Momford and Sons και άλλες ιστορίες...

• Γελάω λίγο κρυφά μέσα μου όταν βλέπω και διαβάζω τον πανικό που έχει πάθει η indie κοινότητα της Αθήνας, και όχι μόνο, με τους Momford and Sons, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί όταν ένα χρόνο πριν εγώ χτυπιόμουν ότι είναι καταπληκτικοί, όλοι μου έλεγαν "έλα μωρέ αυτούς δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους". Ψάχνοντας για να γράψω ένα κείμενο σε μουσικό περιοδικό, πέτυχα το profile τους στο myspace. Δεν ξέρω αν η πιο σωστή λέξη για να περιγράψω το πως αισθάνθηκα ακούγοντας τη μουσική τους είναι το ρήμα "καθηλώθηκα", αλλά μάλλον είναι πολύ κοντά. Δεν είχα ακούσει το White Blank Page, με το οποίο έχω πορωθεί τώρα. Θυμάμαι όμως πως τους έστειλα και mail αν ενδιαφέρονταν να κάνουμε μια μίνι-συνέντευξη. Ο Momford είχε πει ok, μάλλον κόλλησαν οι Sons (managers/δισκογραφικές/κλπκλπκλπ). Δεν πειράζει. Ελπίζω να τους κάνει τώρα η Μαντάμ Κουλίδου, που ξέρω πόσο τους γουστάρει κι ήταν ίσως και η μοναδική που τότε δεν με είχε κράξει!
• Το ίδιο προβλέπεται να γίνει άμεσα και με τους The Black Marquee (οι οποίοι μετά χαράς είχαν απαντήσει στις ερωτήσεις μου, τουλάχιστον). Με αφορμή τους Momford and Sons έψαξα να δω αυτοί τι κάνουν τώρα και διάβασα πως συνεργάζονται με τους UNKLE. Είπες κάτι; Να δω τώρα την Καρύτση να χτυπιέται σε κανα-δυο μήνες! Μετά το Sonik τους έκανε θέμα η Manchester Evening News και το Dazed & Confused! Όχι για να μην λέτε ότι το Sonik δεν έχει φρέσκα ονόματα!
• Τα φιλιά μου (και το αίμα μου πίσω, παρακαλώ!!!)

Άκου αυτό...

• Είναι ότι πιο ενδιαφέρον έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό από καινούργια ελληνική αγγλόφωνη μπάντα. Λέγονται Indiependents, είναι από Αθήνα και ειδικά το Pull the Trigger κάτι έχει... Κάτι ιδιαίτερο. Άκουσέ τους. Νομίζω ότι αξίζει κάποιος να τους προσέξει!

I am singing the blues

• Το μοναδικό ίσως πράγμα που μπορεί να με κάνει να καταλάβω ότι μπαίνει ο χειμώνας είναι ο Frank. Και ο Dean και ο Sammy. Δεν ξέρω πως μου προέκυψε αυτή η αγάπη. Έχω αρκετές συλλογές και των τριών, ξεχωριστά και μαζί. Είναι και η μεγάλη αγάπη του μπαμπά μου. Ίσως για αυτό να "κόλλησα" κι εγώ. Βέβαια, ο μπαμπάς μου αγαπάει και την κλασική μουσική, την οποία αν και μελέτησα για χρόνια (πιάνο γαρ) ποτέ δεν συμπάθησα. Όπως και να 'χει, την πετριά μου την έχω φάει και μπορώ να κάθομαι και να τους ακούω ώρες ατελείωτες. Και κυρίως τον χειμώνα. Σπίτι, με ένα ποτήρι κρασί, χαλαρά στον καναπέ, να βλέπω έξω από το παράθυρο τα φώτα στο δρόμο και να σκέφτομαι πως είμαι στην Νέα Υόρκη. Αν βρέχει κιόλας, άσε, τι να λέμε! Το χιόνι είναι extra bonus. Αν είναι και Χριστούγεννα... Μακριά το πήγα.
• Something gotta give, Under the bridges of Paris, Just one of those things, Love me or leave me, September song, Sway, I've got the world on a string, Learnin' the blues, I get a kick out of you. Eίναι τόσα πολλά. Είναι οι μελωδίες τους, οι στίχοι τους, είναι οι ίδιες οι ερμηνευτές τους που αγγίζουν ευαίσθητες χορδές. Μπορεί ο Frank να σε κάνει να ονειρευτείς; Μπορεί. Μπορεί ακόμα και να φέρει στο μυαλό σου μυρωδιές, από κανέλλα και καμμένη ζάχαρη ή τη μυρωδιά ενός δερμάτινου καναπέ ποτισμένου με καπνό.
• Πόσο θα ήθελα να κάνει κρύο τώρα και να βρέχει...

Once in a lifetime ή μήπως...

... never in your whole life?

• Δεν έχω ξαναδεί ποιο ανούσιο ντοκιμαντέρ που να πραγματεύεται τη μουσική. Δεν έχω ξανααισθανθεί πιο μαλάκας μέσα σε κινηματογραφική αίθουσα. Δεν έχω νιώσει ποτέ πως θέλω να φύγω τώρα από προβολή (κι αν το έχω νιώσει το έχω κάνει), αλλά κάτι με σταμάτησε και κάθισα και είδα όλο το ντοκιμαντέρ της Νικόλ Αλεξανδροπούλου. Μάλλον η περιέργειά μου ή η επαγγελματική μου διαστροφή να δω αν κάτι θα αλλάξει στο τέλος. Αν θα γίνει πιο ενδιαφέρον. Δεν έγινε ποτέ.
• Φλύαρο, χωρίς καμία ουσία, χωρίς να σου δίνει πληροφορίες, με άσχετους (πέρα ελαχίστων εξαιρέσεων) συνεντευξιάζοντες (sic). Μια ταινιά που αξίζει να δεις μόνο αν πάσχεις από insomnia και θες σώνει και ντε να κοιμηθείς μπας και ηρεμήσεις.
• Ο Έλληνας John Peel (δουλευόμαστε;) κάποτε είχε πολλά να δώσει στους ακροατές του. Όταν τα ξένα περιοδικά δεν έφταναν εδώ, όταν το Ιντερνετ ήταν ταινία επιστημονικής φαντασίας, όταν όμως το ραδιόφωνο μεσουρανούσε. Μεταξύ μας, δεν υπήρξα ποτέ φανατική του ακροάτρια. Ίσως γιατί πάντα πίστευα, όντας παιδί που μεγάλωσα με το Ίντερνετ, ότι ό,τι μου αρέσει μπορώ να το ψάξω και να το βρω εκεί έξω για να το ακούσω και μετά να το αγοράσω. Ή να πάω στο περίπτερο της γειτονιάς μου και να πάρω το Mojo και το Uncut και το NME και το Ποπ και Ροκ. Δεν κρίνω όμως τον Πετρίδη εδώ. Κρίνω αυτό που είδα χθες το βράδυ.
• Προσπάθησα να κρατήσω τα βλέφαρά μου ανοιχτά για 76 ολόκληρα λεπτά. Σε κάποια δεν τα κατάφερα. Στη "συνέντευξη" του Πέτρου Κωστόπουλου ήθελα απλώς να ξεράσω τη σοκολάτα που είχα φάει. Αll star παπούτσι πρώτη μούρη στο πλάνο, λόγια και δηλώσεις περί jazz και ραδιοφώνου και στα καπάκια πούρο και playlists. Πέτρος Ευθυμίου: ο ροκ βουλευτής. Μαρία Μαρκουλή και Μάρκος Φράγκος οι μόνοι που έστεκαν. Από την άλλη, τι δουλειά είχε να μιλήσει ο art director της Lifo και η κάτι διευθύντρια του Soul; Ως τί ακριβώς είπαν ό,τι είπαν - που δεν έβγαζε και κανένα νόημα γιατί ήταν αερολογίες;
• Και η απορία μου είναι η εξής: γιατί να κάνεις μία ταινία για έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζεις καν; Κι άντε πες ότι την κάνεις. Μια πιο εις βάθος έρευνα ίσως να απέφερε περισσότερα, να κατόρθωνε να βάλει τον θεατή να σκεφτεί ότι ο άνθρωπος που έχει μπροστά του, που έχει φάει τα χρόνια του πίσω από μικρόφωνα, μέσα σε δισκοπωλεία, πίσω από γραφεία δισκογραφικών έχει να σου πει δύο - τρία πράγματα. Ουσιώδη πράγματα. Κι όχι αν ο Πετρίδης είναι rock.
• Κι αυτή η εμμονή με τα πλάνα από τα επεισόδια του Δεκεμβρίου τι ήταν; Και να σου μπάτσοι, και δώστου μπάτσοι, και μπάτσοι στο Σύνταγμα να βαράνε διαδηλωτές και ξαναμανά μπάτσοι στο κέντρο της Αθήνας... Ποια η σχέση τους με τον Γιάννη Πετρίδη;
• Θα μου πεις, "δεν ήξερες, δεν ρώταγες;" Ήξερα κι είχα ρωτήσει για το τι πήγαινα να δω. Αλλά ζώντας και δουλεύοντας μέσα σε όλο αυτό το πράγμα που λέγεται μουσική "βιομηχανία" στην Ελλάδα, ήθελα να μπορώ να έχω τα στοιχεία για να σχηματίσω τη δική μου γνώμη, κι όχι να αναμασήσω τα λόγια και τις απόψεις άλλων.
• Το μόνο που έχω να πω είναι ένα: κρίμα.

ps Σε ορισμένες σκηνές πραγματικά γελάς με την ψυχή σου. Μάλλον για να μην βάλεις τα κλάμματα. ps1 Το μοναδικό κομμάτι που άξιζε στην ταινία ήταν το "οδοιπορικό" στην Αμερική.

For you lover give some time

• Το άκουσα πρώτη φορά στον mojo και το ερωτεύτηκα. Είναι ένα από τα τραγούδια του Richard Hawley, από το Truelove's gutter, που κυκλοφόρησε στις 21 Σεπτεμβρίου από την Mute. Αν και είχα ακούσει και στο παρελθόν δουλειές του Hawley, ποτέ ένα του κομμάτι δεν με άγγιξε τόσο. Πότε ένα άλμπουμ δεν με "κόλλησε" τόσο, που να γίνει το soundtrack των φθινοπωρινών μου πρωινών. Είναι αυτή η βελούδινη φωνή του και η μελωδία της κιθάρας του που κάνουν τη διαφορά. Που σου γεννούν εικόνες στο μυαλό και συναισθήματα. Είναι αυτά τα μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια του που σου αφήνουν το περιθώριο να φανταστείς και να ονειρευτείς. Για μένα είναι σίγουρα ένα από τα άλμπουμ που θα μπουν στην λίστα με τα πιο αξιόλογα του 2009.

• δες καταρχήν αυτό: For your lover give some time

• μετά άκου και αυτό: "Open Up the Door"

• και διάβασε παράλληλα και αυτό

Being 32...

• Αν ζούσαμε σε μια άλλη εποχή, ίσως στα 32 να είχα τρία παιδιά, σπίτι με κήπο και άσπρο φράχτη, δύο μεγαλόσωμα σκυλιά και έναν σύζυγο τύπου Mad Men. Επειδή όμως δεν ζούμε, έχω απλώς ένα μικρόσωμο σκύλο, που ακούει και στο nickname "Μπιφτέκι", ένα σπίτι φτιαγμένο όπως θέλω εγώ, μια μεγάλη δισκοθήκη, αμέτρητα αποκόμματα από εισιτήρια συναυλιών και πολλούς φίλους που είναι στην ίδια φάση με μένα. Όπερ: νομίζω πως μας νοιάζει περισσότερο η μουσική και η κοινωνική μας ζωή παρά η οικογενειακή μας κατάσταση.
• Και τί εννοώ. Εγώ τουλάχιστον ζω σαν 18χρονη (edit: με όσες μαλακιες μπορεί να κάνει ένα 18χρονο) με εισόδημα 32χρονης. Με νοιάζει περισσότερο σε ποια συναυλία θα πάω το Σαββατοκύριακο, πότε θα δω τους φίλους μου και ποιες είναι οι νέες κυκλοφορίες του μήνα, από το πότε θα γίνω μάνα ή ποιος μόδιστρος (sic) θα μου ράψει το νυφικό. Βάλτα στη ζυγαριά αυτά τα δύο και θα δεις ότι το πρώτο είναι πιο "βαρύ". Ίσως γιατί κανένας από τους φίλους μου δεν έχει παντρευτεί και κάνει παιδιά. Και πάνω-κάτω είμαστε όλοι στην ίδια ηλίκια. Νομίζω πως την φρίκη του γάμου την έφαγα νωρίς, στα 26-27. Μετά μου πέρασε. Σαν παιδική αρρώστια, χωρίς ευτυχώς να αφήσει κανένα κουσούρι.
• Όσο για τις σχέσεις, τις βλέπω πλέον περισσότερο σαν κάτι που θα έρθει, παρά κάτι τύπου "σώνει και ντε". Και αυτό είναι πιο απελευθερωτικό από ό,τι το sky diving. Στο μυαλό μου κυριαρχεί περισσότερο η ιδέα του πότε θα φύγω για Πάτρα για να δω τον A. ή για Θεσσαλονίκη για να δω τη Δ. ή να πάω να μείνω τρεις-τέσσερις μέρες στο σπίτι της G., από το "τι έπαθαν οι άντρες εκεί έξω". Φαντάζομαι ότι πάθαμε κι εμείς οι γυναίκες. Φρικάραμε από τα "πρέπει". Μπορεί και να μην βγάζει κανένα νόημα αυτό το ποστ, απλώς καθόμουν και τα σκεφτόμουν όλα αυτά βλέποντας την profile pic ενός πολύ καλού μου φίλου στο fb, που είναι στην ηλικία μου και κάνει skate. Και νομίζω πως για αυτό τον αγαπώ περισσότερο. Που είναι στην ηλικία μου και δεν έχει σταματήσει να κάνει αυτά που έκανε και πιο παλιά. Γιατί κι εγώ δεν θέλω να σταματήσω να κάνω αυτά που έκανα και πιο παλιά. Κι ας φαίνεται σε κάποιους παρωχημένο. Μου αρέσει που είμαστε έτσι κι ελπίζω να μείνουμε έτσι για πολλά χρόνια.

Away from home: τουρίστας στη Θεσσαλονίκη part B

• Το Reworks τελείωσε και άφησε πίσω του ένα χαμό από πατημένα πλαστικά ποτήρια μπύρας και λάσπης. Τι βροχή ήταν αυτή τρεις μέρες! Άκουσες όμως να ακυρώνεται τίποτα; Όχι. Όλα έγιναν κανονικά. Με μικρές (ενοχλητικές η αλήθεια) καθυστερήσεις και μερικές ακυρώσεις, που δεν είχαν όμως καμία σχέση με τον σκατόκαιρο στην πόλη. Την έχουν δει μάλλον λίγο Άγγλοι οι Θεσσαλονικείς και δεν τους ενοχλεί αν μισή ώρα πριν την έναρξη του φεστιβάλ βρέχει. Σταματάει η βροχή, βάζουν γαλότσες, παίρνουν τις σκούπες τους και καθαρίζουν την Βίλκα για να ξεκινήσει το soundcheck και να αρχίσει το φεστιβάλ! Μπράβο τους!

• Τι μου άρεσε στο Reworks: α) ο χώρος. Η Βίλκα είναι κάτι σαν την Τεχνόπολη της Αθήνας για όποιον δεν το ξέρει που κάποτε φιλοξενούσε μπουζουκομάγαζα. Πολύ όμορφος χώρος και μαζεμένος. β) Είδα μερικές από τις πιο ωραίες συναυλίες που έχω δει - όπως π.χ. των Stereo MCs - και αυτό όχι γιατί οι MCs τα έσπασαν κανονικά πάνω στην σκηνή, αλλά επειδή το κοινό συμμετείχε και χόρευε σαν ηλεκτρισμένο. Συμμετέχει σε αυτό που βλέπει και αν το γουστάρει κιόλας το χειροκροτεί και με το παραπάνω. γ) Οκ το εισιτήριο ήταν λίγο τσουχτερό για τις δύο μέρες (έβγαινε ένα μπουγιουρντί της τάξης των 60 ευρώ) αλλά αν είσαι φαν των djιδων άξιζε τα λεφτά του. Είχε και δύο προβολές που ποτέ δεν κατάφερα τελικά να δω, γιατί λόγω βροχής πήγε όλο το πρόγραμμα πίσω και μεταξύ μας προτίμησα να δω Cayetano στο Atrium παρά να κλειστώ στο gallery για τις προβολές. Άντε και του χρόνου παιδιά!

• Τι μου άρεσε στη Θεσσαλονίκη: που πιάνεις συζήτηση με όποιον βρεθεί δίπλα σου. Φαντάσου ότι γνώρισα τόσο κόσμο τρεις μέρες που ήμουν πάνω, παρά το γεγονός ότι συνήθως έχω την φάτσα του ανθρωποδιώκτη όταν είμαι κάπου μόνη μου. Η Δώρα είναι γαμώ τα παιδιά και έκανε και την προσωπική μου ξεναγό την Κυριακή που είχα άπειρες ώρες κωλοβαρέματος μέχρι το βράδυ που έφευγε το αεροπλάνο για Αθήνα. Την Εύα την είχα ψιλοπαρεξηγήσει στην αρχή, αλλά φάνηκε πολύ ντόμπρο παιδί τελικά, ενώ με τον Γιάννη βγήκαμε και γνωστοί!!! Το λιμάνι της πόλης το λατρεύω και τα στενά της Συγγρού και της Βαλαωρίτου. Τον "Θερμαϊκό" που δύο μέρες τίμησα και με το παραπάνω (τέλειο καφέ) έμαθα ότι θα τον κλείσουν. Ο "Έλβις" που ήθελα να πάω έχει ήδη κλείσει...

• Μετράω ήδη μέρες για να ξανανέβω. Κι αυτή τη φορά θα έχω και πολύ περισσότερα πράγματα να κάνω και να δω και δεν θα είμαι και μόνη μου...
• EDIT: εκ των υστέρων και μιλώντας με κάποιους που έζησαν από μέσα την όλη φάση του Reworks, έμαθα ότι τα πράγματα δεν ήταν τόσο ρόδινα όσο φάνηκαν σε μας που ήμασταν στην απ'έξω. Η βροχή όντως οδήγησε σε καθυστερήσεις εις βάρος περισσότερο των ελληνικών ονομάτων, τα οποία ούτε soundcheck δεν κατάφεραν να κάνουν, ενώ υπήρχαν θέματα και με πληρωμές, που ποτέ δεν δόθηκαν χάριν της νοοτροπίας που επικρατεί παντού στην Ελλάδα του τύπου "σου δίνω το ελεύθερο να παίξεις και να σε γνωρίσει ο κόσμος, δεν φαντάζομαι να θες να πληρωθείς κιόλας". Αν ισχύει όντως κάτι τέτοιο, τότε είμαστε εντελώς για τα μπάζα...