγιο Πνεύμα, ξανασκέφτομαι, ξανακάνω τσιγάρο και μου έρχεται η φαεινή να γράψω για κάτι που το ζω καθημερινά εδώ και σχεδόν τρία χρόνια. Τον σκύλο μου. Ναι, ρε φίλε, τον σκύλο μου. Όχι για αυτόν συγκεκριμένα, αλλά για όλα τα τετράποδα.

Τέλος πάντων, μιας και είμαστε μαζί αρκετό καιρό, ξέρω πράγματα, έχω ενημερωθεί, έχω μιλήσει με γιατρούς, δικηγόρους, φιλοζωικές οργανώσεις, τρελούς που νομίζουν πως έχουν φιλοζωικές οργανώσεις, άλλους σκυλάνθρωπους και γατάνθρωπους, έχω δει βίντεο για βασανισμούς ζώων (κι έχω ξεράσει και πατήσει τα κλάματα την ίδια στιγμή), έχω γίνει η τρελή της γειτονιάς που σκούζει για τα κατοικίδια και τα αδέσποτα, τέλος πάντων για να μην μακρυγορούμε έχω γίνει γραφική... (παράλογο;)

Ξεκινάω που λες να γράψω το κομμάτι, γράφω, γράφω, γράφω για τα δικαιώματά τους και τις υποχρεώσεις μας, τα "πρέπει" και τα "μην", κι αφού τελειώνω περιχαρής το άρθρο που πρέπει να παραδώσω σε καμιά ώρα, βλέπω αυτό... (ΠΑΡΑΛΟΓΟΟΟΟΟΟΟ!)

Με τις υγείες κύριε Δήμαρχε. Εγώ πάντως ντρέπομαι και θλίβομαι... Και μου δίνεται κι ένας παραπάνω λόγος να σκεφτώ να μετοικίσω... Με τον σκύλο μου μαζί.

Μετρώντας μέρες

Τέλειωσε η άδεια, πέρασαν οι μέρες κι από εκεί που περίμενα το ταξίδι για Βερολίνο πως και πως εδώ και τρεις μήνες, τέλειωσε κι αυτό χωρίς να το καταλάβω και γυρίσα στην Αθήνα με διάθεση "άντε να έρθει η άνοιξη τώρα και το καλοκαίρι και κάνα φεστιβάλ".

Είναι που είχε και σκατόκαιρο εκεί και οι θερμοκρασίες της Αθήνας μου θυμίζουν άνοιξη. Δεν φταίω εγώ. Θέλω να αποθηκεύσω τα χειμωνιάτικα και τα πουλόβερ σε μεγάλες σακούλες, να βάλω μέσα λεβάντα, να τα κρύψω καλά - καλά στο πίσω μέρος της ντουλάπας, να φέρω μπροστά τα καλοκαιρινά και να κυκλοφορώ με ανοιξιάτικα ρούχα κάτω από το παλτό. Τα έχουμε ξαναπεί αυτά, έτσι κάνω κάθε φορά.

Στο Βερολίνο ψώνισα καλοκαιρινά ρούχα, χωνόμουν στα μαγαζιά κι έψαχνα να βρω τι να πάρω. Τι κι αν τα χειμωνιάτικα είχαν έκπτωση σχεδόν 100%, εγώ στις καινούργιες συλλογές πήγαινα. Κι ας φορούσα κάτω από το παλτό πουλόβερ-μακριμάνικο-τιραντάκι και από πάνω κασκόλ-σκουφί-γάντια. Και με το που πάτησα το πόδι στο Ελλάντα, έβγαλα από την τσάντα τα γυαλιά ηλίου, το παλτό και την μάλλινη ζακέτα και κάθισα για μερικά δευτερόλεπτα να ρουφήξω ήλιο και να στεγνώσω από την υγρασία του Βερολίνου. Μετά κρύωσα κι έβαλα πάλι τη ζακέτα...

Πέρασαν οι μέρες και ούτε που κατάλαβα πως έφυγε κι ο Γενάρης. Τώρα κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή προσπαθώντας να κατεβάσει η κούτρα μου κάνα θέμα που πρέπει να παραδώσω την Πέμπτη. Και δεν μου έρχεται τίποτα. Κενό. Σκατά. Και να είχα διάθεση να το γράψω καλά θα ήταν. Έλα όμως που δεν έχω. Έχω διάθεση να πάρω το ποδήλατο και να κατέβω την Κηφισίας, να βρεθώ στο κέντρο για κανένα καφέ, να αράξω στον ήλιο, να ρουφήξω θερμότητα και να γυρίσω μετά σπίτι. Οχι για να γράψω πάντως. Κι αύριο πάλι το ίδιο. Ίσως να πάω παραλία που μου έχει λείψει. Ίσως να κατέβω στους γονείς μου που επίσης μου έχουν λείψει. Ίσως να πάρω το ποδήλατο και να κάνω καμιά βόλτα εκεί. Να φτιάξω λίγο και το σπίτι μου που το έχω παρατήσει από τον Αύγουστο και πάω μόνο για να πάρω πράγματα. Να ανοίξω λίγο τα παράθυρα να μπει καθαρός αέρας. Κλειρούρα μυρίζει εκεί μέσα... Να βγω να καθαρίσω την βεράντα, να ποτίσω τα φυτά και να κάτσω στον ήλιο με τη Νίλα αγκαλιά και να πιω έναν καφέ...Μου έχει λείψει το σκατόσπιτο...

Και μέσα σε όλα να στριφογυρίζει στο κεφάλι μου η ιδέα: αν παρατήσω αυτό που κάνω τώρα, μπορεί το άλλο που έχω ξεκινήσει να με ζήσει; Ρίσκο. Η φωνή της λογικής (που είναι καλά κρυμμένη) λέει "δεν είναι καιρός για ρίσκα". Οι άλλες φωνές (γιατί είναι και αρκετές) λένε "κάντο". Κοντός ψαλμός αλληλούια...



M83-We own the sky

Στο άσυλο, αδέρφια μου, στο άσυλο*

Παρακολουθώντας τόσες μέρες το θέμα των μεταναστών και την κατάληψη της νομικής, ακούγοντας διάφορα σχόλια αριστερά και δεξιά, διαβάζοντας διάφορα κείμενα, αναλύσεις και απόψεις από εδώ κι από εκεί, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι είμαστε μεγάλα καθίκια. Τώρα το κατάλαβες θα μου πεις; Όχι ρε παιδί μου, απλώς, ξέρεις, για ακόμα μία φορά απογοητεύεσαι.

Σου έχω πει για τον ενοχλητικό που κάθεται πίσω μου στο γραφείο. Με αυτόν λοιπόν τσακωνόμαστε για διαφορα θέματα, θες γιατί ανοίγει το παράθυρο χειμωνιάτικα και με πλευριτώνει, θες γιατί καλή ταινία για αυτόν σημαίνει πως παίζει η Megan Fox (δεν λέω, καλό γκομενάκι, αλλά όταν η συζήτηση γυρνάει γύρω από τον Κυνόδοντα και τα Όσκαρ η Megan είναι λίγο άσχετη στην όλη υπόθεση), θες γιατί ίνδαλμά του είναι η Λαμπίρη, θες γιατί γενικώς είναι ενοχλητικός, ε, δεν θέλει και πολύ.

Την προηγούμενη φορά είχαμε τσακωθεί για τους μετανάστες που προσευχόντουσαν στην Πλατεία Αττικής. Χθες κόντεψα να τον πιάσω από το τσουλούφι (και να του το ξεριζώσω) όταν άρχισαν τα "ρεπορταζ" στην τηλεόραση για την κατάληψη της νομικής. Δεν χρειάζεται να σου πω ακριβώς τι ειπώθηκε, αρκεί ότι εγώ έγινα έξαλλη. Με αυτόν και τις φασιστικές και ρατσιστικές του αντιλήψεις, και με μένα που εκεί που πρέπει δένεται η γλώσσα κόμπος και δεν βγαίνει λέξη. Λες και το κάνει επίτηδες ο εγκέφαλος και βραχικυκλώνει την ώρα που πρέπει να πετάξει έναν διάολο και να τον πάρει και να τον σηκώσει. Το πρόβλημά μου ότι δεν ξέρω να μιλάω εκεί που πρέπει κι όπως πρέπει το ξέρω. Αγχώνομαι, φουντώνω, τα παίρνω και στο τέλος βγαίνει ένα "ουγκ". Κάπως έτσι έγινε και χθές.

Δεν έχω πρόβλημα με την κατάληψη, δεν με προσβάλλει, και σιγά τα μαθήματα που κάνουν στο κτίριο, αφού σε μια υπό ανακαίνηση αίθουσα βρίσκονται, άσε που η νομική και γενικά τα πανεπιστήμια βρίσκονται σε κατάσταση κατάληψης κάνα εξάμηνο τον χρόνο. Δεν ενοχλούν κανέναν οι άνθρωποι, και στο κάτω - κάτω τα δικαιώματά τους υπερασπίζονται. Είναι καλά όταν τους θες για να σου βάφουν-καθαρίσουν-μαστορέψουν το σπίτι σου, μαζέψουν τη σοδειά σου, αλλά όχι για να γίνουν νόμιμοι, από τη στιγμή που είναι μόνιμοι ε;

Το καλοκάιρι στην Κυπαρισσία, που πάμε διακοπές, στο δρόμο προς Πύλο υπάρχουν πάνω στον επαρχιακό δρόμο διάφορα εγκαταλελλειμένα σπίτια, μισοτελειωμένα, χωρίς παράθυρα και πόρτες, με σεντόνια να κρύβουν το εσωτερικό της οικοδομής, που προφανώς ο προύχοντας ξέμεινε από λεφτά και δεν είχε να τελειώσει τη βιλίτσα. Εκεί μένουν δεκάδες μετανάστες, προφανέστατα παράνομοι, που περιμένουν να έρθει η ώρα για το ράπισμα της ελιάς. Γιατί ποιος θα το κάνει; Αυτός που τις έχει; Θα αστειεύσαι.

Έχω όμως πρόβλημα με την χούντας της ενημέρωσης (το αστείο φυσικά είναι ότι ανηκω κι εγώ στο δυναμικό εφημερίδας), έχω πρόβλημα με το πόσο ρατσιστές γινόμαστε και δεν σκεφτόμαστε ότι κι εμείς κάποτε εγκαταλείψαμε την Ελλάδα για να γίνουμε μετανάστες. Και η πιπίλα "ναι αλλά οι Έλληνες ενσωματώθηκαν στην κουλτούρα και την νοοτροπία και την καθημερινή ζωή της χώρας που πήγαν" είναι η πιο μεγάλη πίπα που έχω ακούσει. Ενσωματώθηκαν, για αυτό κάνουν ακόμα παρελάσεις στις μεγάλες εθνικές επετείους στη Νέα Υόρκη ή όπου αλλού;

Ο ενοχλητικός με τη συλλογή από Gant μπλούζες έδωσε το ρεσιτάλ του χθες το βράδυ. Εγώ πάλι πήρα τα νεύρα μου και τη δεμένη κόμπο γλώσσα μου και γύρισα στο σπίτι. Και δεν διανοήθηκα να ανοίξω την τηλεόραση. Δεν είχα διάθεση να δω τα "σίριαλ" που θα παίζονταν σε βάρος τους (των μεταναστών) για χάρη της τηλεθέασης. Έχω πάψει καιρό τώρα να είμαι το αποχαυνωμένο ζώον που κάθεται μπροστά από το κουτί και επαναπαύεται σε ό,τι του λέει το άλλο ζώον με το Van Cleef και την τσιτωμένη μούρη. Άνοιξα το ραδιόφωνο, μπήκα στο tweeter και στο thepressproject.gr. Και κοιμήθηκα γνωρίζοντας ότι ό,τι είναι να γίνει θα γίνει αργά το βράδυ, την ώρα που όλοι θα κοιμούνται και ο κόσμος που ήταν συγκεντρωμένος έξω από τη νομική θα έχει "σπάσει". Και κάπως έτσι έγινε...

Σήμερα το πρωί βρήκα αυτό στο mail μου. Αξίζει να το διαβάσεις νομίζω.

* γιατί για το άσυλο είμαστε όλοι. 

Mumbling

Το πιο περίεργο και spooky πράγμα στον πλανήτη είναι να παραμιλάς στον ύπνο σου. Από όσο μπορώ να γνωρίζω δεν το έκανα ποτέ. Γενικά με τον ύπνο έχω σχέση έρωτα. Μπορώ να κοιμηθώ παντού κι όλες τις ώρες, δεν έχω θέματα. Κι επίσης κοιμάμαι σαν βόδι, δεν με ξυπνάει τίποτα, ούτε κανόνια να βαράνε δίπλα στο κεφάλι μου. Όσο για τα όνειρα, μέχρι πριν λίγο καιρό τα θυμόμουν όλα. Όσο για το αν παραμιλούσα ή όχι, κάτι έχει ακουστεί ότι έβγαζα ήχους, κάτι του τύπου μουγκριτό, αλλά με μια δόση "προσπαθώ να μιλήσω και μου βγαίνει ένα mumbling αντί για λέξεις".

Αυτήν την εβδομάδα περάσαμε στο επόμενο στάδιο, όπου μιλάω -λέει- κανονικά, κι αν μου απαντήσεις κιόλας τα παίρνω στο κρανίο. Στον ύπνο μου πάντα. Οι δύο μνημειώδεις ατάκες που ξεστόμισα ενώ κοιμόμουν ήταν οι ακόλουθες "Τι είναι αυτό που μου έδωσες να μυρίσω;" (σκατά; δεν θυμάμαι τι έβλεπα στον ύπνο μου) και "κρεμμύδια με σοκολάτα"...

Σύμφωνα με τον μοναδικό αυτήκοο μάρτυρα, ο οποίος μπήκε κιόλας στη διαδιακασία να μου απαντήσει (είμαι εγώ, αλλά είσαι κι εσύ...) νευρίασα λέει με την απάντηση (που δεν θυμάμαι καν πια είναι), ενώ βεβαίως - βεβαίως το πρωί δεν θυμόμουν απολύτως τίποτα.

Το πιο κουλό -λέει- στην όλη υπόθεση είναι ότι ο τόνος της φωνής μου και η καθαρότητα της ομιλίας μου είναι τρομακτικά. Το φαντάζομαι. Χρόνια τώρα κορόιδευα την κολλητή μου που στον ύπνο της έχει πετάξει επικές ατάκες, πόσο μάλλον που χεζόμουν πάνω μου κάθε φορά που την άκουγα να μιλάει όσο κοιμόταν. Τώρα θα κοροιδεύουν κι εμένα.

Κατά μία έννοια, νομίζω ότι έχω φτάσει στα όρια της ψυχασθένειας. Το σίγουρο είναι ότι διακατέχομαι από το σύνδρομο της άρνησης. Δεν θέλω. Δεν θέλω ρε παιδί μου. Το φαινόμενο περιορίζεται στο γεγονός ότι δεν θέλω να πάω στη δουλειά, όπως πριν αιώνες δεν ήθελα να πάω στο σχολείο. Kάτι είναι κι αυτό. Γιατί αν εξαπλωθεί και σε άλλες κατηγορίες της καθημέρινότητάς μου (π.χ. δεν θέλω να κάνω μπάνιο, δεν θέλω να φάω, δεν θέλω να μιλάω κλπ κλπ κλπ) θα έχουμε σοβαρότατο πρόβλημα, που φαντάζομαι πως θα λύνεται μόνο με εγκλεισμό.

ο Μάρκος, το νέο μέλος της οικογένειας...

Σε υπόλοιπα νέα της εβδομάδας, το μόνο καλό είναι ότι η οικογένεια απέκτησε νέο μέλος, τετράποδο και πάλι (παράπονο της μάνας μου γιατί δεν κάνουμε παιδιά η αδερφή μου κι εγώ και παίρνουμε σκυλιά και οι δύο. Η απάντηση "κάνουμε προπόνηση πριν κάνουμε παιδιά" μάλλον την έπεισε). Απόλυτος αλήτης, μικρού μεγέθους, εννιά μηνών μούργος κι αδέσποτος μέχρι προχθές, βρήκε σπίτι και γιός και μάνα χαίρονται την νέα τους ζωή. Νομίζω ο γιός περισσότερο...

Τώρα που σκέφτομαι τι άλλο καλό νέο είχε αυτή η εβδομάδα (και δεν είχε τίποτε άλλο) είναι ότι είναι Παρασκευή ρε φίλε! ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ.

Δες το... {wikileaks}

via
Τα σουηδικά μου δεν είναι τόσο καλά, αλλά αυτό που κατάλαβα είναι ότι την συγκεκριμένη εκπομπή που προβλήθηκε ή μεταδόθηκε από το STV.SE έχει κατέβει από το site...

Enjoy.

1.000 λέξεις

Η ντεκορασιόν στο γραφείο...
κανονικά κουνιέται αυτό το πράγμα, αλλά πάλι καλά εκεί που είναι δεν έχει πρίζα.
από την άλλη τον φαντάζομαι το βράδυ, μέσα στο σκοτάδι που λείπουμε όλοι να κουνιέται μόνος του χωρίς παροχή ρεύματος... creepy σου λέω...
Άλλη χριστουγεννιάτικη ντεκορασιόν που σιχαίνομαι είναι ο Άγιος Βασίλης που σκαρφαλώνει και καλά στα μπαλκόνια. Και φυσικά τα κόκκινα και πράσινα λαμπάκια περασμένα σε λάστιχο ποτίσματος...  chic...

Μια ακόμα εβδομάδα που εξελίσσεται σκατοειδώς (γλωσσοπλάστης, κι έτσι) και περιμένω με αγωνία να τελειωσει, να έρθει πάλι το σκ, να ξαναέρθει η Δευτέρα και ξανάμανα το επόμενο σκ, και μετά Χριστούγεννα και μετά Πρωτοχρονιά και άδεια στον ορίζοντα δεν φαίνεται μάνα μου... έτσι ακούγεται. Κι έπρεπε να σκάσουν Σάββατο οι γιορτές; Χάθηκαν οι καθημερινές;

αυτά.
σε φιλώ.

Ακόμα μία συνηθισμένη εβδομάδα

Ξημερώνει Δευτέρα, έχεις αργήσει να γυρίσεις σπίτι την Κυριακή το βράδυ από το γραφείο, ένεκα των εκλογών, έχεις κι ένα παραπάνω "εξιτέ" λόγω νίκης Καμίνη/Μπουτάρη, λες δεν μπορεί, καλά θα πάει η εβδομάδα μου.

Ξεπερνάς κάθε νύστα/δυσκολία-να-σηκωθείς-από-το-κρεββάτι, σέρνεσαι μέχρι το μπάνιο μπας και το κρύο νερό σε ξυπνήσει για τα καλά, μετά σέρνεσαι μέχρι το γραφείο να κάνεις δουλειά γρήγορα μήπως και καταφέρεις να φύγεις και νωρίς (τζίφος) και γυρνάς σπίτι ένα με το χώμα, κι αναρωτιέσαι πως σκατά κατάφερες στα 33 σου, χωρίς πολλές-πολλές υποχρεώσεις να αισθάνεσαι γύρω στα 63, χωρίς διάθεση για τίποτε άλλο από το να αποχαυνωθείς μπροστά στην τηλεόραση. Σε χρόνο dt έχει γίνει έναν με τον καναπέ, τον οποίο μοιράζεσαι με τον φίλο σου (που είναι σε ανάλογη κατάσταση χώματος) και το σκυλί, που επειδή έχει και μερικές ώρες να σε δει, σου κάνει χαρές και σου γλύφει τη μούρη και θέλει παιχνίδια. Πλάκα μου κάνεις έτσι;

Το ξεπερνάς.

Τρίτη.
Βάρδια στο γραφείο. Λες, δεν μπορεί, δεν έχει και Champions League ούτε κανένα άλλο βάρβαρο για τα ευαίσθητα νεύρα σου ποδοσφαρικό ή εν γένει αθλητικό γεγονός, θα γυρίσεις νωρίς σπίτι (πριν τις 12 εννοώ). ΟΧΙ. Εχει Βουλή και συζήτηση για Βατοπέδι και ψηφοφορία. Ένα θα σου πω: η τελευταία φορά που θυμάμαι να έχω γυρίσει σπίτι από τη δουλειά στις 5 το πρωί είναι όταν έπεσαν οι Δίδυμοι Πύργοι. Δηλαδή χμμ... ΤΟ 2001. Η εικόνα της εξαθλιωμένης από τη νύστα και την κούραση γυναίκας (ναι, στα 33 δεν μπορώ να πω ότι είναι και κοριτσάκι πια) που κουβαλάει σακούλες σούπερ - μάρκετ (γιατί δεν έχει άλλη ώρα να πάει να ψωνίσει τα άκρως απαραίτητα και το κάνει σε ένα διάλειμμα από τη δουλειά) είναι γελοία και για κλάματα μαζί. Πέφτεις χώμα στο κρεββάτι και από την υπερένταση δεν μπορείς (ΦΥΣΙΚΑ) να κοιμηθείς και στο μυαλό σου στριφογυρνάει η ιδέα ότι σε τρεις ώρες πρέπει να ξυπνήσεις. Σκατά.

Τετάρτη.
Ένα με το χώμα, still. Λες και έχει πιεί όλα τα αποθέματα Κυρ-Γιάννη. Πας στη δουλειά γιατί κανείς δεν σου είπε να μην πας επειδή την προηγούμενη έμεινες μέχρι το άγριο χάραμα στο γραφείο, προσπαθείς με πάρα πολύ κόπο να αρθρώσεις έστω και μία λέξη και δεν τα καταφέρνεις. Στο καπάκι σου σκάει συζήτηση με τον από πίσω σου (όχι τον κώλο σου, αλλά κοντά είσαι, αν τον γνωρίσεις τον τύπο θα καταλάβεις τι εννοώ) για τους Μουσουλμάνους που έκαναν την προσευχή τους οι άνθρωποι στην πλ. Αττικής και τους Ελληναράδες που είχαν βάλει στη διαπασών μουσική και τους πετούσαν αυγά. Η συζήτηση για να μην μακρηγορούμε κατέληξε στο να σκέφτομαι ότι ο τύπος είναι ο επόμενος Μιχαλολιάκος, αλλά είναι πολύ μικρός σε ηλικία για να το καταλάβει. Η επόμενη ιδέα που πέρασε από το κουρασμένο μου μυαλό ήταν να του φορέσω την καρέκλα καπέλο. Μετά ακολούθησε σεκάνς ματωμένων πλάνων, φουλ σπλάτερ, κι εγώ νομίζω πως κρατούσα σιδεροπρίονο...

Πέμπτη.
Ωραία μέρα η Πέμπτη. Την αγαπάω την Πέμπτη. Είναι πριν την Παρασκευή αλλά δεν είναι Παρασκευή και αυτό σημαίνει ότι το Σαββατοκύριακο δεν έχει έρθει ακόμη, αλλά είναι κοντά και επίσης ότι δεν έχει τελειώσει πριν το πάρω καν χαμπάρι... Αχ, ωραία η Πέμπτη... Στη δουλειά είμαι βέβαια, με διάφορα μικροπροβλήματα του τύπου "έχω να κλείσω 7 σελίδες ύλη και έχω χρησιμοποιήσει ότι υλικό έχω μαζέψει μέχρι και το επόμενο ΠΑΣΧΑ", αλλά δεν πειράζει, είναι Πέμπτη και τι κι αν το σκατομηχάνημα κολλάει και το Roxen τα έχει παίξει και γενικώς ένα μπάχαλο είμαστε εκεί μέσα, work-wise. Είναι Πέμπτη, το είπα;

Παρασκευή.
Χαρμόσυνα νέα στους απανταχού εναπομείναντες εργαζόμενους αυτής της χώρας. Σε λίγες ώρες θα κάθεσαι στο σπιτάκι σου, θα κοιμάσαι όσο θες και δεν θα σκέφτεσαι ούτε δουλειές, ούτε μειωμένους μισθούς, ούτε τίποτα. ΒLANK. Εγώ δε, θα το γιορτάσω παραπάνω, γιατί πρώτη φορά μετα από ΔΕΚΑ χρόνια δεν θα δουλέψω Κυριακή. Ποτέ ξανά. Ναι, οκ, λιγότερα λεφτά, αλλά σκέψου, θα έχω κανονικά Σαββατοκύριακα από εδώ και πέρα. Θα μπορώ να βγω για έναν νορμάλ καφέ την Κυριακή και δεν θα έχω το άγχος να πάω στο γραφείο το μεσημέρι. Χιπ-χιπ-χουρέι! Όσο για τα λεφτά που θα χάσω, θα βρω τρόπο να τα αναπληρώσω. Εδώ που φτάσαμε οι μισοί μου φίλοι να μην έχουν δουλειά ή να δουλεύουν σαν τα σκυλιά και να βλέπουν κάθε μήνα τον μισθό τους να πέφτει δραματικά, θα νοιαστώ αν ο μισθός μου έφτασε στα ίδια επίπεδα που ήταν όταν ήμουν 25 χρονών; Ίσα - ίσα που θα πρέπει να τους ευχαριστώ που με έκαναν να ξανανιώσω νιούδι. (ειρωνία, helloooooo???).



Σε άλλα νεά τώρα. 

• Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου πήγε στην Inner Ear.
• To Φεβρουάριο κλείσαμε πάλι για Βερολίνο. Όπως λέει και η Ο. "το έχεις βάλει στοίχημα να μην δεις ποτέ το Βερολίνο χωρίς χιόνιας, ε;". Ελπίζω μόνο αυτή τη φορά να μην με ξαναπάρει ο ύπνος και χάσουμε πάλι την Transmediale.
• Βγήκαν και τα πρώτα επιβεβαιωμένα ονόματα για Primavera. Pulp, National, Belle and Sebastian, Flaming Lips. Έκλεισε κι αυτό (ε, Τάκη;) 
• Χθες κάθισα μέχρι τις δύο το βράδυ και παρακολούθησα στην ΕΤ1 μια από τις πιο ωραίες ταινίες που έχω δεί έβερ. Λέγεται "Lemon Tree" και είναι του Iσραηλινού σκηνοθέτη Εραν Ρικλίς. Η δε Hiam Abbass, η πρωταγωνίστρια, είναι ίδια η Λέχου στα 50 της!!! Κατά τα άλλα την προτείνω ανεπιφύλακτα.

Μ' αυτά και μ' αυτά, έφτασε πάλι η ώρα να πας γραφείο... 
Αυτά από μένα. Εσείς, κάνα νέο;

Θα ήθελα...

...να έμενα στο κέντρο, εκεί μένουν οι περισσότεροι φίλοι μου. Θα ήθελα να μένω στο Σύνταγμα. Αλλωστε, εκεί έχω περάσει πολλές ώρες από τη ζωή μου. Όχι τώρα, που είναι in, λόγω της Πλατείας Καρύτση και της Πραξιτέλους των στοών της Λέκκα, αλλά στη Λέκκα είναι το μαγαζί του μπαμπά μου. Μεγάλωσα λοιπόν μαζί με την αδερφή μου στο στενάκι της Περικλέους εκεί που όλοι τώρα το ξέρετε γιατί άνοιξε το περίπτερο με τα αστεράκια στο πεζοδρόμιο. Εγώ ήξερα τον Νίκο που το είχε κάτι αιώνες πριν, και δίπλα είναι το καθαριστήριο του κ. Βασίλη και παραδίπλα ο κορνιζάς που έχει κάνει όλες τις κορνίζες στο σπίτι των γονιών μου... Εκεί λοιπόν θα ήθελα να μένω.

Με προϋποθέσεις όμως...

Θα ήθελα η Αθήνα να ήταν καθαρή, όχι όπως τώρα, μέσα στην βρώμα. Όποτε κατεβάζω το σκυλί μου στο κέντρο, από άσπρη που είναι γυρνάει μαύρη...
Θα ήθελα η Αθήνα να είχε έναν δήμαρχο που ενδιαφέρεται για την πόλη του.
Θα ήθελα να μπορώ να βγω βράδυ, αργά, μια βόλτα, μια καθημερινή, όχι σαββατοκύριακα που έχει κόσμο και να αισθάνομαι ασφαλής...

Ξέρω από πρώτο χέρι ότι ο κόσμος που ζει στο κέντρο την αγαπάει την Αθήνα του. Ξέρω επίσης ότι πολλοί είναι αγανακτισμένοι με το τί συμβαίνει εκεί. Ξέρω ακόμα περισσότερους που μαζί με άλλους πολλούς τα Σαββατοκύριακα κατεβαίνουν με λουλούδια και σακούλες και γάντια και μια διάθεση ΝΑ! και καθαρίζουν παρατημένα από τον δήμο οικόπεδα και τα φυτεύουν, γιατί ξέρουν ότι αν δεν ενδιαφερθούν αυτοί, δυστυχώς κανείς άλλος δεν θα ενδιαφερθεί...

Πριν λίγο έλαβα ένα αγανακτισμένο mail από μια φίλη που μένει στο κέντρο. Που έχει μεγαλώσει στο κέντρο, δεν είναι new kid on the block. Αγανακτισμένη από την αδιαφορία των δημάρχων, δημοτικών Αρχών, δημοτικών υπαλλήλων, μου έστειλε τις παρακάτω φωτογραφίες, που είναι τραβηγμένες στην στάση του Μετρό Φιξ, στο περίπτερο του νυν και ελπίζω ποτέ ξανά δημάρχου της Αθήνας, Νικήτα Κακλαμάνη. Το περίπτερό του είναι ο καθρεύτης της μακράς θητείας του στον δήμο. Δείχνει ακριβώς τι έχει κάνει: ένα μεγάλο ΤΙΠΟΤΑ και ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ σκουπιδαριό!!! Εύγε κύριε Κακλαμάνη....


Η φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί από τη φίλη μου που μετά από ένα μίνι και άκαρπο διάλογο με τους υπαλλήλους του δήμου που άφησαν μπροστά στο περίπτερο του Κακλαμάνη καινούργιες ντάνες με φυλλάδια προεκλογικού περιεχομένου, χωρίς να ενδιαφερθούν να μαζέψουν όσα είχαν πετάξει κάτω. Στην "απειλή" της ότι θα γύριζε πίσω με φωτογραφική μηχανή, της απάντησαν "ΔΕΝ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ, ΚΑΝΕ Ο,ΤΙ ΘΕΣ". Και φυσικά γύρισε με τη μηχανή της και καλά έκανε! Αυτοί είχαν φύγει, ο κακός χαμός όμως είχε μείνει...

Δυστυχώς, δεν ψηφίζω στην Α' Αθηνών, θα ήθελα όμως...

Ωχ μάνα μου

Σκατά τα πράγματα στη δουλειά.
Σκατά διάθεση
Το άγχος μου μου προκαλεί αναπνευστικά προβλήματα, μόνο όταν είναι να πάω γραφείο. Στο σπίτι είμαι καλά.
Σκατά και η διάθεση των υπολοίπων.
Πέθανε κι η Καίτη Χωματά και χέσε μέσα Πολυχρόνη.
Καλημέρα σας.

Tην επόμενη φορά που θα δεις φουσκωμένο τον λογαρισμό της ΔΕΗ...

... θα ξέρεις γιατί...

http://stopthatsound.blogspot.com/2010/10/70000.html

via stopthatsound.blogspot.com

αλλά μην γκρινιάξεις, είναι για να ανέβει λίγο το πνευματικό σου επίπεδο (και να κατέβει λίγο ο τραπεζικός σου λογαριασμός... Η Τέχνη θέλει θυσίες φίλε μου...

respect

Kαρακλεμμένο του κερατά, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να μην το αρπάξω!
Μerci Monsieur Stop that Sound

{via}

Αν δεν νοιαστείς εσύ, ποιος;

 www.atenistas.gr

Αtenistas δανεισμένο από το Athensville.
Μου φαίνεται θα πάρω κι εγώ τους δρόμους με τα φτυαράκια, τις λεβάντες και τα ροζ πλαστικά μου γάντια!
Go Atenistas, GO!!!


http://athensville.blogspot.com/2010/09/o_25.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+Athensville+%28athensville%29

Ερώτηση

πλ. Κουμουνδούρου, βράδυ Παρασκευής.

The burger project

Στο πλαίσιο του "έχω καλή διάθεση και ναι είμαι στο γραφείο" τραγουδάω και χορεύω στην καρέκλα μου με αυτό...
τους λατρεύω
αλήθεια
και θέλω να τους δω live
θέλω να είναι η μπάντα που θα παίξει live στον γάμο μου
ντυμένοι όμως ακριβώς έτσι όπως είναι στο video clip
η μάνα μου θα λιποθυμήσει...

Cancelation

Έμαθα πριν λίγο, από την Ιnner Ear, ότι το αυριανό live των Tango with lions, Leon και My Wet Calvin ακυρώθηκε... :(

Summer is

• κεράσια αγορασμένα από παραγωγό στον δρόμο
• βουκαμβίλιες
• χυμός πορτοκάλι από την πορτοκαλιά στον κήπο
• η μυρωδιά από το βρεγμένο χώμα
• ηλιοβασίλεμα
• ξάπλες
• πλαστικές σαγιονάρες
• χωριάτικη σαλάτα
• ψάθινα καπέλα
• ήλιος στα μούτρα σου
• μικρές εξορμήσεις σε "εξωτικά" μέρη (ωχ, ο Πύργος του Άιφελ...)