18.10.10

This is Pan Pan calling




Η συνέντευξη του Pan Pan δημοσιεύτηκε σήμερα στη Metro. 
Εδώ θα βρεις το director's cut... 

Το πιο δύσκολο πράγμα στο κόσμο τελικά είναι να παίρνεις συνεντεύξεις από ανθρώπους που γνωρίζεις, γιατί δεν μπορείς να είσαι αντικειμενικός, όσο κι αν το θες. Αξίωμα
Είναι όμως κάποιοι, όπως ο Pan Pan, που αξίζουν την προσπάθειά σου, όσο μικρή ή μεγάλη είναι, να φανείς αποστασιοποιημένος... Στην εφημερίδα το κράτησα. Νομίζω πως φάνηκε σαν να μην τον ξέρω. Εδώ όμως -που είναι "σπίτι" μου και δεν λογαριάζω κανέναν -θα σου πω στα μούτρα σου ότι ο δίσκος γαμεί. Και να σου πω και κάτι άλλο; Και να μην βγει ποτέ σαν φυσικό προϊόν, εμένα δεν με νοιάζει. Μου αρκεί που τον έχω και σε mp3. Μου αρκεί επίσης να τον ακούσει όσο το δυνατόν περισσότερος κόσμος και να καταλάβει τι εννοώ. 

p.s. personal favs: Never gonna happen, Sex in a postnoise era.

Πάει η αντικειμενικότητά μου... 


Voila λοιπόν η συνέντευξη και μπες και εδώ να ακούσεις...


Eίναι αρχιτέκτονας, δημιουργός κόμικς αλλά και μουσικός. O Pan Pan (Παναγιώτης Πανταζής), στα 28 του χρόνια, μετράει αρκετά comic books, δεκάδες μουσικά κομμάτια με τα οποία “έντυσε” τις δημουργίες του, κανένα αρχιτεκτονικό σχέδιο (!) και πλέον ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ, που δεν θα βρεις σε φυσική μορφή αλλά μόνο στο bandcamp.com, ένα site που προωθεί νέους μουσικούς και τους βοηθάει, χωρίς την παρουσία δισκογραφικής εταιρείας, να κάνουν γνωστή τη δουλειά τους στο κοινό παγκοσμίως, να την προωθήσουν και ίσως και να την πουλήσουν… Η metro μίλησε με τον φαντάρο τώρα Pan Pan λίγες μέρες μετά το “ανέβασμα” του “Someday, I won’t mind”, ένα μείγμα bedroom electronica και shoegaze, όπως ο ίδιος το χαρακτηρίζει… 

Πως προέκυψε η ενασχόλησή σου με τη μουσική;
Ακουγα χιπχοπ στο λυκειο, κι οταν ακους χιπχοπ για καποιο λογο νιωθεις υποχρεωμενος να φτιαξεις και το δικο σου συνηθως. Ετσι κι εγω δοκιμασα σαμπλαροντας λουπες που χοροπηδουσανε αρυθμα με ενα κασετοφωνακι και τους δισκους του πατερα μου. Μετα βγηκα απ τη σπηλια και πηρα ενα σαμπλερ, μετα σιγα σιγα αρχισα να δοκιμαζω και δικες μου συνθεσεις, να ακουω και αλλες μουσικες μεχρι να φτασω στην ενδιαμεση σταση αυτου που ειμαι τωρα, συνεχιζοντας στο δρομο αυτου που θα εχω γινει ως το τελος. wow.

Έχεις σπουδάσει αρχιτεκτονική, αλλά δεν έχεις ασχοληθεί επαγγελματικά με αυτή. Αντίθετα βασική ενασχόλησή σου (αν ισχύουν αυτά που ήξερα τότε) είναι τα comics και η μουσική. Πόσο θα συνεχίσεις να το κάνεις αυτό;
Οσο με παιρνει. Η κατασταση ειναι περιεργη κι εγω μπηκα φανταρος, την ιδια ωρα που εβλεπα τους φιλους μου απ τη σχολη να χανουν ενας ενας τις δουλειες τους. Βγαινοντας εχω να αντιμετωπισω μια κατασταση διαφορετικη απο αυτην που ειχα παγιωσει με κοπο και μπορουσα να ζω αξιοπρεπως. Ορεξη υπαρχει παντως.

Κατά καιρούς και μέσα από postnoise.com ανέβαζες ιστορίες ολόκληρες σε μορφή comic τις οποίες συνόδευες με μουσική... Πως πήρες απόφαση να μπεις στην διαδικασία της δημιουργίας ενός ολοκληρωμένου άλμπουμ;
 Εφτιαχνα μουσικουλες για χρονια και καποια στιγμη ενιωσα οτι αν παρω καποιες απο αυτες και τις βαλω στη σειρα λενε μια ιστορια για τα οσα αγαπαω και για οτι θελω να πω, να βγει απο μεσα μου και να δω τι υπαρχει μετα. Τα 9 tracks του αλμπουμ ειναι οτι κοσκινισα απο τα τελευταια 5 χρονια που φτιαχνω μουσικη, χωρις να ειναι ενα ατυπο best of, απλα αυτα που σε αυτη τη σειρα λεγανε μια ιστορια που εβγαζε νοημα στο κεφαλι μου.

Γιατί το ανέβασες στο bandcamp κι όχι με τον κλασικό τρόπο να βγάλεις δηλαδή το άλμπουμ σαν φυσικό προϊόν σε κάποια δισκογραφική;
Λογω στρατου ημουν μακρυα απο τη βαση μου, χωρις να μπορω να ψαξω οπως θα ηθελα τη διαδικασια μιας φυσικης κυκλοφοριας. Το bandcamp μου φανηκε μια πολυ ενδιαφερουσα πλατφορμα για τη διακινηση του υλικου και μιας και δεν ειχα να χασω τιποτα ειπα να δοκιμασω.

Έχεις feedback για όλο αυτό που κάνεις;
Ναι. Δεν ειναι πολυς ο κοσμος, αλλα μου φαινεται παθιασμενος κι αυτο με κολακευει.

Τώρα που το someday, maybe i won't mind βρίσκεται στο bandcamp τι σκέφτεσαι να κάνεις στο μέλλον; Άλλο άλμπουμ, άλλο κόμικ άλμπουμ , κανένα αρχιτεκτινικό σχέδιο ίσως;
Να βρω ενα τροπο να το κυκλοφορησω και σε φυσικη μορφη χωρις να χρεωκοπησει κανεις. Απο κει και περα τα παντα. Δουλευω καινουριο κομικς αλμπουμ, δουλευω καινουριες μουσικες, δοκιμαζω τροπους παρουσιασης του υλικου σε live μαζι με φιλους μουσικους και μαζευω σκορπιες ιδεες να τις φτιαξω ενα βιβλιο με οτι ειναι η αρχιτεκτονικη στο κεφαλι μου. Αλλα αυτο που ειναι η πρωτη μου προτεραιοτητα ειναι να αγορασω ενα μαλακτικο για να βαζω στο μουσι που θα αφησω μολις απολυθω.

9.10.10

Tην επόμενη φορά που θα δεις φουσκωμένο τον λογαρισμό της ΔΕΗ...

... θα ξέρεις γιατί...

http://stopthatsound.blogspot.com/2010/10/70000.html

via stopthatsound.blogspot.com

αλλά μην γκρινιάξεις, είναι για να ανέβει λίγο το πνευματικό σου επίπεδο (και να κατέβει λίγο ο τραπεζικός σου λογαριασμός... Η Τέχνη θέλει θυσίες φίλε μου...

5.10.10

Arg...

ή κάπως έτσι. Κραυγή απελπισίας και μετά μου λες εσύ κάνε υπομονή...
Κάνω. Κάνω και τίποτε άλλο. Α, ναι, κάνω και εντύπωση... not

Στα δικά μας τώρα
Τα καλά της εβδομάδας όπως μας ήρθαν από seagasing, stop that sound, lagasta και mixtape

α) Ο Roky Erickson στο Gagarin 205 στις 4 Δεκεμβρίου... Δες εδώ. Respect.
β) Την ίδια μέρα, 1ο Plissken Festival με Τhese New Puritans, Chew Lips, Danger, Handsome Furs, The Cinematics, FM Belfast, Robots in Disguise, Futurecop!, Mondkopg, The Lytics, Poka και Acid Baby Jesus... more TBA... Στο κτίριο 56 του Ελληνικού Κόσμου
γ) 21 Οκτωβρίου: Τhe Radio Dept. στο Gagarin 205 μαζί με Ηis majesrty the king of spain, trap και travel mind syndrome.

Ανακοινώνω λοιπόν από τώρα σε συγκεκριμένο κοινό που για έναν περίεργο λόγο διαβάζει τούτο εδώ το blog, ότι αιτούμαι άδειας. Και στις 21/10 και στις 4/12. Κι ας είναι Σάββατο. Ποτέ δεν ξέρω τι μου γίνεται με εσάς...

30.9.10

respect

Kαρακλεμμένο του κερατά, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να μην το αρπάξω!
Μerci Monsieur Stop that Sound



28.9.10

Oh, I love you Ben... and Nick...



Αχ, σήμερα κυκλοφόρησε, τώρα το ακούω...
Αχ λέω.
Δύο αγάπες μαζεμένες στο πακέτο του ενός.
Nick Hornby
και
Ben Folds
μαζί στο Lonely Avenue...
αλήθεια, βγάζω καρδούλες από τα μάτια σαν το Pepe Le Pew...


p.s. yes, hope is a bastard, hope is a liar, a cheat and a tease, Hope comes near you? Kick it's backside got no place in days like these


26.9.10

Αν δεν νοιαστείς εσύ, ποιος;

 www.atenistas.gr


Αtenistas δανεισμένο από το Athensville.
Μου φαίνεται θα πάρω κι εγώ τους δρόμους με τα φτυαράκια, τις λεβάντες και τα ροζ πλαστικά μου γάντια!
Go Atenistas, GO!!!


http://athensville.blogspot.com/2010/09/o_25.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+Athensville+%28athensville%29

19.9.10

Bios 8 (να είναι οι ώρες του)

 {από tweet του Gaslamp Killer}

Από χθες ήθελα να βρίσω, να γράψω ένα κομμάτι τίγκα στα "γαλλικά", αλλά αποφάσισα πως εν βρασμώ δεν γίνεται χαϊρι. Λέω, άσε πήγαινε και τη δεύτερη μέρα και μετά απόφασίζεις τι και πως θα τα γράψεις.

Τα περισσότερα τα έχουν πει ήδη κι άλλοι: χάλια ατμόσφαιρα την Παρασκευή, που να ήθελες να αναπνεύσεις έπρεπε να έχεις μαζί σου ή μάσκα οξυγόνου ή βεντάλια στην χειρότερη, για να βγεις δε, ας μην το συζητάμε: μπάρμπα στην Κορώνη με τρελό κονέ στον Θεό και μπόλικο τσαμπουκά αλλά συγκρατημένα νεύρα. Αυτή ήταν η συνταγή για να μπορέσεις να βγεις αλώβητος από το μπουντρούμι του Bios που θέλει να λέγεται και πολυχώρος... my ass... Τέτοιο ντου στην μοναδική πόρτα, που λειτουργούσε ως έσοδος και έξοδος ΜΑΖΙ, τόσα (δικαιολογημένα) νεύρα από το κοινό, τέτοιος πανικός και σπρωξίματα και τέτοια η απουσία επαγγελματισμού από την πλευρά των διοργανωτών, που σε έκαναν πραγματικά να θες να τους κατεβάσεις τη μούρη και μετά να ζητήσεις και τα λεφτά σου πίσω. Φύγαμε λίγο μετά τους Μoderat, που ακόμα και εμένα (που δεν έχω εντρυφίσει σε αυτά τα μουσικά μονοπάτια) άρεσαν.

Σάββατο ξεκινήσαμε με βαριά καρδιά από το σπίτι για το τί σκατά θα συναντούσαμε πάλι. Είχε πέσει πολύ κράξιμο από το πρωί σε facebook, twitter και φόρα για τα της προηγούμενης βραδιάς. Και έφτανες εκεί κι έβλεπες μια άλλη εικόνα. Που είμαστε ρε παιδιά; Στην Αγγλία; Μια ουρά που ξεκινούσε από την πόρτα του Bios και έφτανε μέχρι το Βαρούλκο. Μια ουρά που "περπατούσε" με γοργούς ρυθμούς. Δύο τύποι στην πόρτα έφταναν για να κάνουν τη δουλειά που θα έπρεπε να έχει γίνει από την πρώτη κιόλας μέρα. Ήσυχα πράγματα, πολιτισμένα. Έδειχνες το εισιτήριό σου, ούτε σφραγίδες στο μπράτσο λες και είμαστε ζώα που πάνε στην σφαγή (είχε παίξει το σκηνικό αυτό την πρώτη μέρα), ούτε φωνές, ούτε πανικός, τίποτα! Μέσα, λιγότερος κόσμος από την Παρασκευή, στην αρχή ανέπνεες κανονικά, ο Gaslamp Killer έκοβε βόλτες στον χώρο πριν βγει με τον Gonjasufi στην σκηνή, οκ κατάσταση γενικώς. Περίμενα κι εγώ να δω για ποιον λόγο έχει γίνει όλος αυτός ο πανικός για τους δυο άπλυτους μαλλιάδες, για τί πράγμα παραλληρούσε τόσο καιρό η κοινότητα της Καρύτση και περίμενε να δει με... αγωνία... Έπιασα την γωνιά μου, δεν υπήρχε περίπτωση να χωθώ μέσα στον πανικό για δεύτερη μέρα. Και οκ, καλοί ήταν, ένα πανηγυράκι, πολύς κόσμος που μάλλον πήγε για να πάει και να πει πως πήγε, και πολύ vintage βρε αδερφέ! Τι σκατά, κανείς δεν φοράει πια κανονικά ρούχα; You know, κάνα τζινάκι, κάνα μακό μπλουζάκι, κάνα allstaraκι. Όλοι με τα ρούχα της γιαγιάς μας πρέπει να κυκλοφορούμε; Τέλος πάντων, φαντάζομαι πως οι ενδυματολογικές επιλογές του κοινού δεν αφορούν και κανέναν, εμένα μου έκαναν απλώς εντύπωση και είπα να το γράψω κι αυτό...

Όπως και να 'χει, είχα από την αρχή κακή άποψη για το Bios, την οποία δεν νομίζω να μπορέσει να μου την αλλάξει ποτέ. Ήταν χάλια από τότε που άνοιξε, είναι ακόμα χάλια. Και ναι, έτσι πως είναι τα πράγματα, μπορεί να είναι ένας από τους ελάχιστους χώρους που χρησιμοποιείται για συναυλίες πλέον, αλλά ρε φίλε φρόντισέ τον και λίγο. Και στο κάτω-κάτω δεν ζητάμε και τίποτα: μια έξοδο κινδύνου για παν ενδεχόμενο και decent εξαερισμό!

Άντε βρε και εις άλλα με υγεία και καλά να είμαστε που έφυγαν όλοι από εκεί μέσα αρτιμελείς. Τα-τα!