Μέχρι τελευταίας τελείας...

 Όταν ήμουν μικρή, ήμουν από αυτά τα σπαστικά παιδάκια που όταν η μαμά μου με ρωτούσε τα Χριστούγεννα τι δώρο θέλω, εγώ απαντούσα βιβλία. Η χαρά της μαμάς μου ήταν αυτή, αλλά και η δική μου γιατί με πήγαινε στον Ελευθερουδάκη στο κέντρο (όταν το κατάστημα ήταν ακόμα στη Βουλής, ναι τόσο παλιά) και με άφηνε να λυσσομανάω με τις ώρες μέσα στο βιβλιοπωλείο, μέχρι να γυρίσω στο ταμείο με ένα σκασμό βιβλία. Ίσως η μανία μου αυτή να άρχισε να εκδηλώνεται από τη στιγμή που κάηκε ο Κατράτζος και εγώ ούτε να ακούσω για παιχνιδάδικα και μεγάλα καταστήματα. Άσε που στο Μινιόν είχα χαθεί μια φορά και δεν ήθελα να ξαναμπώ εκεί μέσα. Βάλε ότι φοβόμουν και τον Αγιο Βασίλη... Παιδικά τραύματα. Τέλως πάντων, πίσω στα δικά μας τώρα.

Η πόρωση μετα βιβλία συνεχίζεται ακάθεκτη. Η καλύτερη μου είναι να με παρατάς σε ένα βιβλιοπωλείο (κατά προτίμηση την Πρωτοπορία και την Πολιτεία, αλλά βολεύομαι και με τον Παπασωτηρίου ή κανένα συνοικιακό) αρκεί να έχει χώρο να κάτσω στο πάτωμα να ξεφυλλίσω τα βιβλία που έχω διαλέξει πριν τα πάρω. A, και να μην με ενοχλούν οι πωλητές. Καταλαβαίνω τη θέση σας, υπήρξα κι εγώ πωλήτρια, αλλά σε βιβλιπωλείο δουλεύετε, όχι σε μπουτίκ...

Περνάω φάσεις που ή στο κομοδίνο μου θα έχω καβάτζα 5-6 να διαβάσω ή που δεν θα έχω κανένα... Τώρα περνάω την φάση με τις καβάτζες ή οποίες τελειώνουν οπότε μια βόλτα από την Πολιτεία κρίνεται άκρως απαραίτητη.

Αν έπρεπε να σου προτείνω κάνα-δυο θα σου έλεγα δυό λέξεις: Maurice Attia. Μάνι - μάνι τρία βιβλία. "Μαύρο Αλγέρι", "Κόκκινη Μασσαλία", "Παρίσι Μπλουζ", όλα από τις εκδόσεις Πόλις. Ως ανάποδος άνθρωπος διάβασα πρώτα την "Κόκκινη Μασσαλία" και τώρα το "Μαύρι Αλγέρι", ενώ το "Παρίσι Μπλουζ" περιμένει στο κομοδίνο... Και για να μπαίνουμε στο ψητό. Ο Maurice Attia είναι ένας Γαλλο-αλγερινός συγγραφέας, αλλά και ψυχίατρος και ψυχαναλυτής που ζει και εργάζεται στο Παρίσι. Και στα τρία του βιβλία (είναι τριλογία) καταπιάνεται με τον πόλεμο στην Αλγερία και συνεχίζει με τον Μάη του 68 και τις κοινωνικο-πολιτικές προεκτάσεις τους. Noir μυθιστορήματα που δεν σε αφήνουν να τα αφήσεις. Πόλεμος, σεξ, πολιτική, αστυνομία και τρομοκρατία όλα μπλέκονται και κάνουν τον αναγνώστη να ζητάει επίμονα κι άλλο... Για να καταλάβεις τι αισθάνεσαι όταν τελειώνεις τα βιβλία του Maurice Attia, είναι σαν να έχεις ξεμείνει από τσιγάρα και να θες ΤΩΡΑ κι άλλο πακέτο. Βλέπεις μπροστά σου τον Πάκο Μαρτίνεθ και κυκλοφορείς σαν υπνωτισμένος. Κι εδώ κάπου πρέπει να παραδεχτώ πως αν και δεν διαβάζω συνήθως μεταφρασμένα έργα γιατί οι μεταφράσεις είναι δύσκολο πράγμα και πολλές φορές δεν αποδίδουν το πρωτότυπο έργο όπως ο συγγραφέας θα ήθελε, η Μαρία Μηλολιδάκη και η Ρίτα Κολαΐτη που έχουν κάνει τις μεταφράσεις στο "Μαύρο Αλγέρι" και την "Κόκκινη Μασσαλία" αντίστοιχα έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά.

Στο κομοδίνο περιμένουν ακόμα να διαβαστούν τα Pride and Prejudice and Zombies του Seth Graham Smith (μια παραλλαγή στο βιβλίο της Jane Austen), το Τhe Cathcher in the Rye του Sallinger (το μισό, το άλλο μισό το έχω ήδη διαβάσει, αλλά το κρατάω για όταν οι καβάτζες τελειώνουν), το You don't love me yet του Jonathan Lethem, το Stories we could tell του Tony Parsons (κι αυτό μισό) και Τα φαντάσματα του Μπέλφαστ του Στιούαρτ Νέβιλ.

Α, και σε περιπτωση που ψάχνεις κάτι ανάλαφρο να διαβάσεις, ψάξε να βρεις το "Φάδερ ημών" του Μάνου Βουράκη. H Δευτέρα Παρουσία όπως δεν την είχες φανταστεί. Χιουμοράκι με τον Ιησού Χριστουγεννιάτικα; Που να το διάβαζες και Πάσχα! Κάνει μια μικρή κοιλιά προς τη μέση, αλλά θα το ξεπετάξεις πριν προλάβεις να πεις κιχ... Και το Without Feathers αν είσαι WoodyAllenικός. Τρελό γέλιο σε μικρές δόσεις. Πρέπει το καλοκαίρι που μας πέρασε να με άκουσε (και να ήθελε να με χαστουκίσει) όλη η παραλία στους Άγιους Σαράντα στο Πήλιο...


υ.γ. αν η ερώτηση μετά από αυτό που διάβασες είναι "πότε προλαβαίνεις" να σου πω ότι διαβάζω παντού, από το λεωφορείο και το μετρό, μέχρι το γραφείο στα διαλείμματα για τσιγάρο και το βράδυ πριν κοιμηθώ. Αν το βιβλίο μου αρέσει μπορώ να διαβάσω ακόμα και την ώρα που περπατάω στο δρόμο για να πάρω το λεωφορείο.

1.000 λέξεις

Η ντεκορασιόν στο γραφείο...
κανονικά κουνιέται αυτό το πράγμα, αλλά πάλι καλά εκεί που είναι δεν έχει πρίζα.
από την άλλη τον φαντάζομαι το βράδυ, μέσα στο σκοτάδι που λείπουμε όλοι να κουνιέται μόνος του χωρίς παροχή ρεύματος... creepy σου λέω...
Άλλη χριστουγεννιάτικη ντεκορασιόν που σιχαίνομαι είναι ο Άγιος Βασίλης που σκαρφαλώνει και καλά στα μπαλκόνια. Και φυσικά τα κόκκινα και πράσινα λαμπάκια περασμένα σε λάστιχο ποτίσματος...  chic...

Μια ακόμα εβδομάδα που εξελίσσεται σκατοειδώς (γλωσσοπλάστης, κι έτσι) και περιμένω με αγωνία να τελειωσει, να έρθει πάλι το σκ, να ξαναέρθει η Δευτέρα και ξανάμανα το επόμενο σκ, και μετά Χριστούγεννα και μετά Πρωτοχρονιά και άδεια στον ορίζοντα δεν φαίνεται μάνα μου... έτσι ακούγεται. Κι έπρεπε να σκάσουν Σάββατο οι γιορτές; Χάθηκαν οι καθημερινές;

αυτά.
σε φιλώ.

Ακόμα μία συνηθισμένη εβδομάδα

Ξημερώνει Δευτέρα, έχεις αργήσει να γυρίσεις σπίτι την Κυριακή το βράδυ από το γραφείο, ένεκα των εκλογών, έχεις κι ένα παραπάνω "εξιτέ" λόγω νίκης Καμίνη/Μπουτάρη, λες δεν μπορεί, καλά θα πάει η εβδομάδα μου.

Ξεπερνάς κάθε νύστα/δυσκολία-να-σηκωθείς-από-το-κρεββάτι, σέρνεσαι μέχρι το μπάνιο μπας και το κρύο νερό σε ξυπνήσει για τα καλά, μετά σέρνεσαι μέχρι το γραφείο να κάνεις δουλειά γρήγορα μήπως και καταφέρεις να φύγεις και νωρίς (τζίφος) και γυρνάς σπίτι ένα με το χώμα, κι αναρωτιέσαι πως σκατά κατάφερες στα 33 σου, χωρίς πολλές-πολλές υποχρεώσεις να αισθάνεσαι γύρω στα 63, χωρίς διάθεση για τίποτε άλλο από το να αποχαυνωθείς μπροστά στην τηλεόραση. Σε χρόνο dt έχει γίνει έναν με τον καναπέ, τον οποίο μοιράζεσαι με τον φίλο σου (που είναι σε ανάλογη κατάσταση χώματος) και το σκυλί, που επειδή έχει και μερικές ώρες να σε δει, σου κάνει χαρές και σου γλύφει τη μούρη και θέλει παιχνίδια. Πλάκα μου κάνεις έτσι;

Το ξεπερνάς.

Τρίτη.
Βάρδια στο γραφείο. Λες, δεν μπορεί, δεν έχει και Champions League ούτε κανένα άλλο βάρβαρο για τα ευαίσθητα νεύρα σου ποδοσφαρικό ή εν γένει αθλητικό γεγονός, θα γυρίσεις νωρίς σπίτι (πριν τις 12 εννοώ). ΟΧΙ. Εχει Βουλή και συζήτηση για Βατοπέδι και ψηφοφορία. Ένα θα σου πω: η τελευταία φορά που θυμάμαι να έχω γυρίσει σπίτι από τη δουλειά στις 5 το πρωί είναι όταν έπεσαν οι Δίδυμοι Πύργοι. Δηλαδή χμμ... ΤΟ 2001. Η εικόνα της εξαθλιωμένης από τη νύστα και την κούραση γυναίκας (ναι, στα 33 δεν μπορώ να πω ότι είναι και κοριτσάκι πια) που κουβαλάει σακούλες σούπερ - μάρκετ (γιατί δεν έχει άλλη ώρα να πάει να ψωνίσει τα άκρως απαραίτητα και το κάνει σε ένα διάλειμμα από τη δουλειά) είναι γελοία και για κλάματα μαζί. Πέφτεις χώμα στο κρεββάτι και από την υπερένταση δεν μπορείς (ΦΥΣΙΚΑ) να κοιμηθείς και στο μυαλό σου στριφογυρνάει η ιδέα ότι σε τρεις ώρες πρέπει να ξυπνήσεις. Σκατά.

Τετάρτη.
Ένα με το χώμα, still. Λες και έχει πιεί όλα τα αποθέματα Κυρ-Γιάννη. Πας στη δουλειά γιατί κανείς δεν σου είπε να μην πας επειδή την προηγούμενη έμεινες μέχρι το άγριο χάραμα στο γραφείο, προσπαθείς με πάρα πολύ κόπο να αρθρώσεις έστω και μία λέξη και δεν τα καταφέρνεις. Στο καπάκι σου σκάει συζήτηση με τον από πίσω σου (όχι τον κώλο σου, αλλά κοντά είσαι, αν τον γνωρίσεις τον τύπο θα καταλάβεις τι εννοώ) για τους Μουσουλμάνους που έκαναν την προσευχή τους οι άνθρωποι στην πλ. Αττικής και τους Ελληναράδες που είχαν βάλει στη διαπασών μουσική και τους πετούσαν αυγά. Η συζήτηση για να μην μακρηγορούμε κατέληξε στο να σκέφτομαι ότι ο τύπος είναι ο επόμενος Μιχαλολιάκος, αλλά είναι πολύ μικρός σε ηλικία για να το καταλάβει. Η επόμενη ιδέα που πέρασε από το κουρασμένο μου μυαλό ήταν να του φορέσω την καρέκλα καπέλο. Μετά ακολούθησε σεκάνς ματωμένων πλάνων, φουλ σπλάτερ, κι εγώ νομίζω πως κρατούσα σιδεροπρίονο...

Πέμπτη.
Ωραία μέρα η Πέμπτη. Την αγαπάω την Πέμπτη. Είναι πριν την Παρασκευή αλλά δεν είναι Παρασκευή και αυτό σημαίνει ότι το Σαββατοκύριακο δεν έχει έρθει ακόμη, αλλά είναι κοντά και επίσης ότι δεν έχει τελειώσει πριν το πάρω καν χαμπάρι... Αχ, ωραία η Πέμπτη... Στη δουλειά είμαι βέβαια, με διάφορα μικροπροβλήματα του τύπου "έχω να κλείσω 7 σελίδες ύλη και έχω χρησιμοποιήσει ότι υλικό έχω μαζέψει μέχρι και το επόμενο ΠΑΣΧΑ", αλλά δεν πειράζει, είναι Πέμπτη και τι κι αν το σκατομηχάνημα κολλάει και το Roxen τα έχει παίξει και γενικώς ένα μπάχαλο είμαστε εκεί μέσα, work-wise. Είναι Πέμπτη, το είπα;

Παρασκευή.
Χαρμόσυνα νέα στους απανταχού εναπομείναντες εργαζόμενους αυτής της χώρας. Σε λίγες ώρες θα κάθεσαι στο σπιτάκι σου, θα κοιμάσαι όσο θες και δεν θα σκέφτεσαι ούτε δουλειές, ούτε μειωμένους μισθούς, ούτε τίποτα. ΒLANK. Εγώ δε, θα το γιορτάσω παραπάνω, γιατί πρώτη φορά μετα από ΔΕΚΑ χρόνια δεν θα δουλέψω Κυριακή. Ποτέ ξανά. Ναι, οκ, λιγότερα λεφτά, αλλά σκέψου, θα έχω κανονικά Σαββατοκύριακα από εδώ και πέρα. Θα μπορώ να βγω για έναν νορμάλ καφέ την Κυριακή και δεν θα έχω το άγχος να πάω στο γραφείο το μεσημέρι. Χιπ-χιπ-χουρέι! Όσο για τα λεφτά που θα χάσω, θα βρω τρόπο να τα αναπληρώσω. Εδώ που φτάσαμε οι μισοί μου φίλοι να μην έχουν δουλειά ή να δουλεύουν σαν τα σκυλιά και να βλέπουν κάθε μήνα τον μισθό τους να πέφτει δραματικά, θα νοιαστώ αν ο μισθός μου έφτασε στα ίδια επίπεδα που ήταν όταν ήμουν 25 χρονών; Ίσα - ίσα που θα πρέπει να τους ευχαριστώ που με έκαναν να ξανανιώσω νιούδι. (ειρωνία, helloooooo???).



Σε άλλα νεά τώρα. 

• Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου πήγε στην Inner Ear.
• To Φεβρουάριο κλείσαμε πάλι για Βερολίνο. Όπως λέει και η Ο. "το έχεις βάλει στοίχημα να μην δεις ποτέ το Βερολίνο χωρίς χιόνιας, ε;". Ελπίζω μόνο αυτή τη φορά να μην με ξαναπάρει ο ύπνος και χάσουμε πάλι την Transmediale.
• Βγήκαν και τα πρώτα επιβεβαιωμένα ονόματα για Primavera. Pulp, National, Belle and Sebastian, Flaming Lips. Έκλεισε κι αυτό (ε, Τάκη;) 
• Χθες κάθισα μέχρι τις δύο το βράδυ και παρακολούθησα στην ΕΤ1 μια από τις πιο ωραίες ταινίες που έχω δεί έβερ. Λέγεται "Lemon Tree" και είναι του Iσραηλινού σκηνοθέτη Εραν Ρικλίς. Η δε Hiam Abbass, η πρωταγωνίστρια, είναι ίδια η Λέχου στα 50 της!!! Κατά τα άλλα την προτείνω ανεπιφύλακτα.

Μ' αυτά και μ' αυτά, έφτασε πάλι η ώρα να πας γραφείο... 
Αυτά από μένα. Εσείς, κάνα νέο;

Θα ήθελα...

...να έμενα στο κέντρο, εκεί μένουν οι περισσότεροι φίλοι μου. Θα ήθελα να μένω στο Σύνταγμα. Αλλωστε, εκεί έχω περάσει πολλές ώρες από τη ζωή μου. Όχι τώρα, που είναι in, λόγω της Πλατείας Καρύτση και της Πραξιτέλους των στοών της Λέκκα, αλλά στη Λέκκα είναι το μαγαζί του μπαμπά μου. Μεγάλωσα λοιπόν μαζί με την αδερφή μου στο στενάκι της Περικλέους εκεί που όλοι τώρα το ξέρετε γιατί άνοιξε το περίπτερο με τα αστεράκια στο πεζοδρόμιο. Εγώ ήξερα τον Νίκο που το είχε κάτι αιώνες πριν, και δίπλα είναι το καθαριστήριο του κ. Βασίλη και παραδίπλα ο κορνιζάς που έχει κάνει όλες τις κορνίζες στο σπίτι των γονιών μου... Εκεί λοιπόν θα ήθελα να μένω.

Με προϋποθέσεις όμως...

Θα ήθελα η Αθήνα να ήταν καθαρή, όχι όπως τώρα, μέσα στην βρώμα. Όποτε κατεβάζω το σκυλί μου στο κέντρο, από άσπρη που είναι γυρνάει μαύρη...
Θα ήθελα η Αθήνα να είχε έναν δήμαρχο που ενδιαφέρεται για την πόλη του.
Θα ήθελα να μπορώ να βγω βράδυ, αργά, μια βόλτα, μια καθημερινή, όχι σαββατοκύριακα που έχει κόσμο και να αισθάνομαι ασφαλής...

Ξέρω από πρώτο χέρι ότι ο κόσμος που ζει στο κέντρο την αγαπάει την Αθήνα του. Ξέρω επίσης ότι πολλοί είναι αγανακτισμένοι με το τί συμβαίνει εκεί. Ξέρω ακόμα περισσότερους που μαζί με άλλους πολλούς τα Σαββατοκύριακα κατεβαίνουν με λουλούδια και σακούλες και γάντια και μια διάθεση ΝΑ! και καθαρίζουν παρατημένα από τον δήμο οικόπεδα και τα φυτεύουν, γιατί ξέρουν ότι αν δεν ενδιαφερθούν αυτοί, δυστυχώς κανείς άλλος δεν θα ενδιαφερθεί...

Πριν λίγο έλαβα ένα αγανακτισμένο mail από μια φίλη που μένει στο κέντρο. Που έχει μεγαλώσει στο κέντρο, δεν είναι new kid on the block. Αγανακτισμένη από την αδιαφορία των δημάρχων, δημοτικών Αρχών, δημοτικών υπαλλήλων, μου έστειλε τις παρακάτω φωτογραφίες, που είναι τραβηγμένες στην στάση του Μετρό Φιξ, στο περίπτερο του νυν και ελπίζω ποτέ ξανά δημάρχου της Αθήνας, Νικήτα Κακλαμάνη. Το περίπτερό του είναι ο καθρεύτης της μακράς θητείας του στον δήμο. Δείχνει ακριβώς τι έχει κάνει: ένα μεγάλο ΤΙΠΟΤΑ και ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ σκουπιδαριό!!! Εύγε κύριε Κακλαμάνη....


Η φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί από τη φίλη μου που μετά από ένα μίνι και άκαρπο διάλογο με τους υπαλλήλους του δήμου που άφησαν μπροστά στο περίπτερο του Κακλαμάνη καινούργιες ντάνες με φυλλάδια προεκλογικού περιεχομένου, χωρίς να ενδιαφερθούν να μαζέψουν όσα είχαν πετάξει κάτω. Στην "απειλή" της ότι θα γύριζε πίσω με φωτογραφική μηχανή, της απάντησαν "ΔΕΝ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ, ΚΑΝΕ Ο,ΤΙ ΘΕΣ". Και φυσικά γύρισε με τη μηχανή της και καλά έκανε! Αυτοί είχαν φύγει, ο κακός χαμός όμως είχε μείνει...

Δυστυχώς, δεν ψηφίζω στην Α' Αθηνών, θα ήθελα όμως...

Πάρε τα ρεσώ σου κι έλα στην πλατεία Κοτζιά

Πήγαινε στο σούπερ μάρκετ ή το ΙΚΕΑ ή και το Jumbο (πήξαμε στη διαφήμιση), αγόρασε ρεσώ, πολλά ρεσώ, όσα περισσότερα μπορείς, φθηνά είναι, πάρε από το μπράτσο φίλο/φίλη/γκόμενο/γκόμενα/μαμά/μπαμπά/αδέρφια όποιον βρεθεί στο διάβα σου κι έλα στην Πλατεία Κοτζιά το Σάββατο στις 8.30 το βράδυ. Είναι για καλό σκοπό, κουτό! Μια μέρα πριν τις εκλογές, μαζευόμαστε να γεμίσουμε με φως την πλατεία απέναντι από το Δημαρχείο των Αθηνών... Διευκρίνιση από τους διοργανωτές: η εκδήλωση δεν έχει καμία πολιτική χροιά, το μήνυμα αφορά όποιον κι αν βγει δήμαρχος, να νοιαστεί την περιοχή! Κάνε forward την είδηση όπου μπορείς και θες. Βlog it, tweet it, SPREAD THE WORD PEOPLE!!!

Μπες εδώ τώρα και διάβασε!
Tα λέμε εκεί.

My drunken haze part 2

Έκλεισε. Οι My Drunken Haze παίζουν live την Παρασκευή 12 Νοεμβρίου στο Closer. See you there!

My drunken haze

 {φωτογραφία κλεμμένη από το blog του Σπύρου}

Τι ξέρω για αυτούς: Ο Σπύρος και η Σοφία. Η Σοφία και ο Σπύρος. Ο Σπύρος είναι blogger. Μέσα από το blog του psychedelic sounds for the soul ανακάλυψα ότι κάνει εκπομπή κάθε Δευτέρα βράδυ από τις 12 ως τη 1 στον Poplie. Πριν από μερικούς μήνες, τον Ιούνιο συγκεκριμένα, ανέβασε ένα κομμάτι του Σπανού. Σοκ! "Σαν με κοιτάς", πρώτη εκτέλεση Γιάννης Φέρτης και Αφροδίτη Μάνου. Φίλε, το κομμάτι αυτό είναι από τα αγαπημένα μου. Και όποιος πούστης το πείραζε είχε να κάνει μαζί μου. Αλλά εδώ... Τι να πεις... Η Σοφία, δεν την ξέρω την κοπέλα, ούτε τον Σπύρο άλλωστε, αλλά η φωνή της είναι μαγεία... και ταιριάζει απόλυτα στο τραγούδι.

Και μετά, χθες το βράδυ για την ακρίβεια, μου έρχεται ένα mail από τον Σπύρο που μου λέει πως ανέβηκε το πρώτο δικό τους κομμάτι στο blog του... Paper planes, demo version και instrumental. Περιμένω πόλλα ακόμα από αυτούς τους δύο. Το τραγούδι αυτό είναι αυτό που θα επιλέξεις να ακούσεις φεύγοντας από τη γαμω-Αθήνα, με ανοιχτό το παράθυρο του αυτοκινήτου, χειμώνα με καλοριφέρ στο φουλ, στο δρόμο για Πάτρα, με φόντο τη γέφυρα του Ρίου, με τον ήλιο να φαίνεται αχνά την ώρα που δύει μέσα από τα σύννεφα. Καταλαβαίνεις τι εννοώ;

Στο Soundcloud τους θα βρεις ακόμα δύο κομμάτια τους, εκτός από το "Paper Planes" και το "Σαν με κοιτάς". Το "Τοnight" και το "Magic Times"!
Μπες τώρα κι άκουσέ τα. Respect στα παιδιά...

Και στις 12/11 έμαθα πως παίζουν live στο Closer.