6.5.10

Είδα την κόρη σου χθες στην πορεία...

"Ποιά κόρη μου; Αυτή που σπούδαζα τόσα χρόνια και πλήρωνα τόσα που αν τα μάζευα όλα μαζί θα έπαιρνα ακριβό αυτοκίνητο; Αυτή που τόσα χρόνια δεν κουνιόταν από τον καναπέ της; Ναι, αυτή. Που σε λιγοστές πορείες είχε κατέβει πριν;" Ναι, αυτή. Για να σου δώσω να καταλάβεις τι κόσμος είχε κατέβει χθες στην πορεία. Όλοι. ΟΛΟΙ! Φοιτητές, μαθητές, εργαζόμενοι των 700 (πλέον 500) ευρώ ή και των 1.500 ευρώ, πιο μεγάλοι, δημόσιοι υπάλληλοι, ιδιωτικοί υπάλληλοι, μεγάλοι άνθρωποι. Και ξέρεις τι μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση; Μια ηλικιωμένη κυρία, γύρω στα 70, που κατέβηκε στην Ομόνοια μαζί με τον σύζυτό της, που γύρισε και μας έπιασε και μας είπε "Εμάς τους γέρους μας ωθούν να πεθάνουμε στην ψάθα. Εσείς πρέπει να δείτε τι θα κάνετε και να παλέψετε για να ζήσετε αξιοπρεπώς". ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ!!! Τα χημικά, τα δακρυγόνα και οι τέσσερις θάνατοι προσωπικά δεν θα με φοβήσουν για να μην ξανακατέβω σε άλλες πορείες. Ελπίζω να μην φοβήσουν και άλλους. Η αλήθεια είναι ότι όταν βλέπεις τον τύπο με το καλλυμένο πρόσωπο, τα γάντια και το καδρόνι στο χέρι να περνά από δίπλα σου και να σπάει με όλο του το μίσος βιτρίνες καταστημάτων, φοβάσαι για τη ζωή σου. Φοβάσαι για τη ζωή σου κι όταν δεν μπορείς από τα χημικά να πάρεις ανάσα και τα μάτια σου τσούζουν και δεν μπορείς να δεις μπροστά σου. Φοβάσαι όμως περισσότερο όταν δεν ξέρεις τι θα έχεις να αντιμετωπίσεις μέσα στους επόμενους μήνες: ανεργία, να σε παίρνουν οι τράπεζες και να σου ζητάνε τα χρωστούμενα, να φοβάσαι μην σου πάρουν σπίτι ή αυτοκίνητο, να μην μπορείς όχι να ζήσεις αξιοπρεπώς, να ζήσεις απλώς; Δεν θα μπω καν στη διαδικασία συζήτησης περί προβοκάτσιας, πολιτικών παρατάξεων, αναρχικών, κουκουλοφόρων και μπάτσων. Ο καθένας έχει την άποψή του και την υποστηρίζει. Το μόνο που ελπίζω είναι να μην φοβηθούμε να παλέψουμε για μια αξιοπρεπή ζωή.

5 σχόλια:

ath.teri είπε...

Για μιαν αξιοπρεπή ζωή αγωνιζόμαστε όλοι..το θέμα είναι ότι κάποιοι αμαυρώνουν με το έτσι θέλω την προσπάθεια αυτή..

Maddie είπε...

Ρε συ bubbles μπράβο! Είναι το πιο σωστό και ειλικρινές ποστ που διάβασα σήμερα σχετικά με το "θεμα". Να σου πω κάτι κι εγώ φοβάμαι. Φοβάμαι και να πάω σήμερα στην πορεία αλλά φοβάμαι και να μην πάω και να τους αφήσω να καταστρέφουν το μέλλον μου. Και δεν θέλω να φοβάμαι ρε γαμώτο. Γι' αυτό πρέπει να δίνουμε κουράγιο ο ένας στον άλλον...

joanaddicted είπε...

sigoura fovamai kai apogoiteuomai.. poso megaluterh h katantia? skotothikan re su.. gia to tipota

παναγιώτης είπε...

Εγώ αναρωτιέμαι.
Εσύ έχεις το δικαίωμα να πας στην πορεία και να πεις ό,τι θες να πεις. Εγώ όμως, που δεν θέλω να κάνω το χατήρι και να ενδυναμώσω τον κάθε συνδικαλιστή της πλάκας που τρώει τους φόρους μου, τί μπορώ να κάνω?
Να πάω στη δουλειά μου, να συνεχίσω να πληρώνω τους φόρους μου, για να ταϊζω τους βολεμένους (αυτοί έχουν τα κλεμμένα, μην ξεχνιόμαστε) και να με σκοτώσουν και από πάνω (και με τι θάνατο, ασφυξία...), γιατί εξασκώ το συνταγματικό μου δικαίωμα, γιατί αλλιώς θα χάσω και την εργασία μου.
Ποια πορεία μου λες??? Αυτή είναι η ώριμη λύση που θα αποφέρει αποτελέσματα?
Μήπως είναι καιρός να κόψουμε τα δάνεια και να ζήσουμε με αυτά που μας έχουν απομείνει?
Η εγκράτεια είναι αρετή.
Κανένας πολιτικός δεν μας φταίει. Εμείς τους εκλέξαμε. Προφανώς αυτό αξίζουμε. Και τον Σάββα τον Τσιμπόγλου να μας διώχνει τους τουρίστες.

bubbles είπε...

@παναγιώτης:
από τη μία συμφωνώ μαζί σου για το "δεν θέλω να κάνω το χατήρι και να ενδυναμώσω τον κάθε συνδικαλιστή της πλάκας που τρώει τους φόρους μου, τί μπορώ να κάνω?
Να πάω στη δουλειά μου, να συνεχίσω να πληρώνω τους φόρους μου, για να ταϊζω τους βολεμένους (αυτοί έχουν τα κλεμμένα, μην ξεχνιόμαστε) και να με σκοτώσουν και από πάνω (και με τι θάνατο, ασφυξία...), γιατί εξασκώ το συνταγματικό μου δικαίωμα, γιατί αλλιώς θα χάσω και την εργασία μου."
Έχω βρεθεί κι εγώ στη φάση του "ή δουλεύεις ή μην έρθεις στη δουλειά την επόμενη μέρα".
Από την άλλη, όσο κι αν το σκέφτηκα από την ημέρα που διάβασα το σχόλιό σου δεν μπορώ να σου πω ότι συμφωνώ να μην κατεβαίνει ο κόσμος στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί. Δυστυχώς οι 100 μαλάκες θα υπάρχουν πάντα, υποκινούμενοι ή μη. Δεν κατέβηκα στην πορεία για να μπω σε κάποιο μπλοκ και να υποστηρίξω κάποιους συνδικαλιστές. Χέστηκα για τους συνδικαλιστές. Άλλωστε αν ποτέ τους χρειαστώ (π.χ απόλυση) φαντάζομαι (όπως ξέρω ότι έχει γίνει και στο παρελθόν με άλλους συναδέλφους μου) ότι δεν θα γυρίσουν να δουν τι κάνω. Ούτε σε κάποιο κόμμα ανήκω. Ποτέ, ούτε και τώρα. Αλλά αν το να κατέβω στους δρόμους σημαίνει ότι μπορώ έστω και με αυτή την κίνησή μου να τους κάνω να σκεφτούν λίγο παραπάνω, τότε θα το κάνω.