30.9.09

Being 32...

  • Αν ζούσαμε σε μια άλλη εποχή, ίσως στα 32 να είχα τρία παιδιά, σπίτι με κήπο και άσπρο φράχτη, δύο μεγαλόσωμα σκυλιά και έναν σύζυγο τύπου Mad Men. Επειδή όμως δεν ζούμε, έχω απλώς ένα μικρόσωμο σκύλο, που ακούει και στο nickname "Μπιφτέκι", ένα σπίτι φτιαγμένο όπως θέλω εγώ, μια μεγάλη δισκοθήκη, αμέτρητα αποκόμματα από εισιτήρια συναυλιών και πολλούς φίλους που είναι στην ίδια φάση με μένα. Όπερ: νομίζω πως μας νοιάζει περισσότερο η μουσική και η κοινωνική μας ζωή παρά η οικογενειακή μας κατάσταση.
  • Και τί εννοώ. Εγώ τουλάχιστον ζω σαν 18χρονη (edit: με όσες μαλακιες μπορεί να κάνει ένα 18χρονο) με εισόδημα 32χρονης. Με νοιάζει περισσότερο σε ποια συναυλία θα πάω το Σαββατοκύριακο, πότε θα δω τους φίλους μου και ποιες είναι οι νέες κυκλοφορίες του μήνα, από το πότε θα γίνω μάνα ή ποιος μόδιστρος (sic) θα μου ράψει το νυφικό. Βάλτα στη ζυγαριά αυτά τα δύο και θα δεις ότι το πρώτο είναι πιο "βαρύ". Ίσως γιατί κανένας από τους φίλους μου δεν έχει παντρευτεί και κάνει παιδιά. Και πάνω-κάτω είμαστε όλοι στην ίδια ηλίκια. Νομίζω πως την φρίκη του γάμου την έφαγα νωρίς, στα 26-27. Μετά μου πέρασε. Σαν παιδική αρρώστια, χωρίς ευτυχώς να αφήσει κανένα κουσούρι.
  • Όσο για τις σχέσεις, τις βλέπω πλέον περισσότερο σαν κάτι που θα έρθει, παρά κάτι τύπου "σώνει και ντε". Και αυτό είναι πιο απελευθερωτικό από ό,τι το sky diving. Στο μυαλό μου κυριαρχεί περισσότερο η ιδέα του πότε θα φύγω για Πάτρα για να δω τον A. ή για Θεσσαλονίκη για να δω τη Δ. ή να πάω να μείνω τρεις-τέσσερις μέρες στο σπίτι της G., από το "τι έπαθαν οι άντρες εκεί έξω". Φαντάζομαι ότι πάθαμε κι εμείς οι γυναίκες. Φρικάραμε από τα "πρέπει". Μπορεί και να μην βγάζει κανένα νόημα αυτό το ποστ, απλώς καθόμουν και τα σκεφτόμουν όλα αυτά βλέποντας την profile pic ενός πολύ καλού μου φίλου στο fb, που είναι στην ηλικία μου και κάνει skate. Και νομίζω πως για αυτό τον αγαπώ περισσότερο. Που είναι στην ηλικία μου και δεν έχει σταματήσει να κάνει αυτά που έκανε και πιο παλιά. Γιατί κι εγώ δεν θέλω να σταματήσω να κάνω αυτά που έκανα και πιο παλιά. Κι ας φαίνεται σε κάποιους παρωχημένο. Μου αρέσει που είμαστε έτσι κι ελπίζω να μείνουμε έτσι για πολλά χρόνια.

7 σχόλια:

mitrelino είπε...

Αν ζούσαμε σε άλλην εποχή
ίσως και να 'χαμε παντρευτεί
ίσως και να 'χαμε τώρα παιδιά
κουμπάρο σπίτι πεθερικά

Ίσως να φόραγες μπικουτί
και μια ρόμπα μισάνοιχτη
να μπαίνει ο ήλιος να βλέπω το φως
να παύει ο έρως να είναι τυφλός

Θα άλλαζε νόημα κι η Κυριακή
δε θα 'ταν πια μελαγχολική
στην Κερατέα και στο Γραμματικό
στις σούβλες τα παλιά μας εγώ

Μα εγώ, που έχω περάσει αυτό το στάδιο
κι είναι το σπίτι μου άδειο,
βγαίνω νύχτα κοιμάμαι πρωί

Κι εσύ, στ’ αστέρια βλέπεις μόνο ζώδια
και της καρδιάς τα επεισόδια
προτιμάς να τα δεις στην TV

Μες στα στενά της Λιμνούπολης
της Μέτρο Γκόλντουϊν της Finos Films
ο Ντόναλντ Ντακ, ο Κλαρκ Γκέημπλ και ο Βουτσάς
ματαίως θα περιμένουν για μας

Τα είδη προικός στα επιπλάδικα
θα διαφημίζονται άδικα
τα φωτο άλμπουμς θα μένουν λευκά
ρύζι θα τρώμε μόνο λαπά

Εμείς δε ζούμε σε άλλη εποχή
η μοίρα μας έταξε σε αυτή
ο ουρανός δεν κρύβει από πάνω θεό
κι εσύ είσαι εσύ κι εγώ είμαι εγώ

Εγώ, που έχω περάσει αυτό το στάδιο
κι είναι το σπίτι μου άδειο,
βγαίνω νύχτα κοιμάμαι πρωί

Κι εσύ, που στ’ άστρα βλέπεις μόνο ζώδια
και της καρδιάς τα επεισόδια
προτιμάς να τα δεις στην TV

bubbles είπε...

είπαμε, τα 30 ειναι τα καινούργια 20. Και με αυτή τη λογική είμαστε 22 εγώ και 21 εσύ!

Я. είπε...

@bubbles
ξέρεις τι? νομίζω δεν έχει να κάνει καθόλου με την ηλικία. ούτε με τη νοοτροπία. μπορεί να είσαι (κι πολλοί/πολλές είμαστε) έτσι ακριβώς όπως το περιγράφεις μέχρι τη στιγμή που θα δεις μέσα σε έναν άλλο άνθρωπο το παιδί που θέλεις να κάνεις. σοκ. και χεσμένα τα νυφικά πάραυτα. οι άνθρωποι δεν χωρίζονται στις κατηγορίες των νυφικών ή των συναυλιών. αλλιώς, σε αυτή την περίπτωση ειμαι πραγματικά ανένταχτη.

bubbles είπε...

Ίσως να τα βλέπω έτσι τα πράγματα γιατί τη φάση συναυλίες την περνάω μια ζωή, την φάση νυφικό την πέρασα μία και ξώφαλτσα. Μπορεί αυτό να μου έχει αφήσει κουσούρι. Μπορεί να έχεις απόλυτο δίκιο, ειδικά για το σοκ! Όπως και να έχει θα το δούμε στην πορεία! :)

Я. είπε...

ναι, όλα δείχνουν στην πορεία.
και όλα ανατρέπονται στις κατάλληλες συνθήκες!
τα περασμένα πάντως όλα καλώς γινομενα (κατά τη δκή μου θεωρία και με δική μου λέξη!) και κάθε εμπειρία προσθέτει μια ακόμα οπτική γωνία ;)

bubbles είπε...

συμφωνώ και επαυξάνω!

masquerade είπε...

Μα καλά, όταν ήσασταν 13 δεν είχατε ρωτήσει τη μαμά σας που ήταν γύρω στα 35-40......
Μαμά; Τώρα που έχεις μεγαλώσει νιώθεις / σκέφτεσαι διαφορετικά από όταν ήσουν 20;Θα σας επιβεβαίωνε ότι όχι, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Μένουμε πάντα αυτοί που θέλουμε να είμαστε όσα χρόνια κι αν περάσουν. Όλα τα άλλα είναι κοινωνικές νόρμες, για να τις ακολουθούν αυτοί που δεν έχουν μεγάλη φαντασία...
Αχ, καθησυχά-στηκα τώρα.