Ή αλλιώς "The girl with the dragon tattoo" ή τέλος πάντων "Το κορίτσι με το τατουάζ". Ο Στιγκ Λάρσον, αν ζούσε σήμερα, θα ήταν ένας πολυεκατομμυριούχος. Με τρία μόνο βιβλία (την τριλογία Millennium στην οποία ανήκει και το Män som hatar kvinnor) θα μπορούσε να είχε εξασφαλίσει ακόμα και τα απαραίτητα για τα δισέγγονά του... Μην σου πω και τα τρισέγγονα... του αδερφού του*! Πέθανε όμως από καρδιακή προσβολή στα 50 του, λίγες ημέρες αφού παρέδωσε στον εκδοτικό του και τα τρία βιβλία...
Πριν λίγες ώρες τελείωσα να το διαβάζω. 660 σελίδες. Το πρώτο βιβλίο που βρήκα μετά από πολύ καιρό να το διαβάσω σχεδόν μονορούφι. Ανατροπές από σελίδα σε σελίδα, αναφορές στη σουηδική οικονομία, Σουηδούς επιχειρηματίες και επιχειρήσεις στις οποίες κατά σύμπτωση δουλεύω (σε μία από αυτές εννοείται, σε ένα παρακλάδι μιας από αυτές, αλλά είναι τόσο περίεργο να το βλέπεις γραμμένο σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα), βία, σεξ, κυνηγητό, ανώμαλοι, θάνατοι, σεξ είπα (;) και ανατροπές, πολλές πάρα μα πάρα μα πάρα πολλές ανατροπές (κι αυτό το είπα ε;). Χαρακτήρες σχεδόν πραγματικοί. Οk. Η Λίζμπετ Σαλάντερ δεν είναι και το κορίτσι της διπλανής πόρτας, ποιός άλλωστε μένει δίπλα σε μια χάκερ; Έλα μου ντε! Αλλά ο Μίκαελ Μπλούκμβιστ είναι. Όχι το κορίτσι της διπλανής πόρτας, αλλά ένας δραστήριος δημοσιογράφος, του εξωτερικού, που θυσιάζει την ελευθερία του για το ρεπορτάζ (έννοια άγνωστη εδώ). Μέχρι να φτάσεις στο τέλος σου έχει βγει η πίστη (με την καλή έννοια). Διαβάζεις το βιβλίο παντού: σε καφέ, στάσεις λεωφορείου, μετρό, στα διαλείμματα της δουλειάς για φαγητό, στα διαλείμματα για τσιγάρο, στην τουαλέτα, λίγο πριν κοιμηθείς και προσπαθείς με πολύ κόπο να κρατήσεις τα βλέφαρά σου ανοιχτά από τη νύστα, αλλά θες να μάθεις τι γίνεται μετά. Ζzzzzz...... Και στο τέλος ανταμοίβεσαι και με το παραπάνω. Το μόνο αρνητικό στην υπόθεση η μέτρια μετάφρασή του. Θα μου πεις "Ξέρεις σουηδικά; Όχι αλλά μπορώ να καταλάβω από τα συμφραζόμενα τί ήθελε να πει ο Λάρσον και δεν κολλάει απόλυτα η μετάφραση".
Άργησα να το πιάσω στα χέρια μου. Ίσως γιατί δεν τα πάω καλά με τις εμπορικές επιτυχίες. Η πρώτη κυκλοφορία έγινε στην Ελλάδα τον Μάρτιο του 2009. Τον Μάιο του ίδιου χρόνου είχε φτάσει την τρίτη ανατύπωση. Τώρα δεν ξέρω πόσα αντίτυπα μπορεί να έχει πουλήσει. Μου το έδωσε ένας πάρα πολύ καλός φίλος λέγοντάς μου "πάρτο τώρα που θα κάθεσαι για Χριστούγεννα να το διαβάσεις". Το είχα δίπλα στο κρεββάτι μου πολλές μέρες μέχρι να αποφασίσω να το πιάσω. Και τελικά έκανα μεγάλη μαλακία που καθυστέρησα τόσο. Έχω εθιστεί. Αναζητώ τον δεύτερο τόμο (Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά) να τον πάρω μαζί μου την άλλη εβδομάδα που θα φύγω ταξίδι. Αν και η παρέα μου δεν θα χαρεί ιδιαίτερα να ξέρει ότι εγώ θα είμαι χωμένη σε ένα βιβλίο όσο εκείνη (μάταια) θα προσπαθεί να με πείσει να πάμε στην Πύλη του Βραδεμβούργου... Ο τρίτος τόμος (Το κορίτσι στη φωλιά της Σφήγγας) ακόμα δεν έχει βγει στα ελληνικά, ετοιμάζεται όμως!
Αφού το τελείωσα, είδα και την ταινία. Τα συν: δεν το έχει αγγίξει το Χόλιγουντ, οπότε δεν βλέπεις ας πούμε τον Τομ Χανκς ως Μίκαελ Μπλούκμβιστ. Ο Michael Nyqvist είναι αυτός που φανταζόσουν ότι θα μπορούσε να παίζει τον Μπλούκμβιστ. Γενικά όλοι οι ηθοποιοί που επιλέχτηκαν ταιριάζουν απόλυτα σε αυτό που έχεις φανταστεί εσύ διαβάζοντας το βιβλίο. Τα πλην: Αν δεν έχεις διαβάσει το βιβλίο δεν μπορείς να καταλάβεις απόλυτα τι γίνεται. Το χάνεις λίγο. Αναγκαστικά το έχουν πετσοκόψει, αλλιώς η ταινία θα ήταν τριλογία από μόνη της. Η Έρικαν Μπέργκερ (αρχισυντάκτρια του Μίκαελ και περιστασιακή γκόμενά του), ενώ στο βιβλίο κατέχει σημαντική θέση στην ταινία ίσα που φαίνεται. Γενικά κάποιοι χαρακτήρες θάβονται. Δεν πειράζει όμως γιατί τελικά η καλύτερη μεταφορά βιβλίου στο σινεμά είναι αυτή που παίζεται στο κεφάλι σου όσο το διαβάζεις!
Kαι το κερασάκι στην τούρτα! Quiz: Με ποια ελληνίδα δημοσιογράφο - αρθρογράφο των σουηδικών ΜΜΕ και κάποτε σχολιάστρια - θέλω να πάρω τη θέση της Μπόκοτα ανοίγει η ταινία; Μα με ποιά άλλη από τη δική μας Αλεξάνδρα Πασχαλίδου ως ανταποκρίτρια! Ω, ναι!
*In May 2008 it was announced that Larsson's 1977 will, found soon after his death, declared his wish to leave his assets to the Umeå branch of the Communist Workers League (now the Socialist Party).
As the will was unwitnessed, it was not valid under Swedish law, with
the result that all of Larsson's estate, including future royalties
from book sales, went to his father and brother. His long term partner Eva Gabrielsson,
who found his will, has no legal right to the inheritance, sparking
controversy and exposing what many media considered a flaw in Swedish inheritance legislation.
They never married because Swedish Law required married couples to make
their addresses publicly available; marrying would have been a security
risk.
Vanity Fair's recent article exposes the bad treatment of Eva by the
author's father and brother (with whom he had little contact in his
life). She is quoted as wanting the rights to control his work, so it
could be presented in the way he would have wanted. She claims, as his
life partner, to know better than his father whom he "disliked" and
rarely saw.
Κι όπως λέει και μια ψυχή "την βρίσκω με τους μουσάτους". Τι να πω ρε παιδί μου, έχω όντως θέμα με κάτι "άπλυτους", μουσάτους τύπους αλά Devendra Banhart. Μου αρέσει ας πούμε ο William Fitzsimmons ή οι Edward Sharp and the Magnetic Zeros. Την βρίσκω με την folk.
Η τελευταία "ανακάλυψη" λέγεται Portugal. The man. Εκ του Όρεγκον ορμόμενη, η μπάντα των John Baldwin Gourley, Jason Wade Sechrist, Ryan Neighbors και Zachary Scott Carothers δημιουργήθηκε το 2004 και έχει στο ενεργητικό της ήδη πέντε άλμπουμ. Μέσα στην άνοιξη του '10 θα κυκλοφορήσουν και το έκτο τους! Να 'ναι καλά τα παιδιά.
Indie, με άφθονες δόσεις folk, soul και blues. Το πιο πρόσφατο πόνημά τους λέγεται The Satanic Satanist και κυκλοφόρησε από το δικό τους label Approaching AIRballoons, sublabel της Equal Vision Records. Mέχρι να δημιουργήσουν το δικό τους label ήταν στην Fearless Records.
To The Satanic Satanist συνοδεύτηκε από το Τhe Majestic Majesty (διακρίνω έλλειψη φανταστίας στους τίτλους ή είναι ιδέα μου;) το οποίο περιέχει όλα τα κομμάτια του The Satanic Satanist σε ακουστική μορφή. Όλα εκτός από το "Let You Down."
Πάρε μια γεύση εδώ περί τίνος πρόκειται. Εγώ πάντως τους αγάπησα.
Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2008 η ζωή μου άλλαξε για πάντα. Ή τουλάχιστον για τα επόμενα 15 με 20 χρόνια. Μπήκε στο σπίτι μου ένα πλάσμα, οκτώ εβδομάδων μόλις, μια μπάλα που χώραγε ίσα - ίσα στην παλάμη μου, χνουδωτό, άσπρο και διαολεμένο και με την πρώτη δαγκωματιά στο χέρι και το πρώτο κατούρημα στο ξύλινο πάτωμα του δωματίου μου έκλεψε την καρδιά.
Δεν είχα ποτέ μου κατοικίδιο. Δεν είχα ποτέ σκεφτεί να αναλάβω την ευθύνη ενός τέτοιο πλάσματος. Πάντα πίστευα ότι ενώ είναι πολύ ωραίο να έχεις σκύλο (για γάτα ούτε συζήτηση), η ευθύνη και οι περιορισμοί είναι τεράστιοι. Πόσο μάλλον για έναν άνθρωπο που δεν έβλεπε το σπίτι του για ώρες... Πότε θα την πηγαίνω βόλτα; Θα θυσιάσω εγώ τον υπερπολύτιμο ύπνο μου για να ξυπνάω να την παώ να κατουρήσει; Και διακοπές; Τί, θα την παίρνω μαζί μου; Κι αν θέλω να βγω και να αργήσω;
Κι ύστερα ήρθε αυτό. Αυτή μάλλον. Κι όλα άλλαξαν. Αυτή που μου διέλυσε κυριολεκτικά το σπίτι (από δαγκωμένες πόρτες, τραπεζάκι καφέ και καρέκλες τραπεζαρίας μέχρι κατεστραμμένα καλώδια υπολογιστή και τηλεόρασης) και την εικόνα που είχα μέχρι τότε για το τί σημαίνει να αγαπάς χωρίς περιορισμούς και εγωισμούς.
Γιατί βασικά για μένα δεν είναι ένα κατοικίδιο, ένα διακοσμητικό μέσα στο σπίτι. Είναι μέρος της οικογένειάς μου. Είναι αυτό που προσμένω να δω γυρνώντας από το γραφείο. Αυτό που είτε λείπω 10 ώρες είτε δέκα λεπτά θα κάνει την ίδια χαρά όταν θα ακούσει τα κλειδιά στην πόρτα. Αυτό που όταν με βλέπει πέφτει ανάσκελα και κάνει σαν τρελό από τη χαρά του μέχρι να πέσω κι εγώ στα πατώματα από τη χαρά μου για το χαϊδέψω. Αυτό που εδώ και ένα χρόνο και κάτι μου προσφέρει απλόχερα την αγάπη του ακόμα κι όταν εγώ δεν είμαι σε φάση ούτε καν να μιλήσω. Αυτό που καταλαβαίνει πιο καλά κι από τον καθένα - κι ας μην μιλάει - τι έχω όταν κλαίω ή όταν γελάω. Που έρχεται κοντά μου όταν θέλει χάδια αλλά κι όταν θέλω κι εγώ να αισθανθώ κάποιον κοντά μου. Αυτό που κάθεται μαζί μου και λιώνει μπροστά στην τηλεόραση και κοιμάται πάνω στο χέρι μου. Που ανεβαίνει στο κρεββάτι μου αν και δεν πρέπει και που την αφήνω παρά τα όποια "παράπονα" να κοιμάται δίπλα μου. Που κάνει σαν τρελή για τυρί και που χώνει τη μουσούδα της στο κεσεδάκι του γιαουρτιού για να γλύψει και το τελευταίο ίχνος. Που με κοιτάζει περίεργα γέρνοντας το κεφαλάκι της στο πλάι όταν βάζω δυνατά τη μουσική στο σπίτι και χορεύω μόνη μου, που κάθεται πάνω στο ξύλινο deck στο μπακλόνι και λιάζεται σαν σταφίδα το καλοκαίρι.
Και ναι, την έχω έχω κακομάθει. Αλλά είναι και το μοναδικό πλάσμα που άξιζε να κακομάθω.
Λένε πως όταν περάσεις τα 30 ψάχνεις να βρεις κάτι για να φροντίσεις. Αυτό όταν δεν έχεις κάνει παιδί. Δεν πιστεύω ότι αναπληρώνει κάτι τέτοιο το σκυλί. Είναι άλλη φάση. Είναι φίλος, οικογένεια και παιδί μαζί. Είναι ένα παιδί που ποτέ δεν πρόκειται να μεγαλώσει και να ανεξαρτητοποιηθεί. Θα σε χρειάζεται πάντα μέχρι να σε "αφήσει". Κι όταν θα σε αφήσει θα έχει πάρει μαζί του το μεγαλύτερο κομμάτι της καρδιάς σου. Γιατί θα σου έχει δώσει απέραντη, χωρίς όρια και όρους αγάπη. Και το μόνο που θα σου έχει ζητήσει είναι έστω και λίγο να το αγαπάς κι εσύ.
Δεύτερον, μου θυμίζει λίγο το Feud At Saint East's του Sketchie που μπορώ να ακούω στο repeat μέχρι να ματώσουν τα αυτιά μου. Άρα μπορώ να ακούω και το Sex in a post noise era με την ίδια μανία. Δεν έχουν την ίδια μελωδία. Όχι βέβαια, αλλά είναι αυτή η εναλλαγή από downtempo και ήρεμο σε upbeat και λυσσασμένο. Αυτό το ξέσπασμα προς το τέλος του κομματιού που το απογειώνει και σε στέλνει και σένα.
Τρίτον, η διττή ιδιότητα του δημιουργού του: κομίστας και μουσικός. Που γράφει μουσική για τα κόμικ του και τα ποστάρει στο blog του (postnoise.com) για free download.
Τέταρτον, γιατί επιτέλους κάποιοι τον πήραν χαμπάρι (έστω και με καθυστέρηση) και έβαλαν το Sex in a post noise era στη συλλογή του sonik που κυκλοφορεί αυτόν τον μήνα με το περιοδικό.
Πέμπτον και τελευταίο, γιατί τυχαίνει να ξέρω από πρώτο χέρι ότι ο τύπος (Pan Pan) ούτε ψωνάρα είναι, ούτε κανένα τυχάρπαστο κωλοπαιδάκι. Και αυτό για μένα δίνει περισσότερη βαρύτητα στις μουσικές του.
p.s. αυτό που βλέπεις επάνω είναι του pan pan. Δεν το έκλεψα. Υπάρχει στο mail μου. Μου το είχε στείλει ο ίδιος για μια συνέντευξη που είχαμε κάνει παλιότερα.
p.s. 2. Θα τα ξαναπούμε του χρόνου. Μέχρι τότε εύχομαι να έχεις μια τέλεια παραμονή πρωτοχρονιάς και ελπίζω ο νέος χρόνος να σου φέρει τα καλύτερα. Σε φιλώ! xx ;)
Tελικά ένα από χειρότερα πράγματα που μπορεί να πάθει κάποιος είναι να χάσει (έστω και προσωρινά) την ακοή του. Έχω ωτίτιδα. Γαμώτο. Έχω ωτίτιδα κι έχουν βουλώσει τα αυτιά μου. Και τα δύο. Ακούω λες κι έχω καλύψει τα αυτιά μου με ear muffs. Και το χειρότερο - χειρότερο από όλα είναι ότι βρήκα να το πάθω τώρα! Τώρα που ανακάλυψα τους Edward Sharpe & The Mangetic Zeros. Δεν ξέρω πώς. Δεν θυμάμαι ακριβώς που τους βρήκα. Είναι και αυτά τα κωλόχαπα, τα αντιισταμινικά, που εκτός του ότι μου φέρνουν υπνηλία, μου προκαλούν και μερική αμνησία. Ποιά είμαι; :p
Τέλως πάντων... Edward Sharpe & The Mangetic Zeros: η μπάντα του Alex Ebert (τραγουδιστή των Ima Robot) και αποτελείται από τους Jade Castrinos, Nico Aglietti, Christian Letts, Stewart Cole, Tay Strathairn, Aaron Older, Josh Collazo, Orpheo McCord και Nora Kirkpatrick. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους Up from Below κυκλοφόρησε το καλοκαίρι, και μαλακία μου τώρα που το σκέφτομαι που δεν το συμπεριέλαβα στις λίστες μου... Να, για αυτό δεν θέλω να κάνω λίστες! Ο Edward Sharpe είναι ο φανταστικός φίλος του Alex Ebert, ο οποίος (Ebert), αφού χώρισε με την γκόμενά του και μπήκε στους Aνώνυμους Aλκοολικούς, απόφάσισε να δημιουργήσει τη συγκεκριμένη περσόνα. Σύμφωνα με τον Ebert, ο Sharpe ήρθε στη γη για να σώσει την ανθρωπότητα, αλλά τις περισσότερες φορές αντί να σώζει τους ανθρώπους αποσπάται η προσοχή του από τα γκομενάκια που κυκλοφορούν γύρω του, τα οποία και συνεχώς ερωτεύεται! Σωτήρας my ass! Δεν με νοιάζει μεταξύ μας αν ο τύπος θα σώσει την ανθρωπότητα, γιατί και να κάνει κάτι εγώ είμαι σίγουρη πως δεν θα τον ακούσω...
Tην τελευταία μία ώρα όμως ακούω (όσο μπορώ) τον δίσκο του. Άκου τον κι εσύ. Αν είσαι φαν της indie, folk, psychedel(α) pop/rock!
Λίγο πριν έρθει η άνοιξη, εκεί γύρω στον Μάρτιο, που μπορεί ακόμα να χιονίζει στα βόρεια ή και μέσα στην Αθήνα, με πιάνει το κατιτίς μου και αρχίζω και πετάω τα χειμωνιάτικα, βαριά και μονόχρωμα ρούχα από τη ντουλάπα και φοράω χρωματιστά κοντομάνικα κάτω από το παλτό μου. Βγαίνω στον ήλιο και λιάζομαι σαν σταφίδα. Ανοίγω λίγο παραπάνω το παράθυρο του αυτοκινήτου όπως πηγαίνω στη δουλειά και αφήνω τον -ακόμα- ψυχρό αέρα να μπει μέσα...
Και μέσα σε όλα αυτά αλλάζει εντελώς και η διάθεσή μου για το τί μουσική θα ακούσω... Κάτι τέτοιο, χωρίς όμως να είναι άνοιξη (ούτε κατά διάνοια) νιώθω τις τελευταίες μέρες. Σταμάτησα προς στιγμή να ακούω π.χ. Interpol και το έριξα στους Vetiver και στην Lisa Mitchell. Άφησα παραπέρα τον Sufjan Stevens και ακούω με μανία Temper Trap. Όσο πιο χαρούμενο, τόσο το καλύτερο. Κι αν έπρεπε να φτιάξω ένα playlist για αυτήν μου την περίεργη κατάσταση (χμμμ...) θα επέλεγα αυτά...
Black Lips - Bad Kids
Fiest - Mushaboom
Lumiere Brother - Sleeping In Airports
Florence and the machine - You've Got The Love
Barry Louis Polisar- All I Want Is You
God help the girl - I'm In Love With The City
Lisa Mitchell- Neopolitan Dreams
Girls - Laura
Marsheaux -Summer
Richard Hawley - Open Up Your Door
The Smiths - Please, Please, Please, Let Me Get What I Want
Vetiver - Everyday
The Temper Trap - Sweet Disposition
Devendra Banhart - Baby
Wilco - ELT
Κι ελπίζω να κρατήσει πολύ. Η κατάσταση. Αυτή που ούτε όνομα δεν θέλω να της δώσω, να της βάλω ταμπέλα. Είναι αυτό που είναι και με κάνει να νιώθω χαρούμενη. Κι ας μην είναι άνοιξη. Κι ας φοράω ακόμα μακρυμάνικα, μονόχρωμα ρούχα κάτω από το παλτό μου και τα χέρια μου παγώνουν και η μύτη μου γίνεται κόκκινη από το κρύο. Και μέσα από το σκουφί μου ξεπροβάλλουν τα ακουστικά του iPod που παίζουν στο repeat το παραπάνω playlist...
Λέω να πατήσω τον όρκο μου και να στολίσω τελικά... Μου φαίνεται στραβό να έχουν στολίσει όλοι κι εγώ να έχω το σπίτι μου όπως είναι όλο το χρόνο. Ένα μπάχαλο, με όλη τη ντουλάπα πάνω σε κρεββάτια, καρέκλες, τραπέζια και σκαμπό. Οπότε θα το παίξω καλή νοικοκυρά, θα μαζέψω τον απόλυτο χαμό και θα στολίσω. Μπορεί να βάλω μόνο λαμπάκια στο μπαλκόνι. Όπως ένας τύπος απέναντι απο τη δουλειά. Σε μία μίζερη πολυκατοικία του 1800, σε ένα διαμέρισμα πάντα κλειστό, με στραβά πατζούρια και πεσμένα ρολά, αλλά τα λαμπάκια, λαμπάκια! Πάει αυτό...
Σειρά θα πάρει η βελτίωση την συνταγής για cupcakes. Βρήκα άλλη μία χθες και λέω να την εφαρμόσω. Κι ελπίζω να βγουν καλύτερα από την προηγούμενη φορά. Κι αν πετύχουν, θα κάνω ποιοτική στροφή στην καριέρα μου, θα παρατήσω τα πάντα και θα φτιάχνω cupcakes. Παράλληλα, φυσικά θα ασχολούμαι με την κηπουρική και θα καλλιεργώ αλεξανδρινά και λεβάντες!
Και επιτέλους θα πάρω και ποδήλατο... Μιας και το γυμναστήριο με μισεί θανάσιμα (and vice versa), θα αγοράσω ποδήλατο και θα πάρω σβάρνα τους δρόμους!
Και θα βάψω και το σπίτι. Ή έστω το δωμάτιο και το γραφείο. Και δεν θα ξαναξοδέψω στο IKEA 200 ευρώ για μαλακίες. Ναι, καλά...
Λίστες με τα καλύτερα album/κομμάτια/ταινίες δεν θα κάνω. Βαριέμαι. Άσε που είμαι ικανή να τις αλλάξω... Οπότε δεν υπάρχει λόγος. Έστειλα δύο στο περιοδικό για τα καλύτερα άλμπουμ του έτους και της δεκαετίας. Τις έφτιαξα και δεν τις ξαναδιάβασα, γιατί φοβόμουν πως θα τις άλλαζα... Αφού είμαι σίγουρη πως όταν πάρω το περιοδικό στα χέρια μου και διαβάσω τί έχω στείλει θα γελάω και φυσικά θα θέλω να τις αλλάξω!
Μούμπλε... να δεις που θα αλλάξω κι αυτή τη λίστα στο τέλος...
